terug

Vroegere eetgewoonten van Curaçao

Door Carmine Palm op woensdag 12 oktober 2016

EetgewoontenCuraçao kende vroeger een paar eetgewoonten die je nu bijna niet meer tegen komt. De Pia Stinki, Sopi Piedra en Funchi ku Flor.

Pia Stinki (Stinkpoot)
In de slaventijd had je nog geen koelkasten en ijskasten. Slaven hadden andere manieren om vlees en vis langer te kunnen bewaren. Vlees en vis kon worden gedroogd of ingezouten. Inzouten was niet moeilijk. Op Curaçao was het makkelijk om aan zout te komen. Door vlees te zouten kun je het langer bewaren. Er kwamen wel wormpjes in, maar die aten de mensen gewoon op. Het vlees kon je dan wel langer bewaren maar toch bedierf het snel. Daarom hadden de slaven nog een ander manier om vlees te bewaren en toch eetbaar te houden. Ze stopten het in de grond. Bij het slachten van geiten at men eerst de meer bederfelijke delen van het beest. De poten van een geslachte geit at men als laatste op. Bij het slachten van geiten werden de poten in een doek gewikkeld en in een ondiepe gat in de grond begraven. Het liefst in de felle zon. Na een aantal dagen werd het pakketje opgegraven en werd het vlees pas klaargemaakt wanneer het helemaal vol met maden zat. Het vlees bederft weliswaar onder de grond op een andere manier maar het is door dit proces nog steeds eetbaar. Dit gerecht dankt haar naam aan de zeer onaangename geur van de poot bij het opgraven.

Volgens kenners is Pia Stinki een ware delicatesse. Het wordt op Bonaire nog steeds klaargemaakt.

Sopi di Piedra (Stenensoep)
Het maken van soep was vroeger een kostbare bezigheid. Er waren immers geen bouillonblokjes voor de lekkere zoute smaak. Al gauw hadden mensen door dat de zoute smaak ook kon worden behaald met het koken van stenen op het strand. Sopi di Piedra werd vroeger gegeten door de armste mensen op het eiland. Doordat men geen geld had om vlees en vis te kopen, verzamelden ze stenen op het strand. Van de stenen werd bouillon getrokken voor de soep. Er zijn verschillende meningen over welke steen nou het beste is om soep te maken. De koraalsteen werd veel gebruikt, maar ook de ronde platte stenen die vaak te vinden zijn op het strand vallen goed in de smaak. Ouderen zeggen dat deze stenen de smaak van de oceaan hebben en je er daarom een heerlijke bouillon van kunt maken. Met dumplings van funchi is de Sopi de Piedra een heerlijk soepje. Bij een restaurant op Boca Sami staat Sopi di Piedra nog steeds op het menu.

Funchi ku Flor ( maismeel met bloemen)
Vroeger hadden de arme mensen op het eiland een specifiek soort servies. Het was een metalen bord met wit emaille en werd in de volksmond ‘tayo di granit’ (granieten bord) genoemd. Het bord had een blauwe rand en was versierd met gekleurde bloemen. Vaak had men heel weinig te eten. Voor de doorsnee dag was er vaak alleen maar funchi (een soort polenta meel). Als de kinderen uit school kwamen, kregen zij een stuk funchi voorgeschoteld, geserveerd in een tayo di granit’. De kinderen moesten dan de funchi, bij wijze van spreken, dopen (dòp), in de op het bord geschilderde bloem. Er werd hun verteld dat ze zo hun dagelijkse portie vitaminen binnen kregen. Voor de ouders was deze leugen makkelijker te vertellen dan de keiharde waarheid dat er eigenlijk geen geld was voor echte groenten en vlees!


Reacties (1) -

ramiro rienhart
ramiro rienhart
15-10-2016 00:23:06 #

Voor mij geldt het spreekwoord:  "wat de boer niet kent, dat vreet hij niet!"  Smakelijk eten voor de liefhebbers.

Reacties zijn gesloten