Door redactie op donderdag 29 oktober 2015
Afgelopen vrijdag was in Tilburg een bijeenkomst van Control Alt Delete over etnisch profileren. Aanwezigen konden meedenken, discussiëren en praten over etnisch profileren door de politie. Ook was er een miniworkshop 'Straatrecht' waar deelnemers juridische en praktische tips kregen over hoe om te gaan met politie. Wat voor effect heeft etnisch profileren en wat levert zo’n discussieavond op? Etnische minderheden worden in Nederland vaker onderworpen aan politiecontroles dan 'witte' Nederlanders. ‘Etnisch profileren’ is een vorm van discriminatie en daardoor in strijd met de mensenrechten. Aanwezigen Er waren zo’n 70 mensen bij de bijeenkomst. Het overgrote merendeel waren allochtone jongeren. Ook de politie was aanwezig en de districtschef Hart van Brabant Peter Verschuur. Het werd een avond met discussies. Iedereen luisterde goed en iedereen kreeg ook de kans om zijn verhaal te doen. Daarnaast was er ook ruimte voor optredens. Wat is etnisch profileren? Amnesty International verstaat onder etnisch profileren: het gebruik door de politie van criteria of overwegingen omtrent ‘ras’, huidskleur, etniciteit, nationaliteit, taal en religie bij opsporing en rechtshandhaving terwijl daarvoor geen objectieve rechtvaardiging bestaat. Objectieve rechtvaardiging is bijvoorbeeld dadersignalement. Volgens Amnesty International maakt politie zich schuldig aan discriminatie bij identiteits- en verkeerscontroles. De politie pikt vaker allochtonen uit dan autochtonen. Dit zogenoemde etnisch profileren is volgens Amnesty discriminatie en dus in strijd met de mensenrechten. Negatieve beeldvorming Tijdens de bijeenkomst bleek dat de aanwezige jongeren helemaal geen vertrouwen hebben in de politie en justitie. Ze hebben het gevoel dat ze te maken hebben met etnische profilering door de politie. Een inwoner van Tilburg Noord gaf aan dat hij dagelijks gecontroleerd wordt. Hoe vaak etnische profilering door de politie gebeurt kon de districtschef niet zeggen. Er zijn geen cijfers en onderzoeken die dit gevoel kunnen staven. Politiechef keurt discriminatie af Een ding was wel duidelijk op deze avond: districtschef Peter Verschuur keurt etnisch profileren af! Hij liet ondubbelzinnig weten dat hij politiediscriminatie afkeurt en dat niet accepteert in zijn korps. Agenten die zich hieraan schuldig maken worden ontslagen. Toch geen stopformulieren In de zomer zou een proef komen met stopformulieren in Tilburg. In zo’n formulier wordt vastgelegd waarom mensen staande worden gehouden en wat hun nationaliteit is. Deze formulieren zijn niet geïntroduceerd omdat het te bureaucratisch is, zegt de districtchef. Ook gelooft hij niet dat het tot een fundamentele oplossing leidt. De politie in Brabant kiest liever voor een netwerk ‘multicultureel vakmanschap’ dat trainingen organiseert om bewustwording bij agenten teweeg te brengen. Maar wat is erger, vraagt een jongere, "Discriminatie of meer bureaucratie? Het gaat toch om het tegengaan van etnisch profileren?" Workshop Straatrecht Na de discussie was er een workshop over je rechten op straat. 1. Filmen - Je mag in alle openbaren ruimtes filmen. - Houd wel voldoende afstand en hinder de politie niet. Voldoende afstand is 2 á 3 meter. - Film altijd met de camera liggend. Je krijgt er meer op. - Probeer vanaf het begin tot het einde te filmen. - Leg uit waarom je filmt. - De gemaakte film kun je ook gebruiken bij een klachtenprocedure. - Het recht op filmen betekent niet dat je de film ook op YouTube mag zetten.   2. Klagen - Ben je het niet eens met de politiecontrole dan mag je een klacht indienen. - Een klacht indienen doe je schriftelijk op: www.politie.nl/contact/klachtformulier.html - De coördinator nodigt je uit voor een gesprek. Het doel van dit gesprek is om het conflict bij te leggen. - Ben je ontevreden over de oplossing dan kun je je klacht voorleggen aan een onafhankelijke klachtencommissie. De commissie stuurt dan een advies naar de politiechef. - Als dit ook niet leidt tot een goede oplossing dan kun je naar de Ombudsman stappen.
Door redactie op woensdag 21 oktober 2015
Op 23 oktober organiseert ‘Control Alt Delete’ een avond in Tilburg over etnisch profileren bij de politie. Controle Alt Delete-bijeenkomsten worden door het hele land georganiseerd om het gevoel van en de ervaringen met politiediscriminatie aan de kaak te stellen. De Nederlandse politie discrimineert namelijk op ras. Dat stelt antropoloog Paul Mutsaers in zijn promotieonderzoek. Volgens hem komt dat omdat Nederlandse agenten veel vrijheid hebben om op hun eigen inzicht af te gaan en minder op de regels. Allochtonen zijn oververtegenwoordigd in politiestatistieken. Volgens Mutsaers komt dat doordat minderheden “buitenproportioneel vaak gecontroleerd worden”. Agenten krijgen van hun teamchef de instructie om zich bij ‘roadblocks’ te richten op bepaalde doelgroepen. Autochtonen mogen bij zulke controles doorrijden omdat ze ‘niet tot de doelgroep’ behoren. Willekeur in politie-optreden Deze discriminatie is volgens Mutsaers het gevolg van ‘ontbureaucratisering’. De afgelopen jaren is in het politiewerk steeds meer de nadruk komen liggen op wat de individuele agent zelf denkt dat goed is om te doen. De regels van de politie zijn minder belangrijk geworden. Dit heeft de Nederlandse politie volgens Mutsaers “zeer vatbaar gemaakt voor discriminatie van etnische minderheden en willekeur in het politieoptreden”. ‘Stopformulieren’ zouden discriminatie kunnen tegengaan Om de discriminatie door de politie te bestrijden, zou Tilburg de eerste stad in Nederland zijn die ‘stopformulieren’ zou introduceren. Agenten in Tilburg zouden als experiment een half jaar met deze formulieren werken. In zo’n stopformulier wordt vastgelegd waarom mensen staande worden gehouden en wat hun nationaliteit is. Analyse van deze stopformulieren moest ertoe leiden dat de politie zich minder vaak schuldig maakt aan ongelijke behandeling van allochtonen. Helaas gaat het experiment niet door. Vandaar dat een regionale Control Alt Delete-avond over politiediscriminatie hard nodig is. Kom ook naar de avond over politiediscriminatie De avond wordt gehouden op vrijdag 23 oktober van 19.00 uur tot 22.00 uur in De Kennismakerij (bibliotheek Spoorzone), Burgemeester Brokxlaan 8/79 (ingang via gebouw 88). Meld je dan snel aan via: info@izi-solutions.com Je kunt je ervaringen delen, in gesprek gaan met de politie, genieten van entertainment van Tilburgse bodem en meedoen met een mini-workshop Straatrecht. De toegang is gratis, maar je moet je wel even aanmelden via info@izi-solutions.com. Wat is Control Alt Delete? Controle Alt Delete is een initiatief van verschillende organisaties om etnisch profileren en politiegeweld tegen te gaan. Dat doen ze door bijeenkomsten te organiseren, kritische films te produceren en workshops te houden. Ook trainen ze jongeren over hoe ze het conflict met de politie op straat kunnen minimaliseren, en leren we ze wat hun rechten tegenover de politie zijn. Kijk voor meer informatie op Facebook of website van Control Alt Delete.
Door redactie op woensdag 9 september 2015
Tilburg was bijzonder voor me omdat ik zoveel mensen kende, voornamelijk via het netwerk van mijn moeder en stiefvader. Mijn oude klasgenoten of andere leeftijdsgenoten heb ik er niet echt gezien. Behalve dan mijn beste vriendin Charlotte Cartigny natuurlijk, en mijn oude kennis Milangelo Martis. En ik was erg blij dat Junet Martina er was, een vriendin van me die in de loop van de jaren als familie is gaan voelen. Maar vooral de groep die mijn ouders meegenomen hadden, waaronder bijna mijn hele stief-familie, kennen mij niet echt op deze manier, als antiracisme-activist. Dus dat was heel leuk, om zo naar voren te mogen stappen en gehoord te worden. Witte privilege De reacties waren heel mooi. Het publiek was relatief erg wit, dus wat men zag en hoorde was best een beetje een ver-van-mijn-bed-show. Daarom vond ik het absoluut indrukwekkend hoe mensen me achteraf zeiden hoe de film ze geraakt hadden. Dat ze geen idee hadden dat racisme zo'n impact kan hebben op het alledaagse leven. Mensen waren verdrietig, aangeslagen, maar ook vol, bruisend, enthousiast. Ik merkte dat veel van deze kijkers, die toch wel behoren tot een (gepensioneerd) midden/bovenklasse publiek, hun eigen witte privilege gevoeld hadden, en accepteerden dat het er is en dat het werkt, in plaats van te doen alsof het niet bestaat. Dat vond ik heel bijzonder. Veel emotie En er zaten natuurlijk ook aardig wat Caribische mensen in de zaal, sommigen al heel lang woonachtig in Nederland. Ook daar zag ik veel emotie, veel heftigheid, enthousiasme, opluchting, om erover te praten, om elkaar te ontmoeten en wellicht ‘kindred spirits’ te vinden om mee samen te werken. Een mevrouw had haar broodje ingepakt en ging met tranen in haar ogen naar huis. Ze had er zo lang niet over nagedacht, ze had nu een ander leven, zei ze. Maar al die pijn van het verleden, van de discriminatie die ze in haar eigen familie had meegemaakt, en als jonge vrouw in Nederland kwam weer boven. Dat moest ze even een plek geven. Antilliaanse gemeenschap niet bereikt Wat ik wel jammer vind, is dat we de grote Antilliaanse gemeenschap die in Tilburg woont toch niet echt hebben bereikt. Misschien is deze locatie niet de beste plek, en zou de film beter bezocht worden wanneer hij tijdens een evenement of speciale avond in een buurthuis wordt gedraaid, of iets dergelijks. Op Curaçao zagen we dat ook: het publiek dat naar een filmhuis komt (Teatro Luna Blou in dat geval) is select. We bereiken veel mensen, maar nog veel meer mensen niet. Zulke locaties zijn relatief duur, verder weg vaak, en hebben een stigma van ‘wit’ en ’elite’. Daarom zijn we bezig met een bario tour, waarmee we naar 20 arme wijken gaan om de film te vertonen. Met beamer en scherm onder de arm. Dat wordt superleuk. Misschien is dat ook iets voor Tilburg. Het kost tijd Ik merk op Curaçao en ook in Nederland dat het even tijd nodig heeft. Misschien kan er eerst iets worden georganiseerd voor de kernpersonen in de community, mensen die veel bereik hebben. Die gaan erover praten, en dan, voor je het weet heb je volle zalen. En het moet ontstaan Je zou het ook moeten inkaderen denk ik, het thema echt presenteren als iets dat voor iedereen belangrijk is. Het maakt voor mij niet uit of ik de film één keer of honderd keer vertoon, I'm not in this for money or fame. Het is meer dat ik merk dat het mensen raakt, dat het iets positiefs brengt, een opluchting. Daarom zou ik het fijn vinden als de film verder doorsijpelt. Maar there is no rush, dat is het belangrijkste. Het moet ontstaan.
Door redactie op woensdag 26 augustus 2015
Regisseur Angela Roe is in Nederland. Haar documentaire Sombra di Koló draait in verschillende steden in Nederland. Op 30 augustus draait de film in Cinecitta in Tilburg. Een interview. Angela Roe is in Nederland (Amsterdam) geboren en heeft een Surinaamse moeder (opgegroeid op Curaçao) en een Nederlandse vader. Ze heeft 13 jaar in Castricum gewoond, 5 jaar in Tilburg en 13 jaar in Amsterdam. Maar zoals ze zelf zegt: “Ik ben geen kind uit de klei”. Want op jonge leeftijd al heeft Angela een passie met de wereld buiten Nederland. En voor ‘bruine’ mensen. “Als we naar het Tropenmuseum gingen, fantaseerde ik dat ik daar woonde”. Passie voor Curaçao Op jonge leeftijd gaat Angela op vakantie naar Curaçao. “Ik voelde me meteen thuis.” Het bleef niet bij deze ene keer. Een paar jaar later ging ze weer op vakantie. Ze vond het geweldig. Ze identificeerde zich met Curaçao; er was een klik. “Deze klik had ik niet met Suriname” vertelt ze. Na haar studie Antropologie besluit Angela op Curaçao te gaan wonen. Racisme Tijdens een vakantie op Curaçao krijgt Angela van haar tante te horen dat ze geen partner met donkere huidskleur mag meenemen naar huis. “Dat was uitermate schokkend voor me, om zoiets racistisch te horen.” Angela beseft dat huidskleur op Curaçao een belangrijke rol speelt in het dagelijks leven. Maar niemand praat er openlijk over. Angela besluit om er onderzoek naar te doen. Wat betekenen huidskleur en ras vandaag de dag? En wat is de relatie tussen ras en sociaal economische klasse? Racisme is gebaseerd op niks Angela stoort zich enorm aan racisme. “Het is eigenlijk gebaseerd op niks, op een willekeurig gekozen lichamelijk kenmerk. We maken onderscheid op huidskleur, maar dat had net zo goed op de kleur van onze ogen of de grootte van onze voeten kunnen zijn. Maar dat willekeurige onderscheid veroorzaakt zoveel onrecht, en zoveel pijn bij mensen… ”. Angela heeft in Nederland, Miami en op Curaçao gewoond. “In Nederland was ik de “Ander,” in Amerika was ik zwart (mixed race) en op Curaçao ben ik wit. Dus ras betekent overal iets anders. Als gemengd kind snapte ik nooit goed waar ik bij hoorde; ik was niet wit maar ook niet echt Caribisch. Het Amerikaanse label ‘mixed race’ gaf mij uiteindelijk wel rust. Ik wist nu wie ik was, een beetje van twee werelden, altijd er tussenin”. Voor iedereen Angela is nu bezig met haar PhD (doctorstitel) in Miami over hedendaags racisme op Curaçao. Naast haar dissertatie besloot Angela iets te maken wat voor iedereen (‘pa e pueblo’) toegankelijk is. Daarom koos ze voor een film. Omdat ze niks van filmmaken wist, nam ze contact op met de succesvolle Curaçaose filmmaker en producent Selwyn de Wind om haar te helpen. Selwyn besloot om het hele project te draaien. Later is ook filmmaakster Hester Jonkhout – ook van Curaçao - erbij gekomen; zij filmde ook, en editte de film. Zeg iets over kleur Voor het maken van de film ging Angela op zoek naar 30 mensen, afkomstig uit vijf hele verschillende wijken; plattelandswijk Barber, de beruchte onderstandswijk Seru Fortuna, volksklassewijk Otrobanda, middenklassewijk Janwé en bovenklassewijk Spaanse Water. De mensen die Angela koos, vertegenwoordigen de raciale meerderheid in deze wijken. Om zo spontaan mogelijke antwoorden te krijgen stelde ze eigenlijk maar één vraag: “vertel me iets over kleur”. Opluchting Inmiddels zijn er 34 voorstellingen in theater Luna Blou op Curaçao gedraaid, en 9 voorstellingen in o.a. de VS, Mexico, Suriname en Nederland. Na iedere voorstelling vond een nabespreking plaats. “De mensen waren heel enthousiast. Er kwamen vragen over de film. Waarom gekozen voor bepaalde wijken en waarom juist deze mensen? Maar de bezoekers vertelden vooral hun eigen verhaal. Mensen waren vaak opgelucht, merkten we. Eindelijk konden ze hun verhaal kwijt”. Mensen gingen ondanks het zware onderwerp toch met een glimlach naar huis. Blijven praten en luisteren Met de film hoopte Angela een discussie op gang te brengen om het taboe op kleur en ras te doorbreken. Dat is gelukt. “Dit is een belangrijk deel van de oplossing voor racisme denk ik; blijven praten en luisteren. Verhalen uitwisselen. Empathie en begrip krijgen en hebben. En vooral het onrecht zien. Dan komt de oplossing vanzelf”. Racisme staat niet op de politieke agenda Angela wil graag meer reikwijdte in de discussie. Bijvoorbeeld racisme en wetgeving. “Er is geen enkele politicus naar de film komen kijken. Ik wil de film graag aan het parlement tonen, dus daar werken we nog hard aan. Racisme staat momenteel niet op de politieke agenda op Curaçao. Men doet niets om het racisme te verminderen. Er is zelfs geen meldpunt discriminatie. Politici nemen racisme niet serieus”. Scholen en schrijvers Ook voor scholen valt er nog wat halen. “Ik heb subsidie geregeld om ruim 30 middelbare scholen uit te nodigen voor de film. Slechts 8 zijn er geweest. We werken eraan om meer interactie met scholen te krijgen. De 8 scholen deden ook mee met een prijsvraag over racisme. De opdracht was: “Verzin een constructieve oplossing tegen racisme.” Bijna honderd jongeren deden mee. Het zou geweldig zijn om jaarlijks zo’n prijsvraag te organiseren”. Ook wil Angela schrijvers van Curaçao uitdagen om iets met kleur te doen. Wat heeft de film met Angela gedaan Op de vraag wat de film met Angela heeft gedaan antwoordt zij: “De film heeft mij nederig gemaakt, dat ik zoveel mensen heb geraakt had ik nooit verwacht. Het is een cadeau dat mij aanspoort om verder te gaan. Want racisme bestaat op Curaçao. Dat blijkt des te meer uit de reacties van de mensen en de ervaringen die ze deelden. ‘Drecha rasa’ mag dan nog steeds normaal zijn op Curaçao, ik vind het niet normaal. Ik ga door”. Cinecitta presenteert een filmspecial met twee films. Wanneer Zondag 30 augustus om 11:00 uur Programma:  10:30 uur Ontvangst 11:00 uur Sombra di Koló (72 minuten) 12:12 uur O&A met de regisseur 12:45 uur Lunch met Caribische hapjes 13:30 uur Sensei Redenshon (119 minuten) 15:30 uur Einde Waar Cinecitta, Willem II straat 29, 5038 BA Tilburg Entree: € 19,50 all-in
Door redactie op woensdag 3 juni 2015
Op 1 juni 2012 is baat013.nl live gegaan. Drie jaar later heeft baat013.nl een solide positie verworven als informatiebron voor iedereen die op een andere manier met de Antillen of Aruba te maken heeft. De uitgangspunten van de site zijn de afgelopen jaren wel wat gewijzigd. Eerst was de rol en functie van Baat013 die van ‘beraad’. Later ging Baat013 door als communicatie- en mediaplatform. Ook de doelstelling werd aangescherpt: door een Antilliaanse bril mensen informeren over nieuws, cultuur en politiek. Over mensen De lezers van de website zagen in die drie jaar artikelen verschijnen over politiek, cultuur, nieuws, sport en verhalen van de eilanden. Maar in het laatste jaar verschijnen er meer artikelen over mensen. Wat doen zij en wat houdt hun bezig? Hieronder een overzicht van het laatste jaar: Delilah Eugenio weet alles over Food of Slavery Mildred Straker vertelt haar verhaal Maristella Martes portretteert ouderen Marjan van Wijngaarden houdt van Curacao Marvin Madera gaat terug naar Curaçao John Bernabela actief in het rolstoelbasketbal Elmus Da Costa Gomez en Tumbafestival 2015 Hermien Visscher en Marc Oldeman hebben een wijngaard op Curaçao Ireno Baranco en zijn gedachten Rose-Marie van Abeelen en Mariëta Emers krijgen een Koninklijke onderscheiding Gabi Ras en Chandni Dwarkasing doen aan slacklinen We horen graag jouw verhaal Heb jij ook je eigen verhaal of een onderwerp dat je met baat013.nl wilt delen? Neem contact met ons op!
Door redactie op woensdag 29 april 2015
In de gemeente Tilburg kregen 34 personen een Koninklijke onderscheiding tijdens de jaarlijkse lintjesregen die dit jaar 200 jaar bestaat. Dit jaar kregen twee vrouwen uit de Antilliaanse gemeenschap in Tilburg een lintje: Rose-Marie van Abeelen Tecla en Mariëta Emers. Tilburg, met ruim 200.000 inwoners, heeft een Antilliaanse gemeenschap van 4.400 inwoners. Hieruit zijn twee vrouwen onderscheiden met een lintje. Rose-Marie van Abeelen Tecla is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau en Mariëta Emers is benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Rose-Marie van Abeelen Tecla Rose-Marie is op 20 april 1947 geboren op Curaçao en op 14-jarige leeftijd in Nederland komen wonen. Parochie Rose-Marie doet sinds 1981 gevarieerd vrijwilligerswerk binnen de parochie Frater Andreas (voorheen St. Lucaskerk). Ruim 25 jaar verzorgde ze de kinderwoorddiensten en samen met haar man doet ze nog steeds de huwelijksbegeleiding. Zij betekent veel voor de Antilliaanse gemeenschap. Dankzij haar betrokkenheid voelt de Antilliaanse gemeenschap zich thuis in de parochie. Antaru Rose-Marie is ook secretaris van Antaru, een werkgroep van Antillianen en Arubanen in Tilburg. Vanuit een Antilliaanse en Arubaanse achtergrond maakt de werkgroep Antaru zich sterk voor alle bewoners, met hun verschillende nationaliteiten, uit de wijk Kruidenbuurt en daarbuiten. Bij Antaru leidt Rose-Marie de seniorengroep Antaru 55+ met de bedoeling om de ouderen met elkaar in contact te brengen en uit hun isolement te halen. Antaru 55+ werkt veel samen met GGZ, Thebe, de GGD en de gemeente. Ook organiseert Antaru 55+ Yoga en Thai Chi lessen. De werkgroep is in 2008 door de gemeente Tilburg uitgeroepen tot vrijwilligers van het jaar. Multicultureel Zo levert Rose-Marie een grote bijdrage aan de multiculturele samenleving. Ze wil graag verschillende nationaliteiten bij elkaar brengen. Ze organiseert al jaren een multiculturele bustocht voor de ouderen in de wijk. Ook is ze de drijvende kracht achter diverse traditionele feesten zoals de jaarlijkse Seú. Seú is het jaarlijkse oogstfeest, een eeuwenoude Antilliaanse traditie, dat op tweede paasdag wordt gevierd. Mantelzorger Rose-Marie is als mantelzorger actief in de Antilliaanse gemeenschap. Zij heeft onder andere 12 jaar gezorgd voor een blinde meervoudige gehandicapte man uit Curaçao. Kindercrèche 22 jaar lang heeft Rose-Marie een kindercrèche in huiselijke sfeer gehad. Zij heeft op 106 kinderen gepast en nog steeds heeft zij veel contact met de kinderen. Zingen Rose-Marie is dol op zingen. Vroeger zong zij in Son Antiyas en nu zingt ze in een multicultureel koor ‘De Kleurrijke Mama’s’. De teksten zijn eigen levenservaringen zoals heimwee, eten, liefde en verdriet. Mariëta Emers Mariëta is op 4 december 1945 geboren op Curaçao en op 14-jarige leeftijd in Nederland komen wonen en studeren. Basisonderwijs Mariëta heeft 40 jaar lesgegeven in het basisonderwijs in Tilburg. Zelf ging zij naar een basisschool op Curaçao van de Zusters van Liefde van Schijndel. In Nederland volgde zij de Kweekschool (later de Pedagogische Academie) in Schijndel. Vrijwilligerswerk Mariëta doet meer dan 20 jaar vrijwilligerswerk. Zowel in Tilburg als buiten Tilburg. En het is te veel om op te noemen. Hieronder een kort overzicht van activiteiten die zij deed en doet. · Lid van het diaconieberaad van de kerk · Lid van SDAR (Stadsdeeladviesraad West) · Lid van TVR (Tilburgse Vrouwenraad) · Bestuurslid HBO-Tiwos (Huurdersbelangenorganisatie) · Bestuurslid OTO (Overlegorgaan Tilburgse Ouderen) · Lid van CAR (Cliëntenadviesraad) van Twern · Verhalenvertelster (Nanzi verhalen en andere verhalen uit onze cultuur) · Genomineerd voor de Emancipatieprijs Tilburg 2011 · Tilburg Dialoog · Deelnemer bij Wintervuur van het Wereldpodium · Bestuurslid Rincolada Verbindende schakel Door het vele vrijwilligerswerk dat Mariëta doet, is zij een verbindende schakel voor diverse contacten en veel organisaties op lokaal, regionaal en landelijk niveau. OcaN Bij OcaN is Mariëta behalve lid van de Seniorencommissie ook GSA Ambassadeur. GSA staat voor Gay Straight Alliance. De ambassadeurs maken door het organiseren van bijeenkomsten homoseksualiteit binnen de gemeenschap bespreekbaar. Stichting Caribische Senioren Tilburg Mariëta heeft in 2007 de Stichting Caribische Senioren Tilburg opgericht met als doel de belangenbehartiging van alle 50+ Antillianen en Arubanen in de regio Tilburg. Zij is als voorzitter van de Stichting Caribische Senioren Tilburg (SCST) een belangrijke sleutelfiguur binnen de gemeenschap. Door activiteiten voor deze groep te organiseren wil ze Caribische ouderen in Nederland ‘empoweren’. Zij zet zich in voor het (mede) organiseren en uitvoeren van groepsactiviteiten, huisbezoeken en bijwonen van overleggen met andere organisaties. Dit binnen de welzijns- en zorgsector in Tilburg en gericht op ouderenbelangen. Zij is niet alleen lokaal actief, maar ook op provinciaal en landelijk niveau in diverse werkgroepen en commissies als het om belangenbehartiging gaat van ouderen en in het bijzonder Caribische ouderen. Zo is zij ook lid van de ouderencommissie van de landelijke organisatie OcaN. Naast het verbinden en bouwen van bruggen vertaalt Mariëta vragen en wensen van senioren naar projecten en activiteiten. Zij is zeer betrokken bij de mensen uit de gemeenschap, is creatief, flexibel en gaat doelgericht te werk. Zonder haar inzet zou de Stichting Caribische Senioren Tilburg niet zo veel voor de gemeenschap kunnen hebben realiseren als nu. Ook zouden de Caribische ouderen veel minder in beeld zijn bij de Tilburgse lokale welzijns- en zorgsector. Haar droom Mariëta Emers kwam met vele anderen van de Antillen naar Nederland. Haar leeftijdgenoten zitten nu in de overwegend witte verzorgingshuizen. Met haar stichting Caribische ouderen werkt ze hard aan een droom: het stichten van een woon- of woon-zorgcomplex voor Caribische ouderen.
Door redactie op zondag 25 januari 2015
Tumba Festival is het grootste muzikale evenement op Curaçao. Het is een muziekwedstrijd waar wordt gestreden om de Carnavals hit, de Tumba. Het Tumba Festival is een groot spektakel waar de lokale bevolking heerlijk los gaat op de tonen van de vrolijke en opzwepende Curaçaose Tumba. De in Tilburg wonende Elmus (Emmy) Da Costa Gomez levert voor de vijfde keer tekst en muziek aan het Tumba Festival. Elmus (Emmy) Da Gosta Gomez uit Curaçao woont al 28 jaar in Tilburg. Hij is werkzaam als Software Engineering Associate Manager bij Accenture. Als hobby speelde hij vroeger honkbal. Met het honkbalteam van HSC Tilburg speelde hij twee jaar in de Nederlandse overgangsklasse. De laatste jaren heeft Elmus een andere hobby. Hij componeert muziek en schrijft teksten. Niet zomaar muziek, maar muziek en teksten voor het Festival di Tumba. Wat Elmus bewogen? Tijdens de “Tumba Loko Loko”, die vroeger in Tilburg werden gehouden, schreef Elmus verschillende liederen voor deze wedstrijd. En met succes. Elmus won een keer en ook werd hij tweede. Zo groeide zijn ambities om ooit een tumba te schrijven voor de Tumba Festival op Curaçao. Elmus is zeer succesvol Elmus heeft al vijf keer meegedaan aan het festival op Curaçao. Hij componeert de muziek en hij schrijft de tekst. Drie keer is hij met zijn composities tot de finale doorgedrongen. Succesvolle Tumba’s In 2010 schreef Elmus zijn eerste Tumba ‘ Korsou, Ta nos tine’ en was meteen een succes met een classificatie in de finaleronde. In 2011 deed hij niet mee omdat hij geen zanger kon vinden. In 2012 heeft hij de finale niet gehaald met zijn tumba ‘Korsou, bo a kishiki mi’. Beide tumba’s van de afgelopen twee jaren (‘Mahestria Kultural’ en’ Korsou ta hari den union’) haalden de finale maar geen prijs. Compositie dit jaar Dit jaar heeft Elmus de Tumba: ‘Ata’wo, Tarzan a blo’ gecomponeerd. De uitvoering is in handen van zanger Ishahier Monte. Een zanger die vaak in de finale van het Festival heeft gezongen. Zanger Ishahier wordt bij het Tumba Festival 2015 muzikaal begeleid door de populaire formatie ‘Tune’. Thema van de Tumba In zijn Tumba geeft Elmus aan dat de normen en waarden steeds meer vervagen op Curaçao. Maar gelukkig komt de sterke en fictieve held van de jungle Tarzan tevoorschijn die wat orde op zaken komt stellen. Rei/Reina di Tumba (Tumba Koning/Koningin) Tijdens het Tumba Festival strijden diverse artiesten voor de titel Tumba Koning/Koningin. De winnende Tumba is de officiële ‘carnavals-tumba’. Tumba is een ‘Rhythm’ die men tijdens het carnaval en vooral tijdens de ‘Road March’ speelt om op te ‘jumpen’ (hossen). In tegenstelling tot de Nederlandse carnavalskrakers wordt hier niet alleen de nadruk op de zanger, maar ook op de componist gelegd. Data en indeling van het Festival Het Tumba Festival wordt van 26 tot en met 30 januari georganiseerd. Het Tumba Festival kent drie voorrondes en op vrijdag 30 januari is de finale waarin de geselecteerde deelnemers hun Tumba nog een keer kunnen spelen. De Tumba van Elmus hoor je in de voorronde op dinsdag 27 januari. Dit jaar bestaat het Tumba Festival 45 jaar en belooft ook nu weer een groots succes te worden. Dit jaar zijn er 56 inschrijvingen. Voor de deelnemers staat er veel prestige en roem op het spel. Live-uitzending Finale Tumba Festival Speciaal voor de fanaten in Nederland zal TeleCuracao Antilliaanse Televisie Mij alle festivalavonden via live stream uitzenden. Daarnaast is het festival ook op RTV7 te volgen.
Door redactie op woensdag 29 oktober 2014
Geld maakt niet gelukkig, zeggen ze weleens. Maar voor degenen die moeten rondkomen van een laag inkomen is elk financieel steuntje in de rug meer dan welkom. Zeker in een tijd waarin de koopkracht van mensen met een laag inkomen door bezuinigingen zwaar onder druk staat. Het kabinet heeft daarom besloten om aan de gemeenten geld beschikbaar te stellen; de eenmalige koopkrachttegemoetkoming 2014. Om zo hun burgers met een laag inkomen in 2014 eenmalig extra financieel te ondersteunen en tegemoet te komen. Wie komt in aanmerking voor de koopkrachttegemoetkoming? Iedereen die 18 jaar of ouder is en een inkomen heeft van ten hoogste 110 % van de geldende bijstandsnorm heeft in 2014 recht op de eenmalige koopkrachttegemoetkoming. Ook moeten ze rechtmatig in één van de gemeentes in Nederland wonen. Voor de vaststelling van het recht op en de hoogte van de tegemoetkoming wordt gekeken naar de situatie (inkomen en gezinssamenstelling) op 1 september 2014. Komen studenten in aanmerking voor de koopkrachttegemoetkoming? Nee, mensen die jonger zijn dan 27 jaar die onderwijs volgen en die al dan niet aanspraak kunnen maken op studiefinanciering komen niet in aanmerking voor de koopkrachttegemoetkoming. Dit geldt dat ook voor gedetineerden, mensen jonger dan 18 jaar en mensen van 18, 19 of 20 jaar die in een inrichting wonen. Welke bedragen zijn beschikbaar? € 100 voor samenwonenden/gehuwden € 90 voor een alleenstaande ouder € 70 voor een alleenstaande Het eenmalige geldbedrag is een belastingvrij extraatje. Het heeft geen gevolgen voor een eventuele uitkering en er hoeft geen belasting over te worden betaald. Automatisch Mensen die op 1 september 2014 een WWB- of een IOAW- of IOAZ-uitkering ontvangen hoeven niets te doen. Zij krijgen de tegemoetkoming automatisch uitbetaald, samen met hun uitkering, rond eind oktober. Zij hoeven dus geen aanvraag in te dienen. Dat geldt ook voor mensen in de pensioengerechtigde leeftijd die per 1 september 2014 recht hebben op een Aanvullende Inkomensondersteuning Ouderen (AIO). Zij krijgen het extraatje in oktober automatisch uitbetaald door de Sociale Verzekeringsbank. Geen bijstandsuitkering of uitkering van de gemeente Mensen die op 1 september 2014 geen bijstandsuitkering voor levensonderhoud hebben maar wel een laag inkomen, kunnen bij hun eigen gemeente terecht voor een aanvraagformulier. Dit formulier kan ook worden gedownload op de site van de gemeente. Wanneer aanvraag indienen Volledig ingevulde aanvraagformulieren met de gevraagde bewijsstukken kunnen tot 1 december 2014 worden ingediend. Op het aanvraagformulier staat welke bewijsstukken meegestuurd moeten worden. Voor meer informatie over de koopkrachttegemoetkoming Kijk voor meer informatie over de koopkrachttegemoetkoming op: http://www.laaginkomen.nl/
Door redactie op woensdag 22 oktober 2014
In Oisterwijk, gemeente Brabant, is een straat vernoemd naar Boy Ecury. Boy Ecury was een Arubaanse verzetsstrijder in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij gaf zijn leven voor de vrijheid van Nederlanders. Segundo Jorge Adelberto (Boy) Ecury wordt op 23 april 1922 geboren op Aruba als zevende van dertien kinderen. Ecury komt uit een katholiek gezin van de welgestelde zakenman Dundun Ecury en heeft een gelukkige jeugd. Naar Nederland Na de middelbare schooltijd op Aruba wordt Boy in 1937 door zijn vader naar Nederland gestuurd voor verdere studie. Op de Brabantse kostschool krijgt Boy het als enige zwarte jongen zwaar te verduren. Hij groeit uit tot een eigenzinnige jongen met een sterk verlangen naar rechtvaardigheid. Hij haalt een handelsdiploma op het St. Louis Instituut in Oudenbosch. Verzetsactiviteiten in het Papiaments Dan breekt de oorlog uit. Boy's verzet tegen het onrecht om hem heen groeit. Aanvankelijk pest hij de Duitsers op vrij onschuldige wijze. Langzaam maar zeker wordt zijn verzet echter serieuzer. Hij stelt zich fel en provocerend op jegens de bezetter. Dit leidt ertoe dat hij vanaf het begin van de oorlog actief is in het verzet. Eerst samen met zijn beste vriend, Luis de Lannoy, een medestudent uit Curaçao. Later voegt ook Delfincio Navarro zich bij hen. Ze communiceren in het Papiaments via brieven. Samen plegen ze aanslagen op met brandbommen volgeladen Duitse vrachtauto's, en laten ze treinen ontsporen. Ook helpen ze onderduikers en brengen Geallieerde piloten in Tilburg in veiligheid. Onderduiken In 1942 moet Ecury weg uit Tilburg omdat het te gevaarlijk voor hem wordt. Hij duikt onder op verschillende adressen in Oisterwijk, Delft en Rotterdam. Ook sluit hij zich aan bij een verzetsgroep in Oisterwijk. Als zijn vriend De Lannoy na verraad op 10 februari wordt gearresteerd, doet Boy een poging om hem uit de gevangenis in Utrecht te bevrijden. Maar dat mislukt. Hierna begint Ecury met zijn donkere uiterlijk ook in Oisterwijk te veel op te vallen. Hij sluit zich eind 1944 aan bij de Knokploegen in Den Haag waar hij acties voorbereidt en pleegt, waaronder een liquidatie op een lid van de NSB. Arrestatie en executie Op zondag 5 november 1944, nadat hij de hoogmis in de H. Elisabethparochie bezocht, wordt Boy Ecury in Rotterdam gearresteerd. Hij is verraden door een bekende, Kees Bitter. Hij wordt overgebracht naar de gevangenis het Oranjehotel in Scheveningen. Ecury wordt op 6 november 1944 op de Waalsdorpervlakte gefusilleerd. Hij sterft met een glimlach op de lippen. In 1947 is zijn stoffelijk overschot met militaire eer op Aruba herbegraven. Film en boek Cineast Ted Schouten, een neef van Ecury, maakt begin jaren tachtig voor TeleAruba een televisiedocumentaire over zijn leven. Dankzij de film krijgt Ecury in 1984 postuum het Verzetsherdenkingskruis.  Daarna schrijft Schouten een boek dat in 1985 verschijnt en in 2000 door de Arubaanse regering is heruitgegeven: ‘Boy Ecury, een Antilliaanse jongen in het verzet’. In 2003 maakt cineast Frans Weisz met medewerking van Ted Schouten een film over het leven van Ecury. In het weekend van 25 en 26 oktober viert Oisterwijk 70 jaar bevrijding. Bij die 70 jaar vrijheid past het daarom stil te staan bij het leven van Boy Ecury.
Door redactie op woensdag 15 oktober 2014
Op Facebook is een groep die ‘You Know You've Lived in Curacao if...’ heet. Op deze pagina delen mensen die op Curaçao wonen of woonden hun herinneringen. De pagina heeft al meer dan 10.000 deelnemers. Zowel ‘yiu di korsou’ als makamba’s. Ik ben zo’n makamba uit Tilburg die graag de foto’s en berichtjes op deze Facebook-pagina bekijkt. Meestal gaat het over alledaagse dingetjes: Ken je de mensen die op deze foto staan? Waar kun je in Nederland pastèchi kopen? Wie is ook geboren of bevallen in de kraamkliniek op Rio Canario? Soms barsten er opeens politieke discussies los, waarbij het er fel aan toe kan gaan. Een vriend (wél yiu di korsou) vroeg me waarom ik me zo betrokken voel bij Curaçao. Ik kon hem niet goed antwoord geven. Ik bracht een groot deel van mijn jeugd op Curaçao door. Een heerlijke tijd. Als 15-jarige net terug in Nederland lachten ze me op de nieuwe school uit om mijn rare accent. Het koste het me jaren om te wennen aan Nederland. Maar toen ik eenmaal weer geaard was, verwaterde mijn band met Curaçao. Pas in 2010, ik was er 19 jaar niet meer geweest, ging ik er weer naartoe. Samen met een vriendin met wie ik op Curaçao op de middelbare school had gezeten. We logeerden bij een derde vriendin die er nog woont. Het was net de week van orkaan Thomas. Het stormde, stortregende en onweerde en de stroom viel uit. Toch voelde ik me weer helemaal thuis. En dat gevoel herhaalde zich in 2012 en begin dit jaar, toen ik weer naar Curaçao ging. Als ik vanuit het vliegtuig het eiland al zie liggen, ben ik zo blij. En ik pijnig mijn hersens: waarom is dat zo? Is het de zon die nergens zo voelt als daar? Zijn het de mensen die zo vertrouwd zijn? Is het de natuur van Banda Bou die ik zo prachtig vind? Of is het minder poëtisch en voelt ieder mens zich gewoon fijn op de plek waar hij of zij is opgegroeid? En had ik dezelfde gevoelens gehad voor de Veluwe of voor Maastricht als ik daar mijn jeugd had doorgebracht? Ik weet het niet. Ik weet wel dat in ieder geval 10.000 mensen in de Facebook-groep mijn positieve gevoelens voor Curaçao delen. En die mensen zijn ook allemaal realistisch: ze weten dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is op Curaçao, en dat er veel problemen zijn. Maar zou het niet mooi zijn als we met z’n 10.000 met al die liefde iets voor Curaçao kunnen betekenen? Hoe? Tja… daar moet ik nog over nadenken. Wie het weet mag het zeggen! Marjan van Wijngaarden