Door redactie op donderdag 19 februari 2015
Er is iets opmerkelijks aan de hand. Terwijl de gevestigde Antilliaanse verenigingen in Nederland het steeds moelijker krijgen, richten Antilliaanse studenten en young professionals steeds meer organisaties op. Veel van de gevestigde Antilliaanse organisaties worstelen met hun eigen plannen of houden op te bestaan. Na 25 jaar sluit Vriendengenootschap Nederlandse Antillen en Aruba (VNAA) haar deuren. Ook de Movementu Antiano i Arubano pa Partisipashon (MAAPP) houdt op te bestaan. Minder geld Overlegorgaan Caribische Nederlanders (OCaN), de meest invloedrijke Antilliaanse organisatie in Nederland, moet het met flink minder geld gaan doen omdat het Rijk geen subsidie meer geeft. En de oudste Antillianen vereniging Sirkulo Antiyano Tilburg (SAT) krijgt geen huisvestingssubsidie meer en beraadt zich wat te doen. Jongeren wachten niet op ouderen Maar er is iets opmerkelijks aan de hand. In het najaar van 2014 besluiten de jongerenorganisaties om nauw met elkaar te gaan samenwerken. Zij willen niet langer wachten op de oudere generaties, want zouden teveel tijd besteden aan het doorhakken van knopen. Alleen de Vereniging Antilliaans Netwerk (VAN) heeft zich bij de jongeren aangesloten. Jongeren op social media De jongeren die de organisaties runnen zijn bijna klaar met hun studie of hebben al een paar jaar ervaring als vrijwilliger in de stichtingen en verenigingen. Ze maken gebruik van sociale media en spelen zo in op jongeren om mee te doen aan hun activiteiten. Daardoor zijn ze succesvoller in het mobiliseren van de achterban. Creatief met geld De jongerenorganisaties hebben weinig tot geen ervaring met het naar binnen halen van subsidiegelden. De organisaties zoeken allerlei creatieve manieren om geld via hun achterban te krijgen of ze zoeken sponsoren als ze met vakantie op de eilanden zijn. Maar zelfs als ze gesponsord worden, zijn het geen grote bedragen. Als ze 1500 euro in kas hebben voor een jaar is dat al veel voor hun begrip. Daarom spreken ze studenten aan op hun kwaliteiten. Bijvoorbeeld studenten met een grafische studie, om flyers, posters en websites voor hen te maken. Kosten? De studenten doen het gratis, in ruil voor een ervaring rijker. Jongeren organisaties Hieronder een paar van de nieuwe Antilliaanse organisaties: De grote nieuwkomer van 2014 is de Stichting CN’ers, gerund door jongeren. Deze stichting wil graag het Caribisch Nederlands talent stimuleren door studenten een kans te bieden om vrijwilligerswerk in Europa te gaan doen. Ook heb je Kiva Curacao, de stichting die zich inzet voor Curaçaose studenten en young professionals. ABC Compas, is een vereniging voor Antilliaanse studenten met een technische studie. En tot slot heb je de studentenclub ByGonga in Rotterdam.
Door redactie op woensdag 11 februari 2015
Het is bijna Carnaval. De Antilliaanse dichter Walter Palm schreef er een gedicht over. Palm is in 1951 op Curaçao geboren als telg van de Curaçaose muziekfamilie Palm. Hij studeerde in Leiden en sindsdien hij woont in Den Haag. Tijdens zijn studie debuteerde hij als dichter. Walter had de ambitie om het artistieke domein van de familie Palm, dat bestond uit muziek, uit te breiden met literatuur. Hij wilde aantonen dat een Palm behalve componeren ook gedichten en literatuur kon schrijven. Poëzie in driekwartsmaat Palm debuteerde in 1971 op twintigjarige leeftijd in het Antilliaanse tijdschrift “Watapana”. Hierna produceerde hij een poëtisch oeuvre dat gekenmerkt wordt door muzikaliteit. "Poëzie in driekwartsmaat" noemde de recensent Wim Rutgers zijn poëzie. Inmiddels heeft hij negen dichtbundels gepubliceerd. Zijn laatst verschenen bundel heet “Een serenade voor mijn Shéhérazade” en verscheen in 2014 bij uitgeverij In de Knipscheer. Voordracht voor koningin en kroonprins In 2005 werd hij als enige op Curaçao geboren dichter, opgenomen in de prestigieuze "Spiegel van de moderne Nederlandse en Vlaamse dichtkunst”, de eregalerij van alle belangrijke moderne Nederlandstalige dichters. In 2012 had hij het voorrecht om zijn gedicht “De mazurka” voor te mogen dragen voor Koningin Beatrix en Kroonprins Willem-Alexander. Walter Palm schrijft in het Nederlands, Engels en Papiaments. Naast gedichten publiceerde hij ook essays, toneelstukken en korte verhalen. Carnaval! In druilerige regenbui klinkt het duister ruisen van struiken, als huilen, als een diepgewortelde elegie, druipend van verdriet. Maar dan barst tropenzon uit voegen van wolken. En op dat teken barst ook carnaval los. Niet langer zuigt het verdriet, maar bruist de energie: “Get up man! Start dancing, it’s jump-up time!” Walter Palm Uit: Sierlijke golven krullen van plezier (2009)
Door redactie op donderdag 5 februari 2015
Voor de tweede keer won Amos Balentin het Tumba Festival. Tumba Festival is het grootste muziekevenement op Curaçao waar wordt gestreden om het beste Carnavalsnummer van het jaar. Amos Balentin deed dit jaar mee met de compositie van iemand anders. De voorbereidingstijd was namelijk kort. En met zijn nieuwe rol als bandleider van O’Vega had Amos niet voldoende tijd om een tumba te schrijven. Gelukkig had Gregory Colina ‘Muchanan di Kaya’ op de plank liggen. Perfecte tumba Met Gregory Colina heeft AmosBalentin altijd een goede band gehad. De laatste drie jaar was Gregory de arrangeur van de tumba’s die hij zelf componeerde. Colina had dit jaar al een tumba gemaakt. Die bleek perfect bij Amos te passen. Al heel jong zanger Amos Balentin begon in 1996 met zingen. Hij deed mee aan een talentenjacht op Curaçao en won deze. Sindsdien verdiende hij zijn geld met zingen in verschillende bands op Curaçao. Naar Nederland In 2000 kreeg Amos het aanbod om in de Antilliaanse band Champagne in Nederland te komen zingen. Op 18-jarige leeftijd vertrok hij naar Nederland. Het was een enorm succes. De band had verschillende nummer 1 hits samen met Amos. Daarna ging Amos naar Cache. Hier had hij nog meer succes. Hij had met Cache een grote hit: ‘Kuater Muraya’.  Tumba Festival op een laag pitje In 2003 deed Amos Balentin voor het eerst mee aan het Tumba Festival met een compositie van Jersey Isenia. Daarna werd het stil rond de tumba ambities van Amos. Hij ging studeren en daarna aan de slag als jongerenwerker. Hij zocht stabiliteit en zekerheid. Vijf jaar schrijven aan een tumba Al kon Amos niet meedoen aan het Tumba Festival. Hij begon wel alvast met het schrijven van een tumba. Balentin werkte vijf jaar in het geheim aan ‘Un Humilde piedra’ Twee keer Tumba koning In zijn laatste jaar met Cache besloot Amos in 2012 mee te doen met het Tumba Festival. Met het nummer ‘Un Humilde Piedra’ werd hij Tumba
Door redactie op zondag 25 januari 2015
Tumba Festival is het grootste muzikale evenement op Curaçao. Het is een muziekwedstrijd waar wordt gestreden om de Carnavals hit, de Tumba. Het Tumba Festival is een groot spektakel waar de lokale bevolking heerlijk los gaat op de tonen van de vrolijke en opzwepende Curaçaose Tumba. De in Tilburg wonende Elmus (Emmy) Da Costa Gomez levert voor de vijfde keer tekst en muziek aan het Tumba Festival. Elmus (Emmy) Da Gosta Gomez uit Curaçao woont al 28 jaar in Tilburg. Hij is werkzaam als Software Engineering Associate Manager bij Accenture. Als hobby speelde hij vroeger honkbal. Met het honkbalteam van HSC Tilburg speelde hij twee jaar in de Nederlandse overgangsklasse. De laatste jaren heeft Elmus een andere hobby. Hij componeert muziek en schrijft teksten. Niet zomaar muziek, maar muziek en teksten voor het Festival di Tumba. Wat Elmus bewogen? Tijdens de “Tumba Loko Loko”, die vroeger in Tilburg werden gehouden, schreef Elmus verschillende liederen voor deze wedstrijd. En met succes. Elmus won een keer en ook werd hij tweede. Zo groeide zijn ambities om ooit een tumba te schrijven voor de Tumba Festival op Curaçao. Elmus is zeer succesvol Elmus heeft al vijf keer meegedaan aan het festival op Curaçao. Hij componeert de muziek en hij schrijft de tekst. Drie keer is hij met zijn composities tot de finale doorgedrongen. Succesvolle Tumba’s In 2010 schreef Elmus zijn eerste Tumba ‘ Korsou, Ta nos tine’ en was meteen een succes met een classificatie in de finaleronde. In 2011 deed hij niet mee omdat hij geen zanger kon vinden. In 2012 heeft hij de finale niet gehaald met zijn tumba ‘Korsou, bo a kishiki mi’. Beide tumba’s van de afgelopen twee jaren (‘Mahestria Kultural’ en’ Korsou ta hari den union’) haalden de finale maar geen prijs. Compositie dit jaar Dit jaar heeft Elmus de Tumba: ‘Ata’wo, Tarzan a blo’ gecomponeerd. De uitvoering is in handen van zanger Ishahier Monte. Een zanger die vaak in de finale van het Festival heeft gezongen. Zanger Ishahier wordt bij het Tumba Festival 2015 muzikaal begeleid door de populaire formatie ‘Tune’. Thema van de Tumba In zijn Tumba geeft Elmus aan dat de normen en waarden steeds meer vervagen op Curaçao. Maar gelukkig komt de sterke en fictieve held van de jungle Tarzan tevoorschijn die wat orde op zaken komt stellen. Rei/Reina di Tumba (Tumba Koning/Koningin) Tijdens het Tumba Festival strijden diverse artiesten voor de titel Tumba Koning/Koningin. De winnende Tumba is de officiële ‘carnavals-tumba’. Tumba is een ‘Rhythm’ die men tijdens het carnaval en vooral tijdens de ‘Road March’ speelt om op te ‘jumpen’ (hossen). In tegenstelling tot de Nederlandse carnavalskrakers wordt hier niet alleen de nadruk op de zanger, maar ook op de componist gelegd. Data en indeling van het Festival Het Tumba Festival wordt van 26 tot en met 30 januari georganiseerd. Het Tumba Festival kent drie voorrondes en op vrijdag 30 januari is de finale waarin de geselecteerde deelnemers hun Tumba nog een keer kunnen spelen. De Tumba van Elmus hoor je in de voorronde op dinsdag 27 januari. Dit jaar bestaat het Tumba Festival 45 jaar en belooft ook nu weer een groots succes te worden. Dit jaar zijn er 56 inschrijvingen. Voor de deelnemers staat er veel prestige en roem op het spel. Live-uitzending Finale Tumba Festival Speciaal voor de fanaten in Nederland zal TeleCuracao Antilliaanse Televisie Mij alle festivalavonden via live stream uitzenden. Daarnaast is het festival ook op RTV7 te volgen.
Door redactie op maandag 22 december 2014
Terugblikkend op het afgelopen jaar kunnen wij niets anders concluderen dat wij erg tevreden zijn voor de wijze waarop onze trouwe baat013.nl bezoekers en facebookvrienden onze  inspanningen hebben gewaardeerd. Een zeer welgemeende dank je wel aan iedereen die direct en/of indirect een bijdrage heeft geleverd. Wij gaan door en kijken er graag naar uit om jullie in 2015 wederom door een Antilliaanse bril te informeren over relevante nieuws, bijzondere en opvallende mensen, gebeurtenissen en wetenswaardigheden. In verband met de feestdagen zullen wij tot en met 21 januari a.s. geen artikelen publiceren op www.baat013.nl. Op onze Facebook-pagina beraad antillianen arubanen tilburg kunt u ons blijven volgen en genieten van de kerst- en nieuwjaarstemming. Fijne eindejaarsfeestdagen en voor 2015 wenst de redactie u allen, uw familie en uw vrienden heel veel geluk, kracht, wijsheid en veel gezondheid.
Door redactie op zondag 14 december 2014
Volgens Marjan, schrijver van ‘Een makamba in Tilburg’ delen 10.000 mensen in de Facebook-groep you know if you,ve lived in Curaçao if… positieve gevoelens voor Curaçao. Klopt dat? Na het verschijnen van het artikel hebben mensen inderdaad positief gereageerd. Hieronder een selectie van die reacties. Ad Grooten Heel herkenbaar! Ik dacht niet veel meer met mijn geboorte-eiland te hebben tot ik er zomaar eens op vakantie ging, toen ik 28 was. Mijn band met Curaçao bleek zo sterk dat het ene na het andere liedje uit mijn pen vloeide. Zeventien jaar later, nadat ik er nog vaak was terug geweest, resulteerde dat zelf in een compleet album, genaamd 'Eilandskind'. Daarmee dacht ik het heimwee een plekje te geven, maar nee; binnenkort ga ik weer! Ton Coolen Ik was 8 jaar lang vanuit Nederland naar Curaçao uitgezonden en heb er dus 8 jaar lang gewoond en gewerkt. Ik heb er een fantastische tijd gehad waar ik nu nog steeds, na 7 jaar weer in Nederland terug te zijn, met heel veel weemoed aan terug denk. Na mijn terugkomst had ik best een lange tijd heimwee en had een heel lange periode nodig om weer hier te wennen. Ik miste  vooral the way of life van Curaçao  waar mensen leven en laten leven en waar mensen met verschillende nationaliteiten, tradities, levensstijlen en godsdiensten op een prettige en ongecompliceerde manier met elkaar omgaan en samen leven. Na het artikel van Marjan te hebben gelezen kwamen er weer dierbare herinneringen in mij op. Om mijn heimweegevoel enigszins te temperen ben ik vanmiddag naar tropische winkel geweest en heb er 2 pastechis gekocht. Ze waren hopi dushi swa! Tim van der Putten De kriebels beginnen al als we net sxm voorbij zijn gevlogen. Je voelt de daling en dan zie je Curaçao in de glimmende Caribische Zee liggen. Het vliegtuig draait dan linksom over Westpunt. Coral Estate glijdt onder je voorbij. Je ziet de weg naar West met de zoevende autootjes. Tera Kora, Grote Berg, bijna en dan bam we landen. Dan gaat de deur open en slaat de warmte je tegemoet. De geur van het eiland, de kerosinelucht neem je voor lief. Je bent weer op dushi Korsou. Lia van Eisden Heel herkenbaar! Dit jaar voor het eerst in 38 jaar terug naar Curaçao. Ik ben daar in mijn jeugd opgegroeid. Heel herkenbaar, het ontheemde gevoel toen ik als 15 jarig meisje terug naar Nederland ging paste ik niet! Ander accent, voor mijn gevoel sprak ik prima Nederlands J. Na mijn schooltijd ging ik werken, trouwde, kreeg twee prachtige zoons, heb een superleuke baan, maar ineens was daar het gevoel; ik wil terug! Inderdaad waar komt het gevoel vandaan? Mijn zus was al een aantal jaren terug geweest en zei altijd, ik kom er thuis. Gek vond ik dat, tot afgelopen april toen ik op Hato naar buiten liep. Alles klopt, wat had ik nou zo gemist? De warmte, de geur, de lieve mensen, de herkenning, de natuur! Alles klopte! Alleen wat is alles veranderd vooral richting Willemstad. Richting Westpunt kreeg ik weer het gevoel van ja! Daaibooi, de Knip, Lagun, de platgereden leguanen (best zielig), de geiten, kortom herkenning! En wat maakt me nou zo gelukkig als ik daar ben??? Geen idee maar ik weet wel dat ik het komende jaar weer naar toe ga. Karo de Jong Ik heb er als kind gewoond (1995 tot 1999,) was negen toen ik terug ging naar Nederland. Heb altijd de drang om terug te gaan maar hoop het de komende jaren te verwezenlijken. Soms droom ik dat ik er ben. Ik mis het leven daar zo, al was ik zo jong, mijn hart ligt in Curaçao. Ik hoop ooit er of een vakantiehuis te kunnen kopen of er heen te emigreren maar eerst op vakantie erheen wanneer de financiën het toelaten en mijn vriend verliefd te laten worden op dit mooie eiland. Lidy Marcelissen In 1955 op Curaçao geboren. Op 12 jarige leeftijd in 1968 naar Nederland verhuisd. Pas in 1980 weer naar Curaçao terug gegaan. Dat was pas thuiskomen! Intussen gaan we steeds vaker terug, de tussenpozen worden steeds korter! Zeker, zoals overal niet altijd rozengeur en maneschijn maar ik ga nergens liever op vakantie. Ben blij dat ik daar geboren ben en me er nog steeds blij en welkom voel! Flip van Duivenbode In 1955 op Curaçao geboren en volgens mij in 1961 naar Nederland verhuisd. Pas in 1994 met mijn broers –ook geboren op Korsou- en onze kinderen met onze moeder voor het eerst terug naar onze geboortegrond. Mijn eigen herinneringen bleken bitter weinig te zijn maar het was wel een vertrouwd gevoel. Mijn kinderen hebben toen ook wat van mijn jeugd opgepakt. Oudste dochter werd watervrij op Nieuwpoort en mijn jongste dochter kreeg een stage op Curaçao in 2011 gedaan en ben toen langsgegaan. En weer dat vertrouwde gevoel. Ga ik nog terug? Ik denk het wel, we gaan sparen, want op Curaçao heb ik een waanzinnige jeugd gehad en die is/was zeer veel waard. Het heeft me immers gevormd. Bedankt Pa & Ma. Yadira Witteman Ook voor mij is het heel herkenbaar! Ik ben geboren op Curaçao en vanaf mijn twaalfde hebben we nog drie jaar op Sint Maarten gewoond. Het was wel erg wennen in Nederland. Mijn huid veranderde, mijn haarkleur. Het was wennen aan de andere mentaliteit en aan het andere niveau van middelbare scholing. Overstappen van de derde daar naar de vierde hier was een erg grote stap. Tot nu toe voel ik me geen echte Nederlander en ik krijg kriebeltjes in mijn buik als ik Papiaments hoor. Mijn spelling en grammatica zullen nooit zo goed worden als de gemiddelde Nederlander en mijn gevoel voor ritme (gelukkig) ook niet J. Ik ben helaas nog niet terug geweest naar Curaçao maar dat wil ik zeker doen. Naar Sint Maarten ben ik drie jaar geleden terug geweest maar dat was zo, ten nadele, veranderd dat het wat minder vertrouwd voelde. Jully Bernardus Wat een mooi stuk. Ik ben in 1972 in Kraamkliniek Rio Canario geboren en kom uit Suffisant. In 1986 naar Nederland gekomen. Tijdens mijn jeugd in Nederland had ik niet gevoel om naar Korsou te gaan. Tot 1999. Mijn hart is verloren. Er gaat geen dag voorbij dat ik geen heimwee heb naar mi pida baranka. Ik ga nu ook elk jaar terug. En wanneer ik weer vertrek, blijft een stukje van mijn hart achter.
Door redactie op woensdag 3 december 2014
Vrijdag is het Sinterklaasavond. Een van de verhalen die jaarlijks terugkeert, is die van San Nicolas i probesa (Sinterklaas en armoede) van de Curaçaose schrijver/dichter Elis Juliana geschreven in de jaren vijftig. Met name voor de bewoners van Curaçao is het een klassiek en bekend verhaal. Het verhaal gaat over Juancito, zoon van een alleenstaande moeder uit een arme woonwijk. De dag na pakjesavond staat Juancito met een triest gezicht naast de deur kijkend naar de andere kinderen die spelend met hun Sinterklaascadeaus vrolijk voorbij komen. Hij is aangeslagen en kan maar niet begrijpen waarom hij niets heeft gekregen. Hij heeft er alles aan gedaan om een cadeau van Sinterklaas te krijgen. Hij heeft zelfs een uitgebreide brief naar Sinterklaas en Zwarte Piet geschreven. In de brief beschrijft Juancito de trieste situatie waarin hij verkeert. Hij vraagt naast een cadeau voor zich zelf ook om medicijnen voor zijn zieke moeder. Met deze brief hoopt hij dat hij ook iets krijgt van Sinterklaas. Maar helaas. Het verhaal van Elis Juliana is een verhaal over de tegenstelling tussen arm en rijk en de droom van een kind.
Door redactie op woensdag 19 november 2014
Tegenwoordig kan iedereen in Nederland de salsa dansen. Dansscholen geven salsales en de vele salsafestivals zijn niet meer weg te denken uit Nederland. Maar wat is salsa eigenlijk en waar komt het vandaan? Salsa betekent letterlijk saus. Verschillende muzikanten hebben de term salsa gelanceerd. Er was een son (Cubaanse muziek) met de naam salsa, en Benny More en Celia Cruz riepen vaak middenin hun liedjes 'salsa, salsa, salsa' om kracht bij te zetten tijdens de climax. Ray Barreto gebruikte de term als eerste in New York als één van zijn thema's. Oorsprong salsa Salsa kent zijn oorsprong in de son, dansmuziek afkomstig uit Cuba. De son combineert de muzikale tradities van zowel de Afro-Cubaanse als de Latijn-Cubaanse dansmuziek. Daarnaast combineert de salsa verschillende Zuid-Amerikaanse stromen zoals pachanga, son, rumba, plena, guaguanco, bomba, bolero en boogalo. Salsa in New York Na de Cubaanse revolutie trokken veel Cubanen naar de voorsteden van New York. Hier kwamen ze Puertoricanen tegen en bewoners van de andere Antilliaanse eilanden. De invloed van de Puertoricaanse variaties en de Amerikaanse jazz op de Cubaanse muziek was onontkoombaar in New York. De Beatles In 1962 veranderde ineens alles toen The Beatles ‘Love me do’ uitbrachten. Terwijl zij de sensatie van de eeuw werden en het aantal fans groeide, werd de Latijns-Amerikaanse muziek naar de achtergrond verdrongen. Begin jaren ’70 zocht platenmaatschappij Fania Records een pakkende naam om zijn artiesten en muziek mee te promoten. Zo ontstond de salsa. Salsa naar Nederland Vanuit New York waaide de salsa over naar Latijns Amerika en vervolgens de rest van de wereld. In de westerse wereld en ook in Nederland groeide de belangstelling vooral in het circuit van de dansscholen. Vooral met de komst van de Antillianen en Surinamers in Nederland die de passie voor de dans meenamen. Verschillende dansstijlen Vroeger werd er in Nederland alleen rechtsvoor (Antilliaanse stijl) gedanst. Rechtsvoor wil zeggen rechterbeen voor en linkerbeen achter. Maar tegenwoordig zijn er verschillende manieren om salsa te dansen: op de eerste tel (op de een; de zogenaamde Cubaanse, Casino of LA-stijlen), op de tweede tel (de zogenaamde New York-stijl, nauw verwant aan de Mambo), op de derde tel (veel Antillianen dansen op de drie) of op de vierde tel (de son wordt op de vierde tel gedanst). En dit allemaal met linksvoor. Dus linkerbeen voor en rechterbeen achter. Door de komst van Latino's zoals Cubanen, Antilianen, Colombianen en Dominicanen zijn de verschillende manier van salsadansen naar vele dansgelegenheden verspreid. Salsaorkesten in Nederland In Nederland zijn er ook salsa-orkesten zoals Edsel Juliet, Rumbata, Nueva Manteca, Orguesta Pegasaya, Conexion Latino en Masalsa. Maar alle muziek en kwaliteit ten spijt, in Nederland wil salsa maar niet uitgroeien tot meer dan een dansgelegenheid. Dansscholen en uitgaan om te salsadansen op een dj-set zijn hier populair, het bezoeken van een salsaconcert of het aanleggen van een collectie salsa-cd's minder.
Door redactie op woensdag 12 november 2014
De Curaçaose basketballer John Bernabela is tegenwoordig actief in het rolstoelbasketbal. Hij vertelt hier waarom dat zo belangrijk voor hem is. Op mijn 15de ben ik in aanraking gekomen met basketbal op Curaçao. Na een jaartje competitie te hebben gespeeld bij de St. Maria Hurricanes ben ik in 1998 als student naar Nederland verhuisd. Vanaf dat moment ben ik verder gegaan met competitie spelen en het spelen van straatbasketbal toernooien. Ook haalde ik mijn scheidsrechterdiploma. In april 2011 heb ik voor het laatst een competitiewedstrijd gespeeld. Daarna ben ik me gaan richten op het trainen en coachen van rolstoelbasketballers. The Black Eagles In maart 2010 werd ik benaderd door Ernie Kip, ook een goede vriend van mij. Hij vroeg me of ik interesse had om samen met hem een rolstoelbasketbalteam te gaan trainen. Zo’n uitdaging hoef je maar mij maar één keer te bieden, dus vol goede moed gingen we aan de slag met het rolstoelbasketbalteam The Black Eagles uit Rosmalen. Enie Kip heeft een eigen stichting in Tilburg waar hij mensen met een beperking in contact brengt met basketbal (rolstoelbasketbal of regulier basketbal) op een aangepaste en leuke manier. Hij begeleidt sporters en is gespecialiseerd in het laten kennismaken met basketbal vanuit de eigen kracht en mogelijkheden van het individu. Vandaar de naam Stichting Speciale Sporten (www.speciale-sporten.nl). Plezier hebben staat centraal bij ons Samen met de spelers hadden we een belangrijk doel: plezier hebben in alles wat gerelateerd is aan rolstoelbasketbal. Plezier staat centraal bij alles wat we gezamenlijk doen: trainen, wedstrijden spelen maar ook een drankje doen met elkaar na de training in de kantine. Samengevat: “mensen met een beperking sport laten beleven als een manier om met name plezier en successen te beleven en wellicht nog belangrijker extra sociaal contact met de maatschappij.” Afgelopen 2 seizoenen (2012 - 2013 en 2013 - 2014) zijn we 2 keer kampioen geworden van Toernooidivisie B. Dit seizoen gaan we in de Toernooidivisie A spelen. Toernooidivisie A is de een na hoogste rolstoelbasketbalcompetitie in Nederland. Trainen rolstoelbasketbalteam is anders Een half jaar heb ik samen met Ernie Kip het rolstoelbasketbalteam getraind en gecoacht. Daarna moest Ernie door privé omstandigheden noodgedwongen stoppen met trainen en coachen van het team. Vanaf september 2010 had ik de volledige verantwoordelijkheid over het gehele team. Zelf had ik ervaring met het trainen van reguliere jeugdbasketbalteams, maar een ding is 100% zeker: het trainen en coachen van een rolstoelbasketbalteam is totaal anders. Na 6 maanden moest ik een team van ongeveer 12 spelers iedere donderdagavond trainen en coachen. Sportstimulering en participatie Naast alle basketbaltechnisch en coachingsaspecten zijn er andere aspecten die dit vrijwilligerswerk nog interessanter maakt. Onder anderen de oprechte waardering voor je werk die je van ieder speler krijgt. Ieder speler heeft een ‘eigen rugtas’ waar je mee moet leren omgaan. Want het zijn spelers die bijvoorbeeld nog bezig zijn met hun acceptatieproces na een zwaar auto-ongeluk, mislukte operatie of die simpelweg weer actief willen zijn met rolstoelbasketbal. Huidige situatie en toekomstige situatie Naarmate er sportieve successen werden geboekt en het kader wordt uitgebreid met een extra rolstoelbasketbalteam, werd het ook het moment om meer kennis en expertise binnen te halen. Afgelopen twee seizoenen ben ik bij het rolstoelbasketbalteam geassisteerd door Alan Fornerino. Hij is ook een Curaçaoënaar met ongeveer 30 jaar trainer/coachervaring en meer dan 15 jaar basketbal scheidsrechterervaring. Samen met hem vormen we een zogeheten ‘dynamic duo’ waarbij we op basis van taakverdeling zo effectief mogelijk onze doelstellingen willen halen. Komend seizoen is de doelstelling om de play-offs in Toernooi divisie A te halen. Het zal prettig zijn om een keer de opgedane ervaring in rolstoelbasketbal te delen in de vorm van een clinic op Curaçao. Maar voor nu zal het op z’n plaats zijn om voor rolstoelbasketbal meer naamsbekendheid te creëren op landelijk niveau maar ook regionaal. Steun ons door onze Facebookpagina te liken: https://www.facebook.com/RolstoelbasketbalBlackEagles
Door redactie op woensdag 5 november 2014
Elk jaar vertrekken rond de 500 jongeren na hun eindexamen uit Curaçao om in het buitenland een studie te volgen. De meeste jongeren willen daarna graag terug naar Curaçao om hun steentje bij te dragen. Maar het vinden van een baan is een struikelblok. Dat blijkt uit onderzoek van het ministerie van Sociale Ontwikkeling, Arbeid en Welzijn. Marvin Madera kan daarover meepraten. Hij vertelt over zijn terugkeer naar Curaçao. Na de afronding van mijn studie besloot ik terug te keren naar Curaçao. Ik was enthousiast om zo spoedig mogelijk mijn bijdrage te leveren aan de ontwikkelingen van mijn eiland. Zes maanden later zit ik nog steeds zonder werk, terwijl mij nog steeds wordt gezegd dat er vacatures openstaan. Hoe is dit mogelijk? Wat mij werd verteld Sinds mijn studentenperiode had ik af en toe mensen horen praten over de knelpunten van remigratie. Zo had ik een alleenstaande moeder gesproken die twee jaar lang probeerde te remigreren. Deze vrouw vertelde dat ze op haar mails en sollicitatiebrieven geen reactie kreeg. Een andere man vertelde mij dat hij met zijn familie naar Curaçao ging nadat hem werd verteld dat hij aangenomen was. Echter, toen hij daar arriveerde, bleek dat de vacature niet meer bestond. Uitzondering of regel? Ik heb meer van dit soort verhalen gehoord, maar dacht altijd bij mezelf dat dit uitzonderlijke gevallen waren. Van mensen die op Curaçao wonen had ik namelijk gehoord dat er verschillende vacatures openstonden. Ook heb ik vaak Curaçaose politici in de media horen klagen dat er een grote vraag is naar de expertise van Curaçaoënaars in Nederland, maar dat dezen niet terugkeerden. Mijn ervaring Sinds maart ben ik bezig met solliciteren. Mijn sollicitatiebrieven werden niet of niet binnen een redelijke termijn behandeld, per telefoon kreeg ik misleidende informatie over de sollicitatieprocedure, en bij één organisatie waren ze zelfs mijn CV en motivatiebrief kwijt. Bellen naar informatie werd door sommige organisaties gezien als lastig. Telefonisten vertikten soms om mij door te verbinden met de bevoegde personen. Demotiverend Ik ben vol ambitie en enthousiasme geremigreerd naar mijn eiland. Het is daarom ontzettend demotiverend als je dit soort dingen moet meemaken. Ik adviseer andere studenten dus ook om op te passen als ze hier komen. Ik vind het niet prettig dat ik negatief moet praten over mijn eiland, maar ik ga mijn medestudenten ook geen misleidende informatie geven in de naam van vaderlandsliefde. Gevolgen voor Curaçao Er zijn meer dan voldoende professionals met Curaçaose roots die het eiland vooruit kunnen helpen. Dit is echter moeilijk te realiseren als het systeem deze professionals afstoot. De tijd om deze kwestie aan te pakken en op te lossen is nu. Anders zal het eiland mensen blijven verliezen. De naam van Marvin is om privacy-redenen gefingeerd.