Door redactie op woensdag 4 maart 2015
Wijn verbouwen op Curaçao? Onmogelijk! Dat is het eerste wat je denkt als je bij toeval hoort over Curaçao Winery. Toch zijn Hermien Visscher en Marc Oldeman uit Nederland bijna een jaar geleden begonnen met een heuse wijngaard op landhuis Hato. “Het idee ontstond al jaren geleden”, vertelt Marc. “Iemand vroeg of het mogelijk was om op Curaçao een wijngaard te beginnen. Een interessante vraag, dus daar zijn we over na gaan denken.” Daarbij gingen ze niet over één nacht ijs. Ze vroegen advies aan Duitse deskundigen met veel ervaring in de tropen. Zelf weten Hermien en Marc ook alles van wijn, want ze zijn al jaren betrokken bij Wijngaard Hof van Twente in Nederland. Dat is het wijnbouwbedrijf van Roelof Visscher, de broer van Hermien. Vruchtbare kleigrond Na een gedegen voorbereiding waagden Marc en Hermien de sprong naar Curaçao en gingen begin 2014 van start op landhuis Hato. Niet zo’n vreemde plek als je bedenkt dat Rudy Plaate (‘de zingende groenteboer’) hier in de jaren 60 en 70 groenten verbouwde. Het is vruchtbare kleigrond en er is voldoende bronwater ter beschikking. “We zijn begonnen met het uitproberen van zo’n 15 druivenrassen”, vertelt Hermien. “Gewoon om te kijken welke rassen het in het Curaçaose klimaat het beste doen. Het ziet er naar uit dat de tempranillo het hier heel goed doet. Maar ook de sauvignon blanc gedijt hier prima.” Dit jaar de eerste Curaçaose wijn Wie Curaçao bezoekt, kan met eigen ogen zien hoe professioneel de wijngaard is opgezet. Je kunt er terecht voor een rondleiding over het terrein. En in het landhuis kun je lekkere wijnen proeven. Helaas nog niet de Curaçaose wijn, maar Nederlandse wijn uit Twente. De eerste wijn van Curaçao Winery wordt wel dit jaar verwacht. Marc en Hermien zijn ambitieus: “We streven ernaar om uiteindelijk te groeien naar 20 hectare.” Hoe ze dat financieel allemaal voor elkaar krijgen? “We hopen met crowdfunding 300.000 euro op te halen. Tot nu toe gaat dat best goed, al zijn het vooral mensen uit Nederland die ons steunen”, vertelt Hermien. “Maar nu onze wijngaard sinds begin dit jaar voor iedereen open is, hopen we ook op meer steun uit de Curaçaose gemeenschap.” Passaatwind Dat moet haast wel lukken. Want als je op terras van het landhuis zit en uitkijkt over de wijngaard, een lekker glaasje wijn erbij, de passaatwind door je haar, dan weet je: ja, dit wordt goed… Meer weten? www.curacaowine.com
Door redactie op donderdag 26 februari 2015
De Antilliaanse zangeres Shirma Rouse is dit jaar Maria in The Passion, de muzikale vertolking van het lijdensverhaal van Christus. Ze is vooral bekend als achtergrondzangeres en van haar optreden in The Voice of Holland. Maar ze heeft nog veel meer in haar mars. Shirma Rouse is op 13 maart 1980 geboren op het Bovenwindse eiland Sint-Eustatius. Ze komt uit een muzikale familie. Haar oma zong in de kerk en ook haar vader is muzikaal. Eerst scheikunde, dan conservatorium Tijdens haar middelbare school woont ze drie jaar op Curaçao. Op haar negentiende komt ze naar Nederland. Na een studie scheikunde besluit ze zich op de muziek te storten. Ze studeerde af als jazz-zangeres aan het conservatorium. Achtergrondzangeres Shirma treedt veel op als achtergrondzangeres, onder andere bij de Curaçaose zangeres Izaline Calister, Anouk, Alain Clark en Candy Dulfer. Maar ook bij Chaka Khan en het Metropole Orkest. Ook zingt Rouse in het Antilliaans bigband Tumbábo van Randal Corsen en is ze te horen op zijn cd ‘Dulsura di Korsou’. Eigen sound Shirma vindt het nu tijd om zelf in de spotlights te gaan staan en haar eigen 'sound' te laten horen. In 2010 brengt ze een cd uit met voornamelijk soulnummers, genaamd ‘Chocolate Coated Dreams’. In 2012 komt er een tweede cd uit,’ Shirma Rouse sings Aretha’, waarmee ze een theatertournee doet. In november 2014 volgt het album ‘Shout It Out Loud’. The Voice Of Holland In 2013 doet Rouse mee aan The Voice Of Holland. Ze ziet haar deelname als een uitgelezen kans om een visitekaartje af te geven als solozangeres. Alle stoelen draaien tijdens haar auditie om en ze kiest Trijntje Oosterhuis als haar coach. Rouse strandt in de halve finale, als ze het op moet nemen tegen Jill Helena. Beste achtergrondzangeres In mei 2014 gaat ze bij hoge uitzondering mee naar het Songfestival, waar ze meedoet in het achtergrondkoor van Anouk. Maar daar blijft het wat achtergrondwerk betreft bij. Ze wordt door The Eurovision Times wel uitgeroepen tot beste achtergrondzangeres van het festival. Maria in The Passion Nu dan dus een hoofdrol in The Passion, als Maria. De Nederlandse musical over het Paasverhaal wordt sinds 2011 jaarlijks door de EO op Witte Donderdag opgevoerd, ieder jaar in een andere stad. Dit keer in Enschede. Jim de Groot speelt de rol van Jezus, Jeroen van Koningsbrugge is Judas en Jeroen van der Boom vertolkt de rol van Petrus. Robert ten Brink is de verteller. The Passion wordt op 2 april uitgezonden op NPO1. Kijken dus!
Door redactie op woensdag 11 februari 2015
Het is bijna Carnaval. De Antilliaanse dichter Walter Palm schreef er een gedicht over. Palm is in 1951 op Curaçao geboren als telg van de Curaçaose muziekfamilie Palm. Hij studeerde in Leiden en sindsdien hij woont in Den Haag. Tijdens zijn studie debuteerde hij als dichter. Walter had de ambitie om het artistieke domein van de familie Palm, dat bestond uit muziek, uit te breiden met literatuur. Hij wilde aantonen dat een Palm behalve componeren ook gedichten en literatuur kon schrijven. Poëzie in driekwartsmaat Palm debuteerde in 1971 op twintigjarige leeftijd in het Antilliaanse tijdschrift “Watapana”. Hierna produceerde hij een poëtisch oeuvre dat gekenmerkt wordt door muzikaliteit. "Poëzie in driekwartsmaat" noemde de recensent Wim Rutgers zijn poëzie. Inmiddels heeft hij negen dichtbundels gepubliceerd. Zijn laatst verschenen bundel heet “Een serenade voor mijn Shéhérazade” en verscheen in 2014 bij uitgeverij In de Knipscheer. Voordracht voor koningin en kroonprins In 2005 werd hij als enige op Curaçao geboren dichter, opgenomen in de prestigieuze "Spiegel van de moderne Nederlandse en Vlaamse dichtkunst”, de eregalerij van alle belangrijke moderne Nederlandstalige dichters. In 2012 had hij het voorrecht om zijn gedicht “De mazurka” voor te mogen dragen voor Koningin Beatrix en Kroonprins Willem-Alexander. Walter Palm schrijft in het Nederlands, Engels en Papiaments. Naast gedichten publiceerde hij ook essays, toneelstukken en korte verhalen. Carnaval! In druilerige regenbui klinkt het duister ruisen van struiken, als huilen, als een diepgewortelde elegie, druipend van verdriet. Maar dan barst tropenzon uit voegen van wolken. En op dat teken barst ook carnaval los. Niet langer zuigt het verdriet, maar bruist de energie: “Get up man! Start dancing, it’s jump-up time!” Walter Palm Uit: Sierlijke golven krullen van plezier (2009)
Door redactie op donderdag 5 februari 2015
Voor de tweede keer won Amos Balentin het Tumba Festival. Tumba Festival is het grootste muziekevenement op Curaçao waar wordt gestreden om het beste Carnavalsnummer van het jaar. Amos Balentin deed dit jaar mee met de compositie van iemand anders. De voorbereidingstijd was namelijk kort. En met zijn nieuwe rol als bandleider van O’Vega had Amos niet voldoende tijd om een tumba te schrijven. Gelukkig had Gregory Colina ‘Muchanan di Kaya’ op de plank liggen. Perfecte tumba Met Gregory Colina heeft AmosBalentin altijd een goede band gehad. De laatste drie jaar was Gregory de arrangeur van de tumba’s die hij zelf componeerde. Colina had dit jaar al een tumba gemaakt. Die bleek perfect bij Amos te passen. Al heel jong zanger Amos Balentin begon in 1996 met zingen. Hij deed mee aan een talentenjacht op Curaçao en won deze. Sindsdien verdiende hij zijn geld met zingen in verschillende bands op Curaçao. Naar Nederland In 2000 kreeg Amos het aanbod om in de Antilliaanse band Champagne in Nederland te komen zingen. Op 18-jarige leeftijd vertrok hij naar Nederland. Het was een enorm succes. De band had verschillende nummer 1 hits samen met Amos. Daarna ging Amos naar Cache. Hier had hij nog meer succes. Hij had met Cache een grote hit: ‘Kuater Muraya’.  Tumba Festival op een laag pitje In 2003 deed Amos Balentin voor het eerst mee aan het Tumba Festival met een compositie van Jersey Isenia. Daarna werd het stil rond de tumba ambities van Amos. Hij ging studeren en daarna aan de slag als jongerenwerker. Hij zocht stabiliteit en zekerheid. Vijf jaar schrijven aan een tumba Al kon Amos niet meedoen aan het Tumba Festival. Hij begon wel alvast met het schrijven van een tumba. Balentin werkte vijf jaar in het geheim aan ‘Un Humilde piedra’ Twee keer Tumba koning In zijn laatste jaar met Cache besloot Amos in 2012 mee te doen met het Tumba Festival. Met het nummer ‘Un Humilde Piedra’ werd hij Tumba
Door redactie op zondag 25 januari 2015
Tumba Festival is het grootste muzikale evenement op Curaçao. Het is een muziekwedstrijd waar wordt gestreden om de Carnavals hit, de Tumba. Het Tumba Festival is een groot spektakel waar de lokale bevolking heerlijk los gaat op de tonen van de vrolijke en opzwepende Curaçaose Tumba. De in Tilburg wonende Elmus (Emmy) Da Costa Gomez levert voor de vijfde keer tekst en muziek aan het Tumba Festival. Elmus (Emmy) Da Gosta Gomez uit Curaçao woont al 28 jaar in Tilburg. Hij is werkzaam als Software Engineering Associate Manager bij Accenture. Als hobby speelde hij vroeger honkbal. Met het honkbalteam van HSC Tilburg speelde hij twee jaar in de Nederlandse overgangsklasse. De laatste jaren heeft Elmus een andere hobby. Hij componeert muziek en schrijft teksten. Niet zomaar muziek, maar muziek en teksten voor het Festival di Tumba. Wat Elmus bewogen? Tijdens de “Tumba Loko Loko”, die vroeger in Tilburg werden gehouden, schreef Elmus verschillende liederen voor deze wedstrijd. En met succes. Elmus won een keer en ook werd hij tweede. Zo groeide zijn ambities om ooit een tumba te schrijven voor de Tumba Festival op Curaçao. Elmus is zeer succesvol Elmus heeft al vijf keer meegedaan aan het festival op Curaçao. Hij componeert de muziek en hij schrijft de tekst. Drie keer is hij met zijn composities tot de finale doorgedrongen. Succesvolle Tumba’s In 2010 schreef Elmus zijn eerste Tumba ‘ Korsou, Ta nos tine’ en was meteen een succes met een classificatie in de finaleronde. In 2011 deed hij niet mee omdat hij geen zanger kon vinden. In 2012 heeft hij de finale niet gehaald met zijn tumba ‘Korsou, bo a kishiki mi’. Beide tumba’s van de afgelopen twee jaren (‘Mahestria Kultural’ en’ Korsou ta hari den union’) haalden de finale maar geen prijs. Compositie dit jaar Dit jaar heeft Elmus de Tumba: ‘Ata’wo, Tarzan a blo’ gecomponeerd. De uitvoering is in handen van zanger Ishahier Monte. Een zanger die vaak in de finale van het Festival heeft gezongen. Zanger Ishahier wordt bij het Tumba Festival 2015 muzikaal begeleid door de populaire formatie ‘Tune’. Thema van de Tumba In zijn Tumba geeft Elmus aan dat de normen en waarden steeds meer vervagen op Curaçao. Maar gelukkig komt de sterke en fictieve held van de jungle Tarzan tevoorschijn die wat orde op zaken komt stellen. Rei/Reina di Tumba (Tumba Koning/Koningin) Tijdens het Tumba Festival strijden diverse artiesten voor de titel Tumba Koning/Koningin. De winnende Tumba is de officiële ‘carnavals-tumba’. Tumba is een ‘Rhythm’ die men tijdens het carnaval en vooral tijdens de ‘Road March’ speelt om op te ‘jumpen’ (hossen). In tegenstelling tot de Nederlandse carnavalskrakers wordt hier niet alleen de nadruk op de zanger, maar ook op de componist gelegd. Data en indeling van het Festival Het Tumba Festival wordt van 26 tot en met 30 januari georganiseerd. Het Tumba Festival kent drie voorrondes en op vrijdag 30 januari is de finale waarin de geselecteerde deelnemers hun Tumba nog een keer kunnen spelen. De Tumba van Elmus hoor je in de voorronde op dinsdag 27 januari. Dit jaar bestaat het Tumba Festival 45 jaar en belooft ook nu weer een groots succes te worden. Dit jaar zijn er 56 inschrijvingen. Voor de deelnemers staat er veel prestige en roem op het spel. Live-uitzending Finale Tumba Festival Speciaal voor de fanaten in Nederland zal TeleCuracao Antilliaanse Televisie Mij alle festivalavonden via live stream uitzenden. Daarnaast is het festival ook op RTV7 te volgen.
Door redactie op zondag 14 december 2014
Volgens Marjan, schrijver van ‘Een makamba in Tilburg’ delen 10.000 mensen in de Facebook-groep you know if you,ve lived in Curaçao if… positieve gevoelens voor Curaçao. Klopt dat? Na het verschijnen van het artikel hebben mensen inderdaad positief gereageerd. Hieronder een selectie van die reacties. Ad Grooten Heel herkenbaar! Ik dacht niet veel meer met mijn geboorte-eiland te hebben tot ik er zomaar eens op vakantie ging, toen ik 28 was. Mijn band met Curaçao bleek zo sterk dat het ene na het andere liedje uit mijn pen vloeide. Zeventien jaar later, nadat ik er nog vaak was terug geweest, resulteerde dat zelf in een compleet album, genaamd 'Eilandskind'. Daarmee dacht ik het heimwee een plekje te geven, maar nee; binnenkort ga ik weer! Ton Coolen Ik was 8 jaar lang vanuit Nederland naar Curaçao uitgezonden en heb er dus 8 jaar lang gewoond en gewerkt. Ik heb er een fantastische tijd gehad waar ik nu nog steeds, na 7 jaar weer in Nederland terug te zijn, met heel veel weemoed aan terug denk. Na mijn terugkomst had ik best een lange tijd heimwee en had een heel lange periode nodig om weer hier te wennen. Ik miste  vooral the way of life van Curaçao  waar mensen leven en laten leven en waar mensen met verschillende nationaliteiten, tradities, levensstijlen en godsdiensten op een prettige en ongecompliceerde manier met elkaar omgaan en samen leven. Na het artikel van Marjan te hebben gelezen kwamen er weer dierbare herinneringen in mij op. Om mijn heimweegevoel enigszins te temperen ben ik vanmiddag naar tropische winkel geweest en heb er 2 pastechis gekocht. Ze waren hopi dushi swa! Tim van der Putten De kriebels beginnen al als we net sxm voorbij zijn gevlogen. Je voelt de daling en dan zie je Curaçao in de glimmende Caribische Zee liggen. Het vliegtuig draait dan linksom over Westpunt. Coral Estate glijdt onder je voorbij. Je ziet de weg naar West met de zoevende autootjes. Tera Kora, Grote Berg, bijna en dan bam we landen. Dan gaat de deur open en slaat de warmte je tegemoet. De geur van het eiland, de kerosinelucht neem je voor lief. Je bent weer op dushi Korsou. Lia van Eisden Heel herkenbaar! Dit jaar voor het eerst in 38 jaar terug naar Curaçao. Ik ben daar in mijn jeugd opgegroeid. Heel herkenbaar, het ontheemde gevoel toen ik als 15 jarig meisje terug naar Nederland ging paste ik niet! Ander accent, voor mijn gevoel sprak ik prima Nederlands J. Na mijn schooltijd ging ik werken, trouwde, kreeg twee prachtige zoons, heb een superleuke baan, maar ineens was daar het gevoel; ik wil terug! Inderdaad waar komt het gevoel vandaan? Mijn zus was al een aantal jaren terug geweest en zei altijd, ik kom er thuis. Gek vond ik dat, tot afgelopen april toen ik op Hato naar buiten liep. Alles klopt, wat had ik nou zo gemist? De warmte, de geur, de lieve mensen, de herkenning, de natuur! Alles klopte! Alleen wat is alles veranderd vooral richting Willemstad. Richting Westpunt kreeg ik weer het gevoel van ja! Daaibooi, de Knip, Lagun, de platgereden leguanen (best zielig), de geiten, kortom herkenning! En wat maakt me nou zo gelukkig als ik daar ben??? Geen idee maar ik weet wel dat ik het komende jaar weer naar toe ga. Karo de Jong Ik heb er als kind gewoond (1995 tot 1999,) was negen toen ik terug ging naar Nederland. Heb altijd de drang om terug te gaan maar hoop het de komende jaren te verwezenlijken. Soms droom ik dat ik er ben. Ik mis het leven daar zo, al was ik zo jong, mijn hart ligt in Curaçao. Ik hoop ooit er of een vakantiehuis te kunnen kopen of er heen te emigreren maar eerst op vakantie erheen wanneer de financiën het toelaten en mijn vriend verliefd te laten worden op dit mooie eiland. Lidy Marcelissen In 1955 op Curaçao geboren. Op 12 jarige leeftijd in 1968 naar Nederland verhuisd. Pas in 1980 weer naar Curaçao terug gegaan. Dat was pas thuiskomen! Intussen gaan we steeds vaker terug, de tussenpozen worden steeds korter! Zeker, zoals overal niet altijd rozengeur en maneschijn maar ik ga nergens liever op vakantie. Ben blij dat ik daar geboren ben en me er nog steeds blij en welkom voel! Flip van Duivenbode In 1955 op Curaçao geboren en volgens mij in 1961 naar Nederland verhuisd. Pas in 1994 met mijn broers –ook geboren op Korsou- en onze kinderen met onze moeder voor het eerst terug naar onze geboortegrond. Mijn eigen herinneringen bleken bitter weinig te zijn maar het was wel een vertrouwd gevoel. Mijn kinderen hebben toen ook wat van mijn jeugd opgepakt. Oudste dochter werd watervrij op Nieuwpoort en mijn jongste dochter kreeg een stage op Curaçao in 2011 gedaan en ben toen langsgegaan. En weer dat vertrouwde gevoel. Ga ik nog terug? Ik denk het wel, we gaan sparen, want op Curaçao heb ik een waanzinnige jeugd gehad en die is/was zeer veel waard. Het heeft me immers gevormd. Bedankt Pa & Ma. Yadira Witteman Ook voor mij is het heel herkenbaar! Ik ben geboren op Curaçao en vanaf mijn twaalfde hebben we nog drie jaar op Sint Maarten gewoond. Het was wel erg wennen in Nederland. Mijn huid veranderde, mijn haarkleur. Het was wennen aan de andere mentaliteit en aan het andere niveau van middelbare scholing. Overstappen van de derde daar naar de vierde hier was een erg grote stap. Tot nu toe voel ik me geen echte Nederlander en ik krijg kriebeltjes in mijn buik als ik Papiaments hoor. Mijn spelling en grammatica zullen nooit zo goed worden als de gemiddelde Nederlander en mijn gevoel voor ritme (gelukkig) ook niet J. Ik ben helaas nog niet terug geweest naar Curaçao maar dat wil ik zeker doen. Naar Sint Maarten ben ik drie jaar geleden terug geweest maar dat was zo, ten nadele, veranderd dat het wat minder vertrouwd voelde. Jully Bernardus Wat een mooi stuk. Ik ben in 1972 in Kraamkliniek Rio Canario geboren en kom uit Suffisant. In 1986 naar Nederland gekomen. Tijdens mijn jeugd in Nederland had ik niet gevoel om naar Korsou te gaan. Tot 1999. Mijn hart is verloren. Er gaat geen dag voorbij dat ik geen heimwee heb naar mi pida baranka. Ik ga nu ook elk jaar terug. En wanneer ik weer vertrek, blijft een stukje van mijn hart achter.
Door redactie op woensdag 3 december 2014
Vrijdag is het Sinterklaasavond. Een van de verhalen die jaarlijks terugkeert, is die van San Nicolas i probesa (Sinterklaas en armoede) van de Curaçaose schrijver/dichter Elis Juliana geschreven in de jaren vijftig. Met name voor de bewoners van Curaçao is het een klassiek en bekend verhaal. Het verhaal gaat over Juancito, zoon van een alleenstaande moeder uit een arme woonwijk. De dag na pakjesavond staat Juancito met een triest gezicht naast de deur kijkend naar de andere kinderen die spelend met hun Sinterklaascadeaus vrolijk voorbij komen. Hij is aangeslagen en kan maar niet begrijpen waarom hij niets heeft gekregen. Hij heeft er alles aan gedaan om een cadeau van Sinterklaas te krijgen. Hij heeft zelfs een uitgebreide brief naar Sinterklaas en Zwarte Piet geschreven. In de brief beschrijft Juancito de trieste situatie waarin hij verkeert. Hij vraagt naast een cadeau voor zich zelf ook om medicijnen voor zijn zieke moeder. Met deze brief hoopt hij dat hij ook iets krijgt van Sinterklaas. Maar helaas. Het verhaal van Elis Juliana is een verhaal over de tegenstelling tussen arm en rijk en de droom van een kind.
Door redactie op woensdag 26 november 2014
Het Chikungunya-virus verspreidt zich razendsnel over Curaçao. In de afgelopen maanden is er een flinke toename van het aantal besmettingen met het Chikungunya. De wachtkamers van de huisartsen zitten vol. Chikungunya is een infectieziekte die wordt veroorzaakt door een virus. Dit virus wordt overgedragen door de beet van geïnfecteerde muggen: de aedesmuggen. Zij steken vooral overdag. De tijd tussen het oplopen van Chikungunya-virus en het ontstaan van klachten is tussen de 1-12 dagen. Maar meestal word je binnen 2 tot 4 dagen ziek. Veel mensen ziek Hoeveel mensen het Chikungunya-virus hebben, is moeilijk in te schatten. Om vast te stellen of iemand Chikungunya heeft, moet hij of zij zich laten testen. Uit cijfers van de GGD blijkt dat er momenteel 8.000 gevallen van Chikungunya gemeten zijn. Verwacht wordt dat dit er eind november 11.000 zijn. Ziekteverschijnselen en symptomen plotseling opkomende hoge koorts ernstige spier- en gewrichtspijn (in polsen, enkels en/of vingers) hoofdpijn lichtschuwheid huiduitslag die enkele weken tot maanden kan aanhouden. De acute symptomen na een infectie met Chikungunya-virus verdwijnen meestal binnen 1-2 weken, maar de gewrichtspijnen (artritis) en vermoeidheid kunnen lang aanhouden (maanden tot jaren). Geen vaccin of geneesmiddelen Er bestaan geen vaccins of medicijnen tegen Chikungunya. De medicijnen die je krijgt, verzwakken de pijn en symptomen en remmen de groei van het virus. Maar ze bestrijden het virus niet. Uiteindelijk moet je uitzieken en moet je lichaam met de eigen weerstand de ziekte overwinnen. Chikungunya is niet besmettelijk Alleen muggen kunnen het virus overdragen. Mensen die besmet zijn met Chikungunya kunnen de aandoening dus niet rechtstreeks doorgeven aan anderen. Muggen raken besmet als ze geïnfecteerde mensen steken. Geen levensbedreigende infectie Een geruststelling is dat Chikungunya geen levensbedreigende infectieziekte is. Het komt slechts sporadisch voor dat mensen overlijden door de ziekte. Ongeveer één op de duizend patiënten overlijdt aan de gevolgen van Chikungunya. Meestal betreft dat pasgeborenen, ouderen en mensen die andere gezondheidsproblemen hebben. Spuitacties De overheid van Curaçao houdt momenteel spuitacties om de mug die het virus verspreidt uit te roeien. Maar met deze acties worden alleen de grote wegen bereikt en alleen de volwassen muggen aangepakt. Het gif bereikt de achtertuinen en kleine hoekje niet.  Bevolking neemt Chikungunya niet serieus Volgens huisartsen neemt de bevolking Chikungunya niet serieus. De voorzitter van de huisartsen, dr. Homan Jeung, zegt dat mensen teveel steunen op hun huisarts. Maar het virus is niet te behandelen en alleen maar te voorkomen door de hoeveelheid muggen te verminderen. De spuitacties van de GGD zijn bij lange na niet voldoende om het probleem aan te pakken, aldus Jeung. Mensen moeten zelf aan de slag om broedplaatsen in de achtertuinen weg te halen. Vooral nu het regenseizoen begint. Scholen ondervinden hinder Scholen ondervinden hinder van het Chikungunya-virus. De directrice van het Rooms- Katholiek Centraal Schoolbestuur, Lisette van Lamoen-Garmers, heeft te maken met zieke leerkrachten en zieke leerlingen. Ze moet soms kinderen naar huis sturen en gepensioneerde leerkrachten oproepen om ervoor te zorgen dat de lessen doorgaan. Bedrijfsleven Doordat er veel medewerkers ziek zijn, heeft de Chikungunya ook het bedrijfsleven in haar greep. Vliegtuigmaatschappij Insel Air moet alle zeilen bijzetten om ervoor te zorgen dat er geen vluchten geannuleerd worden. Insel Air Aruba helpt Insel Air Curaçao om passagiers te vervoeren en er worden tijdelijk stewardessen vanuit Venezuela ingehuurd.
Door redactie op woensdag 5 november 2014
Elk jaar vertrekken rond de 500 jongeren na hun eindexamen uit Curaçao om in het buitenland een studie te volgen. De meeste jongeren willen daarna graag terug naar Curaçao om hun steentje bij te dragen. Maar het vinden van een baan is een struikelblok. Dat blijkt uit onderzoek van het ministerie van Sociale Ontwikkeling, Arbeid en Welzijn. Marvin Madera kan daarover meepraten. Hij vertelt over zijn terugkeer naar Curaçao. Na de afronding van mijn studie besloot ik terug te keren naar Curaçao. Ik was enthousiast om zo spoedig mogelijk mijn bijdrage te leveren aan de ontwikkelingen van mijn eiland. Zes maanden later zit ik nog steeds zonder werk, terwijl mij nog steeds wordt gezegd dat er vacatures openstaan. Hoe is dit mogelijk? Wat mij werd verteld Sinds mijn studentenperiode had ik af en toe mensen horen praten over de knelpunten van remigratie. Zo had ik een alleenstaande moeder gesproken die twee jaar lang probeerde te remigreren. Deze vrouw vertelde dat ze op haar mails en sollicitatiebrieven geen reactie kreeg. Een andere man vertelde mij dat hij met zijn familie naar Curaçao ging nadat hem werd verteld dat hij aangenomen was. Echter, toen hij daar arriveerde, bleek dat de vacature niet meer bestond. Uitzondering of regel? Ik heb meer van dit soort verhalen gehoord, maar dacht altijd bij mezelf dat dit uitzonderlijke gevallen waren. Van mensen die op Curaçao wonen had ik namelijk gehoord dat er verschillende vacatures openstonden. Ook heb ik vaak Curaçaose politici in de media horen klagen dat er een grote vraag is naar de expertise van Curaçaoënaars in Nederland, maar dat dezen niet terugkeerden. Mijn ervaring Sinds maart ben ik bezig met solliciteren. Mijn sollicitatiebrieven werden niet of niet binnen een redelijke termijn behandeld, per telefoon kreeg ik misleidende informatie over de sollicitatieprocedure, en bij één organisatie waren ze zelfs mijn CV en motivatiebrief kwijt. Bellen naar informatie werd door sommige organisaties gezien als lastig. Telefonisten vertikten soms om mij door te verbinden met de bevoegde personen. Demotiverend Ik ben vol ambitie en enthousiasme geremigreerd naar mijn eiland. Het is daarom ontzettend demotiverend als je dit soort dingen moet meemaken. Ik adviseer andere studenten dus ook om op te passen als ze hier komen. Ik vind het niet prettig dat ik negatief moet praten over mijn eiland, maar ik ga mijn medestudenten ook geen misleidende informatie geven in de naam van vaderlandsliefde. Gevolgen voor Curaçao Er zijn meer dan voldoende professionals met Curaçaose roots die het eiland vooruit kunnen helpen. Dit is echter moeilijk te realiseren als het systeem deze professionals afstoot. De tijd om deze kwestie aan te pakken en op te lossen is nu. Anders zal het eiland mensen blijven verliezen. De naam van Marvin is om privacy-redenen gefingeerd.
Door redactie op woensdag 22 oktober 2014
In Oisterwijk, gemeente Brabant, is een straat vernoemd naar Boy Ecury. Boy Ecury was een Arubaanse verzetsstrijder in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij gaf zijn leven voor de vrijheid van Nederlanders. Segundo Jorge Adelberto (Boy) Ecury wordt op 23 april 1922 geboren op Aruba als zevende van dertien kinderen. Ecury komt uit een katholiek gezin van de welgestelde zakenman Dundun Ecury en heeft een gelukkige jeugd. Naar Nederland Na de middelbare schooltijd op Aruba wordt Boy in 1937 door zijn vader naar Nederland gestuurd voor verdere studie. Op de Brabantse kostschool krijgt Boy het als enige zwarte jongen zwaar te verduren. Hij groeit uit tot een eigenzinnige jongen met een sterk verlangen naar rechtvaardigheid. Hij haalt een handelsdiploma op het St. Louis Instituut in Oudenbosch. Verzetsactiviteiten in het Papiaments Dan breekt de oorlog uit. Boy's verzet tegen het onrecht om hem heen groeit. Aanvankelijk pest hij de Duitsers op vrij onschuldige wijze. Langzaam maar zeker wordt zijn verzet echter serieuzer. Hij stelt zich fel en provocerend op jegens de bezetter. Dit leidt ertoe dat hij vanaf het begin van de oorlog actief is in het verzet. Eerst samen met zijn beste vriend, Luis de Lannoy, een medestudent uit Curaçao. Later voegt ook Delfincio Navarro zich bij hen. Ze communiceren in het Papiaments via brieven. Samen plegen ze aanslagen op met brandbommen volgeladen Duitse vrachtauto's, en laten ze treinen ontsporen. Ook helpen ze onderduikers en brengen Geallieerde piloten in Tilburg in veiligheid. Onderduiken In 1942 moet Ecury weg uit Tilburg omdat het te gevaarlijk voor hem wordt. Hij duikt onder op verschillende adressen in Oisterwijk, Delft en Rotterdam. Ook sluit hij zich aan bij een verzetsgroep in Oisterwijk. Als zijn vriend De Lannoy na verraad op 10 februari wordt gearresteerd, doet Boy een poging om hem uit de gevangenis in Utrecht te bevrijden. Maar dat mislukt. Hierna begint Ecury met zijn donkere uiterlijk ook in Oisterwijk te veel op te vallen. Hij sluit zich eind 1944 aan bij de Knokploegen in Den Haag waar hij acties voorbereidt en pleegt, waaronder een liquidatie op een lid van de NSB. Arrestatie en executie Op zondag 5 november 1944, nadat hij de hoogmis in de H. Elisabethparochie bezocht, wordt Boy Ecury in Rotterdam gearresteerd. Hij is verraden door een bekende, Kees Bitter. Hij wordt overgebracht naar de gevangenis het Oranjehotel in Scheveningen. Ecury wordt op 6 november 1944 op de Waalsdorpervlakte gefusilleerd. Hij sterft met een glimlach op de lippen. In 1947 is zijn stoffelijk overschot met militaire eer op Aruba herbegraven. Film en boek Cineast Ted Schouten, een neef van Ecury, maakt begin jaren tachtig voor TeleAruba een televisiedocumentaire over zijn leven. Dankzij de film krijgt Ecury in 1984 postuum het Verzetsherdenkingskruis.  Daarna schrijft Schouten een boek dat in 1985 verschijnt en in 2000 door de Arubaanse regering is heruitgegeven: ‘Boy Ecury, een Antilliaanse jongen in het verzet’. In 2003 maakt cineast Frans Weisz met medewerking van Ted Schouten een film over het leven van Ecury. In het weekend van 25 en 26 oktober viert Oisterwijk 70 jaar bevrijding. Bij die 70 jaar vrijheid past het daarom stil te staan bij het leven van Boy Ecury.