Door redactie op zondag 18 december 2016
De redactie van baat013.nl neemt een winterbreak. Wij zijn woensdag 1 februari 2017 terug met nieuwe artikels op onze site. Op onze Facebook-pagina beraad antillianen arubanen tilburg kunt u ons blijven volgen en onder andere genieten van onze jaarlijkse “Ambiënte di fin di aňa". De redactie wenst u, uw familie en uw vrienden fijne eindejaarsfeestdagen en vooral veel geluk, kracht, wijsheid en gezondheid in 2017.
Door redactie op woensdag 13 juli 2016
Het is weer zover: de zomervakantie in Nederland komt er aan. Dat betekent dat veel mensen op vakantie gaan. Dat zijn er dit jaar naar schatting 10,4 miljoen. Een kwart, dus 2,6 miljoen mensen, viert het in eigen land, en 7,8 miljoen mensen gaan de grens over voor een paar weken vakantie in het buitenland. De favoriete landen zijn Frankrijk, Duitsland, Spanje, Italië, Oostenrijk en Portugal. Ook Curaçao, Aruba, Sint Maarten en Caribisch Nederland zijn in trek, maar er gaan lang niet zoveel Nederlanders naar toe. Ter vergelijking: vorig jaar gingen in een heel jaar 150.000 Nederlanders naar Curaçao met vakantie, 40.000 naar Aruba, 17.000 naar Sint Maarten en 45.000 naar Caribisch Nederland (Bonaire, St. Eustatius en Saba). Ook BAAT gaat met vakantie tot en met eind augustus. Wil je BAAT toch blijven volgen? Dat kan op onze Facebookpagina. Een hele fijne vakantie voor al onze lezers!
Door Carmine Palm op donderdag 31 maart 2016
Het weer lente! Nederland kent vier seizoenen. De lente, zomer, herfst en winter. Als Antilliaanse mis ik heel erg de zon. Je zou denken dat de zomer mijn favoriet seizoen is. Maar nee, dat is de lente. Ieder seizoen heeft voor mij iets aparts. In de herfst verkleuren de bomen, in de winter blijf je hopen op een witte kerst en de Elfstedentocht. En in een goede zomer met veel zon waan je in je eigen achtertuin op vakantie. Naam Het woord lente is een oude afleiding van lang en heeft betrekking op het lengen van de dagen. Het is verwant aan het Duitse’ Lenz’ en het Engelse ‘lent’, de veertig dagen durende vastentijd voor Pasen. Wanneer begint de lente? De lente volgt op de winter en wordt gevolgd door de zomer. De lente of het voorjaar is een grillig seizoen: het weer kan nog alle kanten op. De lente begint in Nederland op 20 maart en eindigt rond 21 juni. Of begint de lente op 1 maart en eindigt op 1 juni? Astronomische lente Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn. De zon staat dan precies boven de evenaar. Tijdens de lente worden de dagen steeds langer. Deze lentenachtevening treedt op rond 20 maart op het noordelijk halfrond. De zon gaat dan door het lentepunt en de dag en de nacht zijn ongeveer even lang. De lente eindigt met de zomerzonnewende (rond 21 juni). Dat is het moment dat de zon het hoogste aan de hemel staat. Meteorologische lente Om praktische, maar ook klimatologische redenen begint de meteorologische lente op een vaste datum: op 1 maart. Deze duurt dan tot 1 juni. De meteorologische seizoenen zijn vastgelegd op basis van een internationale overeenkomst. Deze seizoenen beginnen op volgende vaste data: 1 maart – lente, 1 juni – zomer , 1 september – herfst en 1 december – winter. Waarom hou ik van de lente? In de lente wordt het geleidelijk warmer en wordt de kans op vorst kleiner. Het meest bekende effect van de lente is natuurlijk het feit dat de dagen langer worden ten opzichte van de voorafgaande winter. Het zonlicht wordt sterker en dit heeft invloed op mens en natuur. In de lente worden nieuwe dieren geboren, vogels beginnen te fluiten. Bomen gaan groeien en veel planten gaan bloeien. Alles is groen en schoon. Het lijkt alsof de natuur een grote voorjaarsschoonmaak heeft gehouden. Ik vind het prachtig. Het is elk jaar weer een nieuw begin. En in navolging van de natuur en omdat het een traditie is in Nederland maak ik in de lente mijn hele huis grondig schoon. En terwijl ik dat doe, maak ik het in mijn hoofd ook schoon en leeg. Een nieuw begin. Carmine Palm
Door Carmon op dinsdag 22 december 2015
Terugblikkend op het jaar 2015 kunnen wij stellen dat wij erg tevreden zijn over wijze waarop onze trouwe baat013.nl bezoekers en facebookvrienden onze inspanningen hebben gewaardeerd. Een zeer welgemeende dank je wel aan iedereen die direct en/of indirect een bijdrage heeft geleverd. Wij gaan door en kijken er graag naar uit om jullie ook in het komende jaar 2016 door een Antilliaanse bril te informeren over relevante nieuws, bijzondere en opvallende mensen, gebeurtenissen en wetenswaardigheden.  De redactie van baat013.nl neemt een winterbreak en gaat op woensdag de 27 januari a.s. weer van start met nieuwe publicaties op deze site. Op onze Facebook-pagina beraad antillianen arubanen tilburg kunt u ons blijven volgen en onder andere genieten van de kerst- en nieuwjaarstemming. De redactie wenst u, uw familie en uw vrienden fijne eindejaarsfeestdagen en vooral veel geluk, kracht, wijsheid en gezondheid in 2016.
Door redactie op woensdag 2 december 2015
Nederland heeft sinds kort een bond voor Urban Dance, de Urban Bond Nederland (UBN). De bond is gevestigd in Tilburg. Drijvende kracht achter de Bond is Gilbert Vanblarcum. Gilbert is 46 jaar en vader van twee tieners. Een interview. Urban is meer dan alleen dansen. De Urban Bond Nederland staat voor alle straatsport en straatkunst. Wat is Urban eigenlijk? Urban Jongeren in de grote steden hebben op straat hun eigen cultuur ontwikkeld. Deze cultuur gaat over alles wat jongeren bezig houdt. Vroeger werd Urban cultuur vooral geassocieerd met hiphop. Maar het is meer. Denk maar aan straatvoetbal, breakdance, freerunning, skaten en graffiti. “Urban is alles wat op straat wordt beoefend of gemaakt, dus is Urban alles. Iedereen doet aan Urban”, vertelt Gilbert. Inspiratie De UBN is gevestigd in een ateliers-pand in het Centrum van Tilburg. Voor Gilbert een mooie omgeving vol inspiratie en creativiteit. “Want Urban is ook kunst, lifestyle en entertainment. En dat moet je laten zien midden in de samenleving.” Naar Nederland Gilbert, geboren op Curaçao, kwam toen hij elf was met zijn ouders naar Nederland en ging in Kaatsheuvel wonen. Hij kon op jonge leeftijd al heel goed dansen. “Ik kon Salsa, Merengue en Cumbia.” Van Curaçao heeft hij hiphop invloeden meegenomen en in Nederland ging hij ermee verder met hiphoppen en breakdancen. Waarom hiphop en breakdance? De keuze voor hiphop en breakdance is niet vreemd. “Hiphop is mede ontstaan door Latijnse invloeden. Hip hop is ontstaan in de arme wijken van New York die bewoond werden door vooral Afro-Amerikanen en Latino’s uit Puerto Rico en Cuba,” legt Gilbert uit. Efteling als speeltuin Gilbert ging samen met andere jongeren dansen in de Efteling. De Efteling zag deze jongeren graag komen. “Ik heb vroeg geleerd dat entertainment beloond wordt. De Efteling was mijn eerste sponsor.” Het was een succes en dansen werd een hobby. Blijven dansen Eerst was dansen een hobby. Battelen met verschillende groepen uit andere steden. “Intussen maakte ik de grafische MTS af. De opgedane kennis heb ik gekoppeld aan mijn hobby. Hoe kan ik mezelf etaleren? Ook een baantje in een drukkerij heeft mij geholpen om verder te kunnen, want daarna begon ik een eigen printshop en was daarnaast ook DJ.” Ondernemer “Ik heb veel shows gegeven in binnen- buitenland. Zoals in Miami, Japan en Spanje.” Een urban danser is vaak op zichzelf aangewezen. Hij moet zelf bewegingen zien te vinden om zich te bewijzen. “Je bent een ondernemer. Je werkt voor jezelf. Ik had mijn eigen bedrijf, Urban Dance Academy daaruit ontwikkeld.” Urban Dance Academy “Na jaren dansen stelde ik mezelf op de achtergrond en ging ik me meer richten op mijn bedrijf. In 2005 heb ik in Eindhoven de eerste Dance Academy opgericht en in 2006 in Rotterdam. Daarna volgden er meer in het zuiden van Nederland. In 2010 had ik 27 locaties in Nederland.” Succesvol “De scholen zijn succesvol omdat het concept goed in elkaar zit. Ik bedenk dat concept en dan begeleid ik de scholen. Daarna laat ik ze los. Ik richt me altijd op de kleintjes. Wat de scholen bindt is respect, waardering en erkenning. Elke school heeft drie lagen: dansers, danschoreograaf en dansschoolhouder. Ik help met locaties zoeken en aanmelden van dansers. Ik ben inmiddels 46 jaar, heb mijn eigen bedrijven en eindelijk begrijp ik zelf hoe de marketing in elkaar zit.” Straatdansers gaan naar deze scholen en niet naar een dansacademie. De scholen doen nu 3 jaar mee aan het Nederlands Urban Dance kampioenschap. Wat wil de bond “Ik ben initiatiefnemer en mede oprichter van de bond. En inmiddels bezig met m’n vierde jaar als voorzitter. De bond is deels opgericht uit eigenbelang. De leden willen professionaliseren, ze willen uit de sterk gedomineerde hobbysfeer. Neem urban dance, deze beroepsgroep danst vaak op hoog niveau maar wordt niet als zodanig gewaardeerd. De bond is ontstaan uit de wens tot professionalisering. We willen kunnen leven van onze passie, net als andere sporters.” Het doel van de bond is om de belangen van de leden te behartigen. De bond heeft als dezelfde kernwaardes als de scholen: erkenning, waardering en respect. Trots op Curaçao Gilbert is trots dat hij op Curaçao geboren is. “Curaçao is een volk dat als een geheel voor elkaar opkomt en het Papiamentu is multi-linguaal. Dat is wat Curaçao onderscheidend maakt. Helaas is de berichtgeving over Curaçao heel eenzijdig.” Gilbert wil graag een positief beeld van Curaçao laten zien voor iedereen die geïnteresseerd is in zijn eiland. “Curaçao heeft een rijke cultuur en die wordt niet geëtaleerd. Cultuur op het gebied van kunst, cultuur, sport en spel en de helden van Curaçao.” Daarom werkt hij mee aan het evenement Curaçao Experience, een idee van Marlon Helmijr uit Tilburg die waarschijnlijk volgend jaar te zien is.
Door redactie op woensdag 4 november 2015
Officieel is het al een tijdje herfst en dat is duidelijk te merken. De dagen worden korter en langzaamaan ook kouder. Tijd voor vallende bladeren, seizoen groenten en… winterkost! De vier seizoenen in Nederland bepalen grotendeels wat we door het jaar heen eten. In de herfst eten we typische seizoengroente, zoals pompoen en verschillende soorten paddenstoelen. In de winter staan er veel verschillende stamppotten en erwtensoep op het menu. Groenten De seizoengroenten die prima groeien bij lage temperaturen en volop verkrijgbaar zijn, zijn pastinaak, knolselderij en groene kool. En ook spruitjes, boerenkool, winterpostelein, koolraap, zuurkool, winterwortel en rode biet zijn groenten die bij dit seizoen horen. Wintergroenten zijn rond deze periode vaak goedkoper dan groente van ver. Winterkost recepten Typische gerechten die nu op tafel komen zijn erwtensoep boordevol vlees, rookspek, rookworsten en natuurlijk knolselderij. En ook allerlei stamppotten aangevuld met een stuk vlees zoals andijviestamppot, zuurkoolschotel, boerenkool, spruitjesstamppot en hutspot (met wortelen en ui). Antillianen Eten Antillianen deze typische Hollandse gerechten als snert en stamppot? Nee, helaas. Slechts 14 procent eet ‘wel eens’ gestampte andijvie, zuurkool of boerenkool. Dit blijkt uit een onderzoek van het bureau MCA Communicatie uit 2008. Onder autochtone Nederlanders is stamppot wel in trek. Maar liefst 78 procent eet het ‘wel eens’. Erwtensoep bevalt de Antilliaan al iets beter. 23 procent van de ondervraagden eet ‘wel eens’ erwtensoep. Ook Nederlanders moeten overigens relatief weinig hebben van snert. Van de ondervraagden zegt 66 procent de soep wel eens te eten. Uitdaging Kloppen deze cijfers nog? De redactie van Baat wil graag weten hoeveel Antilliaanse Nederlanders nu erwtensoep of stamppot eten. En anders wat dan? Wat is jouw favoriete winterkost? Geef hieronder je antwoord!
Door redactie op donderdag 29 oktober 2015
Afgelopen vrijdag was in Tilburg een bijeenkomst van Control Alt Delete over etnisch profileren. Aanwezigen konden meedenken, discussiëren en praten over etnisch profileren door de politie. Ook was er een miniworkshop 'Straatrecht' waar deelnemers juridische en praktische tips kregen over hoe om te gaan met politie. Wat voor effect heeft etnisch profileren en wat levert zo’n discussieavond op? Etnische minderheden worden in Nederland vaker onderworpen aan politiecontroles dan 'witte' Nederlanders. ‘Etnisch profileren’ is een vorm van discriminatie en daardoor in strijd met de mensenrechten. Aanwezigen Er waren zo’n 70 mensen bij de bijeenkomst. Het overgrote merendeel waren allochtone jongeren. Ook de politie was aanwezig en de districtschef Hart van Brabant Peter Verschuur. Het werd een avond met discussies. Iedereen luisterde goed en iedereen kreeg ook de kans om zijn verhaal te doen. Daarnaast was er ook ruimte voor optredens. Wat is etnisch profileren? Amnesty International verstaat onder etnisch profileren: het gebruik door de politie van criteria of overwegingen omtrent ‘ras’, huidskleur, etniciteit, nationaliteit, taal en religie bij opsporing en rechtshandhaving terwijl daarvoor geen objectieve rechtvaardiging bestaat. Objectieve rechtvaardiging is bijvoorbeeld dadersignalement. Volgens Amnesty International maakt politie zich schuldig aan discriminatie bij identiteits- en verkeerscontroles. De politie pikt vaker allochtonen uit dan autochtonen. Dit zogenoemde etnisch profileren is volgens Amnesty discriminatie en dus in strijd met de mensenrechten. Negatieve beeldvorming Tijdens de bijeenkomst bleek dat de aanwezige jongeren helemaal geen vertrouwen hebben in de politie en justitie. Ze hebben het gevoel dat ze te maken hebben met etnische profilering door de politie. Een inwoner van Tilburg Noord gaf aan dat hij dagelijks gecontroleerd wordt. Hoe vaak etnische profilering door de politie gebeurt kon de districtschef niet zeggen. Er zijn geen cijfers en onderzoeken die dit gevoel kunnen staven. Politiechef keurt discriminatie af Een ding was wel duidelijk op deze avond: districtschef Peter Verschuur keurt etnisch profileren af! Hij liet ondubbelzinnig weten dat hij politiediscriminatie afkeurt en dat niet accepteert in zijn korps. Agenten die zich hieraan schuldig maken worden ontslagen. Toch geen stopformulieren In de zomer zou een proef komen met stopformulieren in Tilburg. In zo’n formulier wordt vastgelegd waarom mensen staande worden gehouden en wat hun nationaliteit is. Deze formulieren zijn niet geïntroduceerd omdat het te bureaucratisch is, zegt de districtchef. Ook gelooft hij niet dat het tot een fundamentele oplossing leidt. De politie in Brabant kiest liever voor een netwerk ‘multicultureel vakmanschap’ dat trainingen organiseert om bewustwording bij agenten teweeg te brengen. Maar wat is erger, vraagt een jongere, "Discriminatie of meer bureaucratie? Het gaat toch om het tegengaan van etnisch profileren?" Workshop Straatrecht Na de discussie was er een workshop over je rechten op straat. 1. Filmen - Je mag in alle openbaren ruimtes filmen. - Houd wel voldoende afstand en hinder de politie niet. Voldoende afstand is 2 á 3 meter. - Film altijd met de camera liggend. Je krijgt er meer op. - Probeer vanaf het begin tot het einde te filmen. - Leg uit waarom je filmt. - De gemaakte film kun je ook gebruiken bij een klachtenprocedure. - Het recht op filmen betekent niet dat je de film ook op YouTube mag zetten.   2. Klagen - Ben je het niet eens met de politiecontrole dan mag je een klacht indienen. - Een klacht indienen doe je schriftelijk op: www.politie.nl/contact/klachtformulier.html - De coördinator nodigt je uit voor een gesprek. Het doel van dit gesprek is om het conflict bij te leggen. - Ben je ontevreden over de oplossing dan kun je je klacht voorleggen aan een onafhankelijke klachtencommissie. De commissie stuurt dan een advies naar de politiechef. - Als dit ook niet leidt tot een goede oplossing dan kun je naar de Ombudsman stappen.
Door redactie op woensdag 21 oktober 2015
Op 23 oktober organiseert ‘Control Alt Delete’ een avond in Tilburg over etnisch profileren bij de politie. Controle Alt Delete-bijeenkomsten worden door het hele land georganiseerd om het gevoel van en de ervaringen met politiediscriminatie aan de kaak te stellen. De Nederlandse politie discrimineert namelijk op ras. Dat stelt antropoloog Paul Mutsaers in zijn promotieonderzoek. Volgens hem komt dat omdat Nederlandse agenten veel vrijheid hebben om op hun eigen inzicht af te gaan en minder op de regels. Allochtonen zijn oververtegenwoordigd in politiestatistieken. Volgens Mutsaers komt dat doordat minderheden “buitenproportioneel vaak gecontroleerd worden”. Agenten krijgen van hun teamchef de instructie om zich bij ‘roadblocks’ te richten op bepaalde doelgroepen. Autochtonen mogen bij zulke controles doorrijden omdat ze ‘niet tot de doelgroep’ behoren. Willekeur in politie-optreden Deze discriminatie is volgens Mutsaers het gevolg van ‘ontbureaucratisering’. De afgelopen jaren is in het politiewerk steeds meer de nadruk komen liggen op wat de individuele agent zelf denkt dat goed is om te doen. De regels van de politie zijn minder belangrijk geworden. Dit heeft de Nederlandse politie volgens Mutsaers “zeer vatbaar gemaakt voor discriminatie van etnische minderheden en willekeur in het politieoptreden”. ‘Stopformulieren’ zouden discriminatie kunnen tegengaan Om de discriminatie door de politie te bestrijden, zou Tilburg de eerste stad in Nederland zijn die ‘stopformulieren’ zou introduceren. Agenten in Tilburg zouden als experiment een half jaar met deze formulieren werken. In zo’n stopformulier wordt vastgelegd waarom mensen staande worden gehouden en wat hun nationaliteit is. Analyse van deze stopformulieren moest ertoe leiden dat de politie zich minder vaak schuldig maakt aan ongelijke behandeling van allochtonen. Helaas gaat het experiment niet door. Vandaar dat een regionale Control Alt Delete-avond over politiediscriminatie hard nodig is. Kom ook naar de avond over politiediscriminatie De avond wordt gehouden op vrijdag 23 oktober van 19.00 uur tot 22.00 uur in De Kennismakerij (bibliotheek Spoorzone), Burgemeester Brokxlaan 8/79 (ingang via gebouw 88). Meld je dan snel aan via: info@izi-solutions.com Je kunt je ervaringen delen, in gesprek gaan met de politie, genieten van entertainment van Tilburgse bodem en meedoen met een mini-workshop Straatrecht. De toegang is gratis, maar je moet je wel even aanmelden via info@izi-solutions.com. Wat is Control Alt Delete? Controle Alt Delete is een initiatief van verschillende organisaties om etnisch profileren en politiegeweld tegen te gaan. Dat doen ze door bijeenkomsten te organiseren, kritische films te produceren en workshops te houden. Ook trainen ze jongeren over hoe ze het conflict met de politie op straat kunnen minimaliseren, en leren we ze wat hun rechten tegenover de politie zijn. Kijk voor meer informatie op Facebook of website van Control Alt Delete.
Door redactie op woensdag 9 september 2015
Tilburg was bijzonder voor me omdat ik zoveel mensen kende, voornamelijk via het netwerk van mijn moeder en stiefvader. Mijn oude klasgenoten of andere leeftijdsgenoten heb ik er niet echt gezien. Behalve dan mijn beste vriendin Charlotte Cartigny natuurlijk, en mijn oude kennis Milangelo Martis. En ik was erg blij dat Junet Martina er was, een vriendin van me die in de loop van de jaren als familie is gaan voelen. Maar vooral de groep die mijn ouders meegenomen hadden, waaronder bijna mijn hele stief-familie, kennen mij niet echt op deze manier, als antiracisme-activist. Dus dat was heel leuk, om zo naar voren te mogen stappen en gehoord te worden. Witte privilege De reacties waren heel mooi. Het publiek was relatief erg wit, dus wat men zag en hoorde was best een beetje een ver-van-mijn-bed-show. Daarom vond ik het absoluut indrukwekkend hoe mensen me achteraf zeiden hoe de film ze geraakt hadden. Dat ze geen idee hadden dat racisme zo'n impact kan hebben op het alledaagse leven. Mensen waren verdrietig, aangeslagen, maar ook vol, bruisend, enthousiast. Ik merkte dat veel van deze kijkers, die toch wel behoren tot een (gepensioneerd) midden/bovenklasse publiek, hun eigen witte privilege gevoeld hadden, en accepteerden dat het er is en dat het werkt, in plaats van te doen alsof het niet bestaat. Dat vond ik heel bijzonder. Veel emotie En er zaten natuurlijk ook aardig wat Caribische mensen in de zaal, sommigen al heel lang woonachtig in Nederland. Ook daar zag ik veel emotie, veel heftigheid, enthousiasme, opluchting, om erover te praten, om elkaar te ontmoeten en wellicht ‘kindred spirits’ te vinden om mee samen te werken. Een mevrouw had haar broodje ingepakt en ging met tranen in haar ogen naar huis. Ze had er zo lang niet over nagedacht, ze had nu een ander leven, zei ze. Maar al die pijn van het verleden, van de discriminatie die ze in haar eigen familie had meegemaakt, en als jonge vrouw in Nederland kwam weer boven. Dat moest ze even een plek geven. Antilliaanse gemeenschap niet bereikt Wat ik wel jammer vind, is dat we de grote Antilliaanse gemeenschap die in Tilburg woont toch niet echt hebben bereikt. Misschien is deze locatie niet de beste plek, en zou de film beter bezocht worden wanneer hij tijdens een evenement of speciale avond in een buurthuis wordt gedraaid, of iets dergelijks. Op Curaçao zagen we dat ook: het publiek dat naar een filmhuis komt (Teatro Luna Blou in dat geval) is select. We bereiken veel mensen, maar nog veel meer mensen niet. Zulke locaties zijn relatief duur, verder weg vaak, en hebben een stigma van ‘wit’ en ’elite’. Daarom zijn we bezig met een bario tour, waarmee we naar 20 arme wijken gaan om de film te vertonen. Met beamer en scherm onder de arm. Dat wordt superleuk. Misschien is dat ook iets voor Tilburg. Het kost tijd Ik merk op Curaçao en ook in Nederland dat het even tijd nodig heeft. Misschien kan er eerst iets worden georganiseerd voor de kernpersonen in de community, mensen die veel bereik hebben. Die gaan erover praten, en dan, voor je het weet heb je volle zalen. En het moet ontstaan Je zou het ook moeten inkaderen denk ik, het thema echt presenteren als iets dat voor iedereen belangrijk is. Het maakt voor mij niet uit of ik de film één keer of honderd keer vertoon, I'm not in this for money or fame. Het is meer dat ik merk dat het mensen raakt, dat het iets positiefs brengt, een opluchting. Daarom zou ik het fijn vinden als de film verder doorsijpelt. Maar there is no rush, dat is het belangrijkste. Het moet ontstaan.
Door redactie op woensdag 26 augustus 2015
Regisseur Angela Roe is in Nederland. Haar documentaire Sombra di Koló draait in verschillende steden in Nederland. Op 30 augustus draait de film in Cinecitta in Tilburg. Een interview. Angela Roe is in Nederland (Amsterdam) geboren en heeft een Surinaamse moeder (opgegroeid op Curaçao) en een Nederlandse vader. Ze heeft 13 jaar in Castricum gewoond, 5 jaar in Tilburg en 13 jaar in Amsterdam. Maar zoals ze zelf zegt: “Ik ben geen kind uit de klei”. Want op jonge leeftijd al heeft Angela een passie met de wereld buiten Nederland. En voor ‘bruine’ mensen. “Als we naar het Tropenmuseum gingen, fantaseerde ik dat ik daar woonde”. Passie voor Curaçao Op jonge leeftijd gaat Angela op vakantie naar Curaçao. “Ik voelde me meteen thuis.” Het bleef niet bij deze ene keer. Een paar jaar later ging ze weer op vakantie. Ze vond het geweldig. Ze identificeerde zich met Curaçao; er was een klik. “Deze klik had ik niet met Suriname” vertelt ze. Na haar studie Antropologie besluit Angela op Curaçao te gaan wonen. Racisme Tijdens een vakantie op Curaçao krijgt Angela van haar tante te horen dat ze geen partner met donkere huidskleur mag meenemen naar huis. “Dat was uitermate schokkend voor me, om zoiets racistisch te horen.” Angela beseft dat huidskleur op Curaçao een belangrijke rol speelt in het dagelijks leven. Maar niemand praat er openlijk over. Angela besluit om er onderzoek naar te doen. Wat betekenen huidskleur en ras vandaag de dag? En wat is de relatie tussen ras en sociaal economische klasse? Racisme is gebaseerd op niks Angela stoort zich enorm aan racisme. “Het is eigenlijk gebaseerd op niks, op een willekeurig gekozen lichamelijk kenmerk. We maken onderscheid op huidskleur, maar dat had net zo goed op de kleur van onze ogen of de grootte van onze voeten kunnen zijn. Maar dat willekeurige onderscheid veroorzaakt zoveel onrecht, en zoveel pijn bij mensen… ”. Angela heeft in Nederland, Miami en op Curaçao gewoond. “In Nederland was ik de “Ander,” in Amerika was ik zwart (mixed race) en op Curaçao ben ik wit. Dus ras betekent overal iets anders. Als gemengd kind snapte ik nooit goed waar ik bij hoorde; ik was niet wit maar ook niet echt Caribisch. Het Amerikaanse label ‘mixed race’ gaf mij uiteindelijk wel rust. Ik wist nu wie ik was, een beetje van twee werelden, altijd er tussenin”. Voor iedereen Angela is nu bezig met haar PhD (doctorstitel) in Miami over hedendaags racisme op Curaçao. Naast haar dissertatie besloot Angela iets te maken wat voor iedereen (‘pa e pueblo’) toegankelijk is. Daarom koos ze voor een film. Omdat ze niks van filmmaken wist, nam ze contact op met de succesvolle Curaçaose filmmaker en producent Selwyn de Wind om haar te helpen. Selwyn besloot om het hele project te draaien. Later is ook filmmaakster Hester Jonkhout – ook van Curaçao - erbij gekomen; zij filmde ook, en editte de film. Zeg iets over kleur Voor het maken van de film ging Angela op zoek naar 30 mensen, afkomstig uit vijf hele verschillende wijken; plattelandswijk Barber, de beruchte onderstandswijk Seru Fortuna, volksklassewijk Otrobanda, middenklassewijk Janwé en bovenklassewijk Spaanse Water. De mensen die Angela koos, vertegenwoordigen de raciale meerderheid in deze wijken. Om zo spontaan mogelijke antwoorden te krijgen stelde ze eigenlijk maar één vraag: “vertel me iets over kleur”. Opluchting Inmiddels zijn er 34 voorstellingen in theater Luna Blou op Curaçao gedraaid, en 9 voorstellingen in o.a. de VS, Mexico, Suriname en Nederland. Na iedere voorstelling vond een nabespreking plaats. “De mensen waren heel enthousiast. Er kwamen vragen over de film. Waarom gekozen voor bepaalde wijken en waarom juist deze mensen? Maar de bezoekers vertelden vooral hun eigen verhaal. Mensen waren vaak opgelucht, merkten we. Eindelijk konden ze hun verhaal kwijt”. Mensen gingen ondanks het zware onderwerp toch met een glimlach naar huis. Blijven praten en luisteren Met de film hoopte Angela een discussie op gang te brengen om het taboe op kleur en ras te doorbreken. Dat is gelukt. “Dit is een belangrijk deel van de oplossing voor racisme denk ik; blijven praten en luisteren. Verhalen uitwisselen. Empathie en begrip krijgen en hebben. En vooral het onrecht zien. Dan komt de oplossing vanzelf”. Racisme staat niet op de politieke agenda Angela wil graag meer reikwijdte in de discussie. Bijvoorbeeld racisme en wetgeving. “Er is geen enkele politicus naar de film komen kijken. Ik wil de film graag aan het parlement tonen, dus daar werken we nog hard aan. Racisme staat momenteel niet op de politieke agenda op Curaçao. Men doet niets om het racisme te verminderen. Er is zelfs geen meldpunt discriminatie. Politici nemen racisme niet serieus”. Scholen en schrijvers Ook voor scholen valt er nog wat halen. “Ik heb subsidie geregeld om ruim 30 middelbare scholen uit te nodigen voor de film. Slechts 8 zijn er geweest. We werken eraan om meer interactie met scholen te krijgen. De 8 scholen deden ook mee met een prijsvraag over racisme. De opdracht was: “Verzin een constructieve oplossing tegen racisme.” Bijna honderd jongeren deden mee. Het zou geweldig zijn om jaarlijks zo’n prijsvraag te organiseren”. Ook wil Angela schrijvers van Curaçao uitdagen om iets met kleur te doen. Wat heeft de film met Angela gedaan Op de vraag wat de film met Angela heeft gedaan antwoordt zij: “De film heeft mij nederig gemaakt, dat ik zoveel mensen heb geraakt had ik nooit verwacht. Het is een cadeau dat mij aanspoort om verder te gaan. Want racisme bestaat op Curaçao. Dat blijkt des te meer uit de reacties van de mensen en de ervaringen die ze deelden. ‘Drecha rasa’ mag dan nog steeds normaal zijn op Curaçao, ik vind het niet normaal. Ik ga door”. Cinecitta presenteert een filmspecial met twee films. Wanneer Zondag 30 augustus om 11:00 uur Programma:  10:30 uur Ontvangst 11:00 uur Sombra di Koló (72 minuten) 12:12 uur O&A met de regisseur 12:45 uur Lunch met Caribische hapjes 13:30 uur Sensei Redenshon (119 minuten) 15:30 uur Einde Waar Cinecitta, Willem II straat 29, 5038 BA Tilburg Entree: € 19,50 all-in