Door redactie op woensdag 30 oktober 2013
Andrea (leeftijd) is een Antilliaanse tienermoeder. Zij vertelt: “Mijn moeder was erg trots toen ik in juni 2008 te horen kreeg dat ik geslaagd was voor mijn VWO-examen. Ook de hele familie, vrienden en kennissen waren trots en hoopvol met betrekking tot mijn toekomst als student in Nederland. Het KLM-ticket was geboekt en mijn inschrijving aan de Universiteit van Amsterdam was geregeld. Ik zou in augustus 2008 vertrekken om aan een rechtenstudie van vier jaar en een nieuwe fase in mijn leven te beginnen. Mijn wereld stortte in In juli 2008 ontdekte ik mijn zwangerschap. Ongelukje? Welnee, met alle mogelijke anti conceptie methodes is een ‘ongelukje’ anno nu niet te verklaren. Ongepland, dat wel. Een verschrikkelijk slechte timing, dat ook. Mijn wereld stortte in. Hoe moest ik dit aanpakken? Wilde ik wel moeder worden en was ik daar klaar voor? Het antwoord op beide vragen was nee. Ik wilde nog geen moeder worden en ik was er helemaal niet klaar voor. Toch naar Nederland vertrokken Toch besloot ik om de zwangerschap voort te zetten. Ik kon mijn beslissing niet uitleggen: ik had geen middelen om een kind mee groot te brengen en wist niet hoe ik het ouderschap kon combineren met mijn studie. Die ik beslist voort wilde zetten. Het was mijn intuïtie die een voor de hand liggende abortus tegenhield. Ik wilde de euforie van mijn trotse familieleden niet verpesten en zonder iemand over mijn zwangerschap te vertellen ben ik naar Nederland vertrokken om aan mijn studie te beginnen. Zoeken naar opvang Terwijl ik mijn boekenlijst online bestelde en met overige studie gerelateerde zaken bezig was, onderzocht ik de mogelijkheden voor opvang van zwangere vrouwen. In de eerste week in Nederland heb ik kennis gemaakt met het Leger des Heils, FIOM, De Bocht en nog vele andere organisaties die zich inzetten voor zwangere vrouwen. Overal haalde ik informatie over hoe ik mijn studie zou kunnen combineren met het ouderschap. Rust gevonden in Tilburg Ik besefte dat er geen reden was voor paniek en dat het spreekwoord ‘waar een wil is, is een weg’ inderdaad iets betekende. Door mijn positieve instelling en dankzij de beschermengeltjes op mijn schouder gingen deuren voor mij open. Ik heb het mooie studentenleven in Amsterdam waar ik van droomde achter me gelaten en heb in Tilburg de rust gevonden die ik graag aan mijn kind wilde bieden.” De naam van Andrea is om privacy-redenen gefingeerd.
Door redactie op woensdag 23 oktober 2013
Antilliaanse tieners tussen de 15 en 19 jaar in Nederland zijn zes keer vaker tienermoeder dan het totaal aantal tienermoeders in Nederland. Dit blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).In 2012 kregen in Nederland 2.200 meisjes onder de 20 jaar een kind, het laagste cijfer dat het CBS ooit heeft geconstateerd. Dat is 4,5 op de duizend meisjes. Veertig jaar geleden lag het geboortecijfer nog op 22,3 per duizend meisjes. In vrijwel geen enkel ander Europees land is het geboortecijfer onder tieners nu zo laag als in Nederland.Grote verschillen Ondanks het feit dat het totale aantal tienermoeders in Nederland al ruim veertig jaar daalt, neemt het aantal tienermoeders onder meisjes met een Antilliaanse achtergrond bijna niet af en blijft gewoon hoog. Onder Antilliaanse vrouwen blijft het aantal tienermoeders relatief hoog. Het aantal zwangerschappen onder de eerste generatie is zes keer zo hoog als het gemiddelde voor Nederland. Het geboortecijfer onder de Antilliaanse tieners is 27 per duizend meisjesTweede generatie Onder de tweede generatie tienermeisjes ligt het aantal tienerzwangerschappen een stuk lager, 16 per duizend meisjes. Nog steeds boven het gemiddelde.Veel alleenstaande moeders Veel van de Antilliaanse tienermoeders zijn alleenstaande moeders. Vaak kunnen ze hun opleiding niet kunnen afronden, moeilijk een baan krijgen en door hun slechte sociaaleconomische positie in een sociaal isolement belanden. Ook ontstaan er problemen in de familie. De jonge moeders worden verstoten of moeten met het kind inwonen wat weer tot conflicten leidt. Tienermoeders zijn geen slechtere moeders Er een negatief beeld over alleenstaande tienermoeders. De samenleving veroordeelt een jong kind dat al moeder is of zwanger. Maar tienermoeders zijn ondanks hun jonge leeftijd, niet per definitie slechte moeders. Zeker niet als ze de juiste hulp krijgen. Overigens is het niet de leeftijd van de moeder die bepaalt of iemand een goede moeder is. De leeftijd van de moeder bepaalt niet of iemand een goede moeder is, maar of iemand bewust heeft gekozen voor een kind. Lees volgende week het verhaal van een Antilliaanse tienermoeder….
Door redactie op woensdag 16 oktober 2013
Wat heeft de Curaçaose politiek met sport te maken? Jeroen Baldwin vroeg zich dat ook af. Hieronder een bijdrage. Jeroen is een Tilburger die op Curaçao woont. Hij is sportredacteur van de Amigoe, een Nederlandstalige krant op Curaçao. Dringende oproep Eerlijk gezegd? Ik vind het om te kotsen. Er is een Curaçaoënaar die een internationale topprestatie levert in zijn sport en zijn land daarmee op de wereldkaart zet en de heren politici buitelen weer over elkaar heen om maar te kunnen scoren. Met andermans veren dus. Bah. Ergens vorige week begon het. Asjes die iets riep over Wladimir ‘Coco’ Balentien. Anderen plaatsten ‘popie’ berichtjes op Facebook. En een of andere onverlaat bedacht dat iedereen de vlag moest uithangen om Balentien te steunen in zijn jacht op het homerunrecord in Japan. Ik zag het allemaal voorbij komen en werd er onpasselijk van. Nu Balentien het record heeft verbroken barst het helemaal los. De regering stuurt een persbericht met de ‘officiële’ felicitaties. Schotte vindt dat er een straat naar Balentien genoemd moet worden. Ik meende gehoord te hebben dat Asjes riep dat de regering de komende jaren miljoenen gaat investeren in de sport... En dan zullen de heren straks pontificaal klaar staan op Hato om hun held te verwelkomen. Familie en fans aan de kant, want de politici hebben voorrang. Jee, wat zullen er weer een foto’s worden gemaakt. Het is niet te hopen dat ze allemaal – zoals Schotte deed toen Churandy Martina aankwam na de Olympische Spelen vorig jaar – hun eigen promotieteam meenemen. Echt, ik word al niet goed nu ik dit opschrijf. Waarom deze tirade, vraagt u zich af? Welnu, omdat ik niet kan uitstáán dat de politici goede sier willen maken met topprestaties van anderen. Ze doen het om te scoren, uit eigenbelang. Ze beseffen dat de Curaçaose sporters immens populair zijn bij het volk. Terécht populair zijn bij het volk. Jongens en meisjes, mannen en vrouwen die Curaçao op een positieve wijze op de kaart zetten met wereldprestaties in hun tak van sport. Ondanks het feit dat hun land nauwelijks iets voor ze heeft betekend. Ga maar na, de sportaccommodaties zijn om te huilen zo slecht. Het nationale stadion is zo goed als failliet. Clubs hebben geen cent om te investeren in materiaal, laat stáán in goede trainers. Individuele sporters moeten hun reizen naar internationale wedstrijden zelf betalen of smeken om een bijdrage van een sponsor. Het bedrijfsleven onderkent het belang van de sport wel. Veel bedrijven doen aan sportsponsoring, natuurlijk ook enigszins in eigen belang, maar toch. Ze doen het wél. In de regering wordt alleen maar gesproken over ‘we moeten iets voor de jeugd doen’, maar boter bij de vis, ho maar. Nee, heren politici, hierbij een dringend verzoek. Laat u niet in met de sport totdat u ook daadwerkelijk een aandeel heeft in de prestaties van onze sporters. En misbruik ze niet door over hun rug te scoren, dat geeft geen pas.
Door redactie op woensdag 9 oktober 2013
Donderdag is het 10 oktober. Curaҫao bestaat dan 3 jaar als land binnen het Koninkrijk. Hieronder een bijdrage van Jeroen Baldwin, een Tilburger die op Curaçao woont en werkt. Jeroen is sportredacteur van de Amigoe, een Nederlandstalige krant op Curaçao. Hond Ik ben aan het werk en stond net buiten even een sigaretje te doen. Mijn oog viel op een - jaren geleden - stuk gestort beton en ik zag er twee hondenpootjes in vereeuwigd staan. Ik schoot in de lach. Mooi, die honden op Curaçao. Ze horen er helemaal bij. Een oom van een vriend van me sprak ooit de gedenkwaardige woorden ‘als de honden op Curaçao weten hoe de honden in Nederland leven, staan ze vanavond nog in de vertrekhal op Hato’. Ik moest ook denken aan een ander beeld en mijn lach werd nog veel breder. Het was 11 oktober 2010. Ik woonde nog in Nederland en zat achter mijn computer, op zoek naar beelden van alle gebeurtenissen op Curaçao, een dag eerder. U weet wel, 10-10-‘10. Er kwam aardig wat voorbij, maar wat precies weet ik eigenlijk niet meer. Een boel belangrijke mensen op een spreekgestoelte in elk geval die veel gewichtige woorden uitspraken. Vergeef me als ik de precieze setting niet meer weet, maar in mijn gedachten ging het zo: op zeker moment moest de vlag van Curaçao gehesen worden. Een plechtig moment, want het zou voor het eerst zijn dat de vlag van het autonome Curaçao gehesen werd. Niks meer Antilliaanse vlag. Nee, de diepblauwe vlag met het grote en kleine gele sterretje. Ik kan me zo voorstellen dat er aan dat moment heel wat vooraf was gegaan. De boel rondom het Brionplein, waar alles zou gaan plaatsvinden, was keurig opgeruimd. Bepaalde elementen hadden een likje verf gekregen; rottend hout was vervangen door nieuwe planken; er waren tribunes geplaatst; er waren planten, bloemen, van alles. Alles om er een dag van te maken waarop alles klopte. Waarop alles volgens plan verliep. Vroeg op de dag al was de omgeving van het Brionplein afgezet. Geen auto’s, geen andere zaken die in de weg konden staan. Er was een veiligheidscordon opgebouwd en alles was klaar voor een prachtige avond. Een avond waarop Curaçao Land Curaçao zou gaan worden. Het was de eerste echte ‘Nos Mes Por’-actie. Nadat vele hotemetoten hun zegje hadden gedaan was het tijd om de vlag te hijsen. Zoals ik al zei, het was een zeer plechtig moment. Iedereen was stil. Degene op het spreekgestoelte kondigde het hijsen van de vlag aan, maar op het moment dat hij daarmee bezig was, viel zijn oog op iets dat niet thuis hoorde op deze avond en deze plaats, in zijn beleving althans. Een andere camera pakte het tafereel op. Vanuit het niets kwam daar plotseling een hond het Brionplein opgelopen. Alsof het een gewone dag was kruiste de hond het Brionplein. Terwijl hij liep, keek hij nog eens in de camera en leek zijn schouders op te halen. Hij kwam uit de haag mensen die het plein omzoomden en verdween er ook weer, aan de andere kant. De hond keek alsof hij wilde zeggen ‘hallo, ik loop hier altijd, hoor’. Ik probeerde me in de hond te verplaatsen om na te gaan wat hij dacht. Het zal zoiets geweest zijn als: ‘eigen land, eigen vlag, veel gedoe, maar het blijft gewoon Curaçao, hoor. Het Curaçao waar ik rond loop, op zoek naar wat te bikken en naar een lekker ding dat ik dan het hof kan maken. Lekker belangrijk allemaal. Morgen loop ik hier weer. Dan zijn jullie er vast niet’.
Door redactie op woensdag 2 oktober 2013
De tweede generatie Antilliaanse en Arubaanse vrouwen in Nederland werkt meer dan autochtone Nederlanders. Driekwart van de Antilliaanse en Arubaanse vrouwen heeft 12 uur of meer per week een betaalde functie. Voor autochtone Nederlanders is dat 68 procent. De tweede generatie niet-westerse vrouwen heeft ook vaker een voltijdbaan dan westerse vrouwen. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bij een onderzoek naar arbeidsparticipatie van vrouwen van 25 tot 65 jaar naar herkomst en generatie. Autochtoon heeft vaker betaald werk Autochtone vrouwen van 25 tot 65 jaar hebben vaker betaald werk dan niet-westerse allochtone vrouwen. In 2012 had 68 procent van de autochtone vrouwen van 25 tot 65 jaar een baan van twaalf uur of meer per week. Van de niet-westerse allochtone vrouwen van dezelfde leeftijd behoorde 52 procent tot de werkzame beroepsbevolking. Arbeidsdeelname tweede generatie even hoog als autochtoon Ongeveer één op de vijf niet-westerse vrouwen is in Nederland geboren. Dit is de tweede generatie. De arbeidsdeelname van deze tweede generatie is even hoog als die van autochtone vrouwen. Het aandeel met een baan is bij deze tweede generatie met 68 procent even groot als bij autochtone vrouwen. Van de vrouwen uit de eerste generatie is minder dan de helft (48 procent) aan het werk. Arbeidsdeelname vrouwen van 25 tot 65 jaar naar herkomst en generatie, 2012 Niet-westerse vrouw werkt vaker voltijds Werkende vrouwen van niet-westerse herkomst werken vaker voltijds dan autochtone vrouwen. Dat geldt vooral voor de tweede generatie. In 2012 had van de eerste generatie 36 procent en van de tweede generatie 46 procent een voltijdbaan, tegenover 27 procent van de autochtonen. Vergeleken met autochtone vrouwen, werken niet-westerse vrouwen minder vaak in kleine deeltijdbanen van 12 tot 24 uur per week. Van de niet-westerse vrouwen die in Nederland zijn geboren heeft 14 procent zo’n baan, bij de autochtone vrouwen is dat ruim twee keer zoveel.
Door redactie op woensdag 18 september 2013
BAAT is deze dagen in de ban van de politiek. Op 15 september was Joseph in Tilburg met zijn nieuwste roman ‘Verkiezingsdans’. Een roman over persoonlijke opoffering, corrupte politici, georganiseerde misdaad, liefde en seks die zich afspeelt op Curaçao. Vandaag een ingezonden stuk van Jeroen Baldwin. Jeroen Baldwin is een Tilburger die op Curaçao woont en werkt. Hij is sportredacteur van de Amigoe, een Nederlandstalige krant op Curaçao. Politieke partij Ik denk dat ik een politieke partij ga oprichten. Waarom? Da’s een goeie. Laat ik het antwoord op die vraag hier eens even motiveren. Een politieke partij dus. Omdat ik een politiek dier ben? Integendeel, ik lees of maak liever de sportpagina’s in de krant. Omdat ik graag vergader? Echt niet, dat oeverloze gezwets! Omdat ik graag met mijn gezicht in de krant kom? Neuh, moet je de hele dag opletten dat ze je goede kant fotograferen en dat je haar een beetje goed zit. Want ja, ijdel moet je volgens mij wel zijn als politicus. Omdat het zoveel schuift? Is dat zo? Dat is iets dat ik nog moet uitzoeken. Omdat ik dan misschien wel populair word? Nou, dat lijkt me op zich best leuk, maar dan word ik liever beroemd met iets dat écht aanspreekt bij de mensen. Sport, muziek of kunst of zo. Dat je écht een held bent, weet je wel? Omdat iedereen dan iets van me wil? Alsjeblieft niet! Ik kan heel moeilijk nee zeggen namelijk. Is trouwens wel een goeie eigenschap voor een politicus, zo krijg ik de indruk. Omdat ik dan gratis kaartjes krijg voor leuke evenementen? Eeh, nou… Ik heb laatst kaartjes voor mij en mijn ega gekocht voor het North Sea Jazz Festival. Als ik die in het vervolg gratis kan krijgen, zeg ik geen nee. Omdat ik dan beveiliging krijg? Tja, dat is tegenwoordig voor niemand overbodige luxe. Maar doe mij dan Gianni Francisca, zij kan lekker boksen, heb ik laatst gezien. En het lijkt me ook een gezellige tante. Omdat ik dan een privéchauffeur krijg? Ook best prettig eigenlijk. Je word er zo moe van om als een soort autocrosser alle gaten te moeten ontwijken omdat anders je auto naar de gallemiezen gaat. Met een chauffeur ben ik van dat probleem af en als-ie eens een gaatje pakt, och, het is toch een auto ‘van de zaak’. Omdat ik dan op alle feestjes en bij openingen word uitgenodigd? Kan leuk zijn, maar dan krijg ik ruzie thuis op den duur, vermoed ik. En bovendien, dan zal ik flink moeten gaan sporten, want anders groei ik dicht, denk ik. Omdat ik zelf mijn agenda een beetje kan bepalen? Zo van: zal ik naar de Statenvergadering gaan of niet? Hé trouwens, dat lijkt me nou wel wat, nu ik er zo over nadenk. Omdat mijn kind dan op elke school die ik zou willen aangenomen word? Hm... Omdat ik dan zo af en toe eens lekker naar het buitenland kan? Business class vliegen, de beste hotels? Ja! Ik heb inmiddels toch een aardig lijstje gemaakt, denk ik. Nu moet ik gaan strepen. De voor- en nadelen tegen elkaar afwegen. Want wat vind ik belangrijk en wat niet? Moeilijk, moeilijk... Ach, weet je wat: dat komt wel, laat ik nu eerst maar eens een naam voor mijn partij verzinnen.
Door redactie op woensdag 11 september 2013
De Curaçaose schrijver Joseph (Jopi) Hart is even in Nederland om zijn nieuwe roman ‘Verkiezingsdans’ onder de aandacht te brengen. Op 15 september doet hij dat in Tilburg. En hij is blij om weer in Tilburg te zijn: “I love the place.” Een interview. Jopi Hart werkte aan het begin van zijn carrière als leraar Engels in Tilburg. Onder meer op het Theresia Lyceum. Hij ziet overeenkomsten tussen Tilburg en Curaçao: “Neem nou het Carnaval. Tilburgers én Antillianen zijn er dol op. En de sfeer in Tilburg is gemoedelijk. Wij Antillianen voelen ons hier op ons gemak. Je maakt gemakkelijk vrienden. Ik spreek zelfs Tilburgs!” Wat later in het gesprek wordt bevestigd als hij het woord ‘schuppen’ gebruikt in plaats van ‘schoppen’. Uitzichtloze situaties Toch bleef Hart destijds niet in Tilburg. “Curaçao trok heel hard. Ik ben een nationalist, begaan met mijn eiland, en met de wijk Otrobanda.” Zijn nieuwe boek ‘Verkiezingsdans’ speelt zich dan ook helemaal af op Curaçao. Wie het leest, heeft de neiging droevig te worden van de uitzichtloze situaties die Hart beschrijft: armoede, drugs, afwezige vaders, mishandeling, vriendjespolitiek… Is Hart somber over de toekomst van Curaçao? Er is hoop voor Curaçao “Nee”, zegt hij stellig. “Ik ben niet somber, omdat er op Curaçao veel mensen zijn met kennis van zaken, die echt begaan zijn met het eiland. Zij doen hun best om dingen te verbeteren.” Hij noemt als voorbeeld Bernard Whiteman, minister van Volksgezondheid. “Die is volkomen onkreukbaar. Als ik hem zie, dan heb ik vertrouwen in Curaçao. En hij is een oud-leerling van mij, hè.” Ook een stichting als SEDA die opkomt voor de belangen van de Curaçaose vrouw doet goed werk. “Door zulke mensen en instanties heb ik hoop voor het eiland.” Hoofdpersoon boek is een idealist Hart wil overigens wel wat rechtzetten. “Mijn boek is niet alleen maar somber. Ja, hoofdpersoon Matthew Bartels heeft een moeilijke jeugd gehad. Maar hij is een idealist, heeft een visie en draagt die uit. Hij komt in de politiek en kan dan zijn idealen verwezenlijken. Het is moeilijk, want ook hij wordt geconfronteerd met corruptie. Maar het is mogelijk.” Oud & Nieuw op de Pontjesbrug Zijn ogen beginnen te glimmen als hij praat over 31 december. “Heb je wel eens Oud & Nieuw gevierd op de Emmabrug, de pontjesbrug op Curaçao? Daar heerst dan een saamhorigheid om u tegen te zeggen. Het ‘wij-gevoel’ ís er op Curaçao. Maar je hebt een Matthew nodig om het eruit te trekken. En het moet eerst slechter worden voordat het beter wordt. Echt, het wordt beter! Door goede mensen komen we eruit. Mijn boek eindigt dan ook positief.” Hij verheugt zich op de bijeenkomst in Tilburg op 15 september. “Ik ga mijn boek presenteren en er uit voorlezen. Maar ik hoop vooral dat er veel vragen komen vanuit de zaal.”   Kom ook naar de boekpresentatie ‘Verkiezingsdans’    Wanneer: zondag 15 september van 14:00 - 17:00 uur Waar: Sirkulo Antiyano Tilburg (SAT), Goirkestraat 80 in Tilburg Muzikale omlijsting: Rudy Emerenciana Entree: gratis. Wel even aanmelden bij info@baat013.nl Joseph (Jopi) Hart (Bonaire, 1940) was leraar Engels (Havo/VWO en    Universiteit van de Nederlandse Antillen). Na zijn pensionering wijdde hij zich volledig aan het schrijven. Hij publiceerde Entrega (2000), een bundel gedichten, en de romans Election Dance (2006) en The Yard (2010). Joseph Hart schreef Verkiezingsdans (2013) in het Nederlands. Hij beschouwt de roman als het Nederlandstalige origineel van Election Dance.
Door redactie op zaterdag 31 augustus 2013
BAAT heeft Sirkulo Antiyano Tilburg (SAT) voorgedragen voor de MAAPP Award 2013. Deze onderscheiding wordt uitgereikt aan vrijwilligers die zich op een uitzonderlijke wijze inzetten voor de Antilliaans/Arubaanse gemeenschap in Nederland. De MAAPP (Movimentu Antiano i Arubano pa Promové Partisipashon) houdt zich bezig met politieke en maatschappelijke ontwikkelingen die invloed kunnen hebben op Nederlanders van de Antilliaanse en Arubaanse afkomst. Samen met de beraden stimuleert de MAAPP de Antilliaanse en Arubaanse gemeenschap in Nederland om actief deel te nemen in en aan de Nederlandse samenleving. BAAT vindt dat SAT de MAAPP Award verdient en in het zonnetje moeten worden gezet voor hun inzet voor de Antilliaanse/Arubaanse gemeenschap in de afgelopen 50 jaar. Waarom? SAT bestaat 50 jaar De vereniging Sírkulo Antiyano Tilburg (SAT), voorheen Tilburgse Antilliaanse Kring (TAK), is in 1963 opgericht en bestaat dit jaar 50 jaar. SAT werd als studentenvereniging opgericht door een groep Antilliaanse en Arubaanse studenten die toen in Tilburg woonden en studeerden. Van TAK naar SAT Daarna vestigden zich steeds meer Antillianen en Arubanen in Tilburg. Tilburg is inmiddels de vierde Antillianengemeente van Nederland. Daarom werd studentenvereniging TAK na tien jaar omgevormd tot de zelforganisatie en vereniging Sirkulo Antiyano Tilburg en kreeg een eigen verenigingsgebouw.   Woonkamergevoel Door de zeer gedreven inzet van de Antilliaanse en Arubaanse vrijwilligers in Tilburg bracht SAT de Antilliaanse en Arubaanse landgenoten samen. Ze faciliteerde (culturele en sociale)  ontmoetingen, sportactiviteiten en festiviteiten met als doel ‘het ver van huis gevoel’ samen te delen. Door het eigen verenigingsgebouw heerste jarenlang het woonkamergevoel waar je weer even de Antilliaanse en Arubaanse vibe kon voelen.   SAT als voorbeeld In de loop der jaren kreeg SAT steeds meer een maatschappelijke rol en werd (soms tegen wil en dank) de vertegenwoordiger van de Antillianen en Arubanen richting de gemeente Tilburg. SAT heeft ook vaak voor besturen van andere Antilliaanse en Arubaanse organisaties als voorbeeld en model gefungeerd. Rol van behoeder Helaas is door het huidige politieke- en maatschappelijke klimaat in Nederland geen ruimte en draagvlak meer voor de rol van behoeder van de eigen cultuur en identiteit. SAT vervulde die rol jarenlang met verve. Twee jaar geleden heeft de gemeente Tilburg de subsidie van SAT volledig ingetrokken. SAT gaat door zonder subsidie Het typeert de gedrevenheid en vasthoudendheid van de Antilliaanse en Arubaanse vrijwilligers die momenteel met man en macht aan het werk zijn om SAT zonder subsidie zich opnieuw uit te vinden. Met als doel in de huidige moeilijke tijden een rustpunt en anker te zijn voor de Antilliaanse en Arubaanse Tilburgers. BAAT vindt dat de gemotiveerde vrijwilligers van SAT ervoor hebben gezorgd dat SAT de vijftig heeft gehaald. Daarom verdienen zij samen de MAAPP Award 2013. De winnaar van de MAAPP 2013 wordt op zes september bekend gemaakt.
Door redactie op woensdag 28 augustus 2013
Op 8 september organiseert uitgeverij In de Knipscheer in Amsterdam een gevarieerd Antilliaans schrijversprogramma onder de titel ‘Porto Marie’. Het programma omvat films, voordrachten, lezingen, interviews en muziek. Het wordt gehouden in Podium Mozaïek te Amsterdam. In dit programma vindt de Nederlandse boekendoop plaats van de nieuwe boeken ‘Porto Marie’ van Els Langenveld, ‘Verkiezingsdans’ van Jopi Hart, ‘Bouwen op drijfzand’ van Ronny Lobo, ‘Onder de watapana. Arubaanse verhalen’ van Jacques Thönissen en ‘De rode appel’ van Giselle Ecury. De titel van het programma, Porto Marie, is ontleend aan het eind mei van dit jaar op Curaçao gepresenteerde boek ‘Porto Marie’ van Els Langenfeld. Dit boek zou op 8 september in Nederland in het bijzijn van de auteur gepresenteerd worden. Helaas overleed zij amper tien dagen na de presentatie van haar eerste fictieboek. Izaline Calister zingt In het programma wordt kort stilgestaan bij het overlijden van Els Langenfeld en van Elis Juliana, en via hen bij ‘150 jaar afschaffing slavernij’. Het geheel wordt muzikaal omlijst door Izaline Calister die begeleid wordt door gitarist Ulrich de Jesus. Franc Knipscheer verzorgt de presentatie en Peter de Rijk doet de interviews. Presentatie nieuw boek Jopi Hart Op het boekenfestijn presenteert en signeert Jopi Hart zijn boek ‘Verkiezingsdans’. Joseph (Jopi) Hart is een van de vijf schrijvers die hun boeken daar presenteren. Hij is geen onbekende in Tilburg omdat hij er van 1962 tot 1972 heeft gewoond, gestudeerd en gewerkt (Theresia Lyceum). Na zijn studie keerde hij terug naar Curaçao, waar hij onder meer werkte op het Radulphus College en UNA. Na zijn pensionering wijdde hij zich geheel aan het schrijven. Werkelijkheid haalt fictie in ‘Verkiezingsdans’ verscheen in 2006 al in het Engels als ‘Election Dance’. Het is een roman over persoonlijke opoffering, corrupte politici, georganiseerde misdaad, liefde en seks die zich afspeelt op Curaçao. In 2006 kon Jopi Hart niet weten dat zijn debuutroman ‘Election Dance’ zeven jaar later bijna profetische betekenis zou krijgen. Maar met de moord op parlementariër Helmin Wiels, die streed tegen corruptie en criminaliteit, haalde de werkelijkheid de fictie in. Locatie en toegangskaarten Podium Mozaïek is gelegen aan Bos en Lommerweg 191 in Amsterdam. Voor de locatie kijk op Route en bereikbaarheid. De zaal is open om 14.30 uur; het programma is van 15.00 uur tot 17.15 uur. In de foyer is er gelegenheid voor signeren en napraat. Kaarten kosten in de voorverkoop/online € 5,00. Aan de zaal € 7,50. Bestel kaarten op www.podiummozaiek.nl of stuur een e-mail naar indeknipscheer@planet.nl.
Door redactie op woensdag 14 augustus 2013
In aanloop naar de Europese kampioenschappen van 2012 heeft baat013.nl een selectie samengesteld van potentiële topvoetballers met Antilliaanse roots. Waar zijn deze topvoetballers een jaar na dato en bij het begin van een nieuw voetbalseizoen? Op Doel Zowel Raymond Homoet als Wencho Farrell hebben het niet waar kunnen maken in de Eredivisie. Beide doelmannen spelen nu amateurvoetbal in Nederland. Caribisch Nederland heeft sinds "De Zwarte Panter" Ergilio Hato (1950/1960) geen echte topkeepers meer gehad. In de defensie Hier waren destijds een paar echte toppers in spé. Gregory van der Wiel en Jetro Willems waren beide basisspelers tijdens de EK2012. Van der Wiel is daarna vertrokken naar Paris St. Germain (salaris €90.000 per week!) en is op de bank terecht gekomen. Mogelijk verhuist hij dit seizoen naar Italië (Internazionale). Jetro Willems heeft geen lekker seizoen gedraaid bij PSV. De jongeling heeft een behoorlijke terugslag gehad. Hopelijk kan hij dit jaar zijn stormachtige ontwikkeling voortzetten. Hedwiges Maduro, ooit een grote belofte, zit bij Sevilla vaker dan hem lief is op de bank. Hij staat op dit moment in de belangstelling van clubs uit heel Europa. Ook de Belgische Anderlecht heeft interesse in de technisch begaafde verdedigende middenvelder/centrale verdediger. Last but not least, Patrick van Aanholt. In de Eredivisie heeft van Aanholt een zeer goed seizoen gedraaid bij Vitesse (als huurling van Chelsea). Ook dit jaar wordt van Aanholt verhuurd aan Vitesse. Middenveld Het complete middenveld speelt komend seizoen in Engeland. Vurnon Anita speelt bij Premier League-club Newcastle United, maar geldt daar nog niet als vaste waarde. Tilburger Kemy Agustien doet het dit seizoen een treetje lager, bij Brighton & Hove Albion in Division One. Hij mocht weg bij Swansea. Leandro Bacuna (Aston Villa) en Leroy Fer (Norwich City) maken dit jaar een overstap van de Eredivisie naar de Premier League. Aanval De aanvalslinie is op papier niet heel sterk. Zowel Charlison Benschop als Guyon Fernandes hebben een uitermate zwak voetbaljaar achter de rug. Beiden raakten uit de gratie bij hun werkgevers, respectievelijk het Franse Brest en Feyenoord. Guyon Fernandez werd inmiddels verhuurd aan PEC Zwolle en hoopt daar zijn carrière weer op het juiste spoor te krijgen. Charlison Benschop werd door Brest verhuurd aan het Duitse Fortuna Düsseldorf dat graag terug wil naar de Bundesliga. Stormachtige ontwikkeling In vergelijking met 2011 maken enkele voetballers met Antilliaanse roots een stormachtige ontwikkeling door: 1. Ricardo van Rhijn (rechtsback/Ajax) heeft Gregory van der Wiel doen vergeten in Amsterdam. Hij is inmiddels ook Oranje-international en maakt een goede kans op selectie voor het WK2014 in Brasil. 2. Jurgen Locadia (spits/PSV) maakt sinds het seizoen 2012/2013 deel van de A-selectie van PSV. Hij is zeer getalenteerd. Verwacht wordt dat hij de aanval van PSV zal gaan aanvoeren. 3. Elson Hooi heeft afgelopen seizoen bij NAC een stormachtige ontwikkeling meegemaakt. Aan het begin van het seizoen uit armoede door NAC in de selectie opgenomen, heeft Hooi zich kort na de start van het seizoen zich in de basiselftal ingespeeld en werd een van de smaakmakers van NAC afgelopen seizoen. Hij verdiende hiermee ook een nieuw en beter contract. Ook in onze selectie komt Hooi bij de basis 11.   Nieuwe selectie De nieuwe selectie voor het seizoen 2013-2014 volgens de voetbalkenners van baat013.nl wordt: Doelman: Wencho Farrel Verdediging: Gregory van der Wiel, Hedwiges Maduro, Patrick van Aanholt, Jetro Willems Middenveld: Leandro Bacuna, Leroy Fer, Vurnon Anita Aanval: Elson Hooi, Jurgen Locadia, Roly Bonevacia Ben je ermee eens of heb je andere suggesties en ideeën? Reageer hieronder.