Door redactie op woensdag 2 december 2015
Nederland heeft sinds kort een bond voor Urban Dance, de Urban Bond Nederland (UBN). De bond is gevestigd in Tilburg. Drijvende kracht achter de Bond is Gilbert Vanblarcum. Gilbert is 46 jaar en vader van twee tieners. Een interview. Urban is meer dan alleen dansen. De Urban Bond Nederland staat voor alle straatsport en straatkunst. Wat is Urban eigenlijk? Urban Jongeren in de grote steden hebben op straat hun eigen cultuur ontwikkeld. Deze cultuur gaat over alles wat jongeren bezig houdt. Vroeger werd Urban cultuur vooral geassocieerd met hiphop. Maar het is meer. Denk maar aan straatvoetbal, breakdance, freerunning, skaten en graffiti. “Urban is alles wat op straat wordt beoefend of gemaakt, dus is Urban alles. Iedereen doet aan Urban”, vertelt Gilbert. Inspiratie De UBN is gevestigd in een ateliers-pand in het Centrum van Tilburg. Voor Gilbert een mooie omgeving vol inspiratie en creativiteit. “Want Urban is ook kunst, lifestyle en entertainment. En dat moet je laten zien midden in de samenleving.” Naar Nederland Gilbert, geboren op Curaçao, kwam toen hij elf was met zijn ouders naar Nederland en ging in Kaatsheuvel wonen. Hij kon op jonge leeftijd al heel goed dansen. “Ik kon Salsa, Merengue en Cumbia.” Van Curaçao heeft hij hiphop invloeden meegenomen en in Nederland ging hij ermee verder met hiphoppen en breakdancen. Waarom hiphop en breakdance? De keuze voor hiphop en breakdance is niet vreemd. “Hiphop is mede ontstaan door Latijnse invloeden. Hip hop is ontstaan in de arme wijken van New York die bewoond werden door vooral Afro-Amerikanen en Latino’s uit Puerto Rico en Cuba,” legt Gilbert uit. Efteling als speeltuin Gilbert ging samen met andere jongeren dansen in de Efteling. De Efteling zag deze jongeren graag komen. “Ik heb vroeg geleerd dat entertainment beloond wordt. De Efteling was mijn eerste sponsor.” Het was een succes en dansen werd een hobby. Blijven dansen Eerst was dansen een hobby. Battelen met verschillende groepen uit andere steden. “Intussen maakte ik de grafische MTS af. De opgedane kennis heb ik gekoppeld aan mijn hobby. Hoe kan ik mezelf etaleren? Ook een baantje in een drukkerij heeft mij geholpen om verder te kunnen, want daarna begon ik een eigen printshop en was daarnaast ook DJ.” Ondernemer “Ik heb veel shows gegeven in binnen- buitenland. Zoals in Miami, Japan en Spanje.” Een urban danser is vaak op zichzelf aangewezen. Hij moet zelf bewegingen zien te vinden om zich te bewijzen. “Je bent een ondernemer. Je werkt voor jezelf. Ik had mijn eigen bedrijf, Urban Dance Academy daaruit ontwikkeld.” Urban Dance Academy “Na jaren dansen stelde ik mezelf op de achtergrond en ging ik me meer richten op mijn bedrijf. In 2005 heb ik in Eindhoven de eerste Dance Academy opgericht en in 2006 in Rotterdam. Daarna volgden er meer in het zuiden van Nederland. In 2010 had ik 27 locaties in Nederland.” Succesvol “De scholen zijn succesvol omdat het concept goed in elkaar zit. Ik bedenk dat concept en dan begeleid ik de scholen. Daarna laat ik ze los. Ik richt me altijd op de kleintjes. Wat de scholen bindt is respect, waardering en erkenning. Elke school heeft drie lagen: dansers, danschoreograaf en dansschoolhouder. Ik help met locaties zoeken en aanmelden van dansers. Ik ben inmiddels 46 jaar, heb mijn eigen bedrijven en eindelijk begrijp ik zelf hoe de marketing in elkaar zit.” Straatdansers gaan naar deze scholen en niet naar een dansacademie. De scholen doen nu 3 jaar mee aan het Nederlands Urban Dance kampioenschap. Wat wil de bond “Ik ben initiatiefnemer en mede oprichter van de bond. En inmiddels bezig met m’n vierde jaar als voorzitter. De bond is deels opgericht uit eigenbelang. De leden willen professionaliseren, ze willen uit de sterk gedomineerde hobbysfeer. Neem urban dance, deze beroepsgroep danst vaak op hoog niveau maar wordt niet als zodanig gewaardeerd. De bond is ontstaan uit de wens tot professionalisering. We willen kunnen leven van onze passie, net als andere sporters.” Het doel van de bond is om de belangen van de leden te behartigen. De bond heeft als dezelfde kernwaardes als de scholen: erkenning, waardering en respect. Trots op Curaçao Gilbert is trots dat hij op Curaçao geboren is. “Curaçao is een volk dat als een geheel voor elkaar opkomt en het Papiamentu is multi-linguaal. Dat is wat Curaçao onderscheidend maakt. Helaas is de berichtgeving over Curaçao heel eenzijdig.” Gilbert wil graag een positief beeld van Curaçao laten zien voor iedereen die geïnteresseerd is in zijn eiland. “Curaçao heeft een rijke cultuur en die wordt niet geëtaleerd. Cultuur op het gebied van kunst, cultuur, sport en spel en de helden van Curaçao.” Daarom werkt hij mee aan het evenement Curaçao Experience, een idee van Marlon Helmijr uit Tilburg die waarschijnlijk volgend jaar te zien is.
Door redactie op donderdag 26 november 2015
Tijdens de intocht van Sinterklaas op Curaçao dit jaar is geprotesteerd tegen Zwarte Piet. In verschillende media stond dat dit voor het eerst was. Maar klopt dat wel? De actie werd georganiseerd door Fundashon Museo Tula. Ze hadden als leus ‘Piet bai flit’ oftewel ‘Piet donder op’. Fundashon Museo Tula wil niet alleen Zwarte Piet, maar het hele Sinterklaasfeest op Curaçao afschaffen. Daarom werd er bij de intocht geprotesteerd. Populair feest Ook op Curaçao wordt dit kinderfeest gevierd met de intocht van Sinterklaas. Het feest is heel populair. De intocht was zaterdag 21 november. Op een sleepboot kwamen de goedheiligman en de pietermannen de haven binnenvaren. Na een warm onthaal vertrok de stoet naar het Brionplein te Otrobanda voor een groot feest. Meer discussie In 2011 was het eerste protest in Nederland. De Curaçaose Kunstenaar Quincy Gario en zijn groep droegen bij de intocht een T-shirt met ‘Zwarte Piet is Racisme’. Sindsdien staat Nederland op zijn kop vanwege de Zwarte Pieten-discussie. Door de actie van Gario in Nederland werd er op Curaçao meer gediscussieerd over Zwarte Piet. Maar er waren geen protesten of demonstraties. Wel stil protest In 2011 was er wel een openlijk protest tegen de Goedheiligman en zijn zwarte Pieten. Onbekenden hingen een spandoek bij de vestingmuren van het Plaza Hotel. Daarop stond in het Papiaments dat het Sinterklaasfeest racistisch is. Subsidie intrekken Ook dreigde de regering Schotte de subsidie voor het 'Nederlandse feestje' in te trekken, nadat Quincy Gario was opgepakt bij protesten tijdens de Sinterklaasintocht in Dordrecht. Politiek De emoties rond het kleurrijke kinderfeest bestonden op Curaçao, maar speelden nauwelijks een rol. Onder aanvoering van Helmin Wiels leek in eerste instantie ook Zwarte Piet op Curaçao een kort leven beschoren. De sentimenten waren daarbij niet zozeer gericht tegen een mogelijk racistisch element, maar meer tegen het Nederlands karakter van het kinderfeest. Na de dood van Wiels verstomde de discussie. Andere politieke partijen op Curaçao hadden in het verleden vaker aangegeven tegen de koloniale verklaring van Zwarte Piet te zijn. Maar de intocht ging altijd door met subsidie van de regering. Regenboogpieten De discussie die voorzichtig ontstond werd in de kiem gesmoord door de Pakjesboot door een regenboog te laten varen en ook gekleurde Pieten in te voeren. Sinterklaas had behalve Zwarte Pieten ook gekleurde Pieten meegenomen naar het Caribische deel van het Koninkrijk. In het gevolg van de Sint waren onder meer roze, blauwe, groene en gele Pieten te zien. Blanke school In 2014 klonken opnieuw wat tegengeluiden. Opvallend genoeg vanuit een overwegend blanke, Nederlandse school. De vier jaar geleden vanuit Nederland naar Curaçao verhuisde Eveline Wouters startte toen een petitie om "de racistische Zwarte Piet" van haar school te weren en blies daarmee de discussie op het eiland nieuw leven in. Verbreding protest En nu lijkt het protest te verbreden. De eerste demonstratie tegen Zwarte Piet is een feit. En een ander detail; het Sinterklaasfeest moet het nu doen zonder financiële steun van de overheid. De commercie heeft dit jaar extra geld gestoken in de Sinterklaas-business.
Door redactie op woensdag 18 november 2015
Op 18 december mogen de inwoners van Bonaire hun mening geven over de huidige band met Nederland. Dat doen ze in een referendum. De kiezers spreken zich uit over de vraag of ze het eens zijn met de invulling die in 2010 is gegeven aan de directe band met Nederland. Sinds Bonaire op 10-10-2010 een ‘bijzondere gemeente’ van Nederland werd, is de onvrede over de relatie met Nederland toegenomen. De Bonairianen zijn vooral boos over de prijsstijgingen, de toegenomen armoede en het slechte onderhoud van de wegen. Ook zijn er spanningen tussen het groeiend aantal Europese Nederlanders op het eiland en de geboren en getogen Bonairianen. De bevolking moet zich uitspreken Volgens het internationaal recht kan de bevolking van Bonaire zich nog steeds uitlaten in een zelfbeschikkingsreferendum over haar staatkundige status na het uiteenvallen van de Nederlandse Antillen op 10 oktober 2010. Zo’n referendum kan dan alsnog worden gehouden. Drie mogelijkheden bij zelfbeschikking De Verenigde Naties geeft bij zelfbeschikking drie mogelijkheden: 1. onafhankelijkheid, 2. integratie binnen het voormalig moederland en 3. vrije associatie met een onafhankelijk land (dat kan het voormalig moederland maar mag ook een ander land zijn). Directe band met Nederland Bonaire sprak zich op 10 september 2004 tijdens een referendum uit voor een directe band met Nederland. In de Slotverklaring van 11 oktober 2006 is overeengekomen dat Bonaire de status van openbaar lichaam kreeg in de zin van artikel 134 van de Nederlandse Grondwet. Bonaire is per 10 oktober 2010 onderdeel geworden van het Nederlandse staatsbestel. Niet volgens het referendum Toch kan de uitkomst van het referendum van 2004 niet zonder meer worden uitgelegd als een wens om openbaar lichaam te zijn. Dus wat Bonaire in 2010 werd, was dat wel in overeenstemming met de uitkomst van het referendum in 2004? Een voorafgaand referendum Daarom is het wenselijk voorafgaand in een afzonderlijk referendum aan de bevolking van Bonaire de vraag voor te leggen of zij het eens is met de manier waarop sinds 2010 inhoud is gegeven aan de 'directe band' met Nederland. Waar gaat het referendum over Eilandbewoners mogen zich uitspreken over de vraag of ze het eens zijn met de invulling die is gegeven aan de ‘laso direkto’, de directe band met Nederland. Het gaat over de manier waarop Bonairiaanse en Nederlandse bestuurders na 2004 de directe band hebben uitgewerkt in een openbaar lichaam. Drie pogingen referendum Het bestuur van Bonaire ondernam al eerder drie pogingen om de bevolking van Bonaire te raadplegen in een referendum. De laatste poging op 17 december 2010 mislukte omdat slechts 35 procent van de stemgerechtigden kwam opdagen terwijl 51 procent vereist was. Uitkomst Er is dus nog steeds geen geldige uitspraak van de bevolking. Vandaar het nieuwe referendum op 18 december 2015. De vraag Het referendum op Bonaire van 18 december gaat over de vraag: ‘Bent u het eens met de invulling die is gegeven aan de directe band met Nederland?’ De vraag wordt in het Papiaments en Nederlands gesteld. De vraag kan alleen met ja of nee worden beantwoord. Kiezers stemmen ja Als de meerderheid ‘ja’ stemt, betekent dit dat de uitkomst van het in 2004 gehouden referendum, waarbij gekozen werd voor een ‘directe band met Nederland, alsnog kan worden beschouwd als instemming met ‘integratie’. Dus met mogelijkheid 2 in de drie mogelijkheden bij zelfbeschikking van de Verenigde Naties. Kiezers stemmen nee Maar stemt meer dan de helft van de kiezers voor ‘nee’, dan kan de Eilandsraad besluiten om een nieuw referendum te organiseren over zelfbeschikking. Dan kunnen de kiezers zich uitspreken over de staatkundige status. In dat referendum gaat het dan over de drie genoemde mogelijkheden: 1. Opkomst van een soevereine staat: onafhankelijkheid 2. Integratie met Nederland 3. Vrije associatie met Nederland (of enig ander land)
Door redactie op woensdag 11 november 2015
Marilyn Moses van de politieke partij PAIS heeft de steun aan het kabinet Whiteman op Curaçao opgezegd. In een verklaring zegt het parlementslid niet langer een regering te willen steunen die geen oog heeft voor de noden van het volk van Curaçao. Moses heeft ook haar partij verlaten en gaat waarschijnlijk door als onafhankelijk Statenlid. De huidige coalitie heeft een krappe meerderheid in het parlement: 11 van de 21 zetels. Die meerderheid is ze nu kwijt omdat Moses haar zetel meeneemt. Is dit een verstandige actie of schaadt het de democratie? Het huidige kiesstelsel Het is alleen mogelijk om aan politieke verkiezingen deel te nemen via het lidmaatschap van een politieke partij. Kiezers kiezen vertegenwoordigers van een politieke partij uit een kieslijst. Op basis van het totale aantal stemmen worden de zetels verdeeld tussen de partijen. Meestal krijgt de lijsttrekker de meeste stemmen. Daarom krijgen mensen op de kieslijst met minder of zelfs geen stemmen ook een zetel. Zetel op eigen naam Volksvertegenwoordigers die op een lijst van een politieke partij staan, worden op persoonlijke titel gekozen. De wet zegt dat een parlementslid gekozen is op eigen naam. De stem is dus niet aan een partij toegekend. Een volksvertegenwoordiger heeft een persoonlijk recht op zijn of haar zetel. Al heeft een volksvertegenwoordiger zich verbonden aan een partij en een partijprogramma, het is mogelijk met behoud van zetel die partij te verlaten en zich aan te sluiten bij een andere partij of een eigen fractie te vormen. Dit is ook wat Marilyn Moses nu doet. Vreemd kiesstelsel Eigenlijk is het kiesstelsel heel vreemd. Kiezers stemmen op een partij en niet op een individu. Dat is wat de meeste mensen ervaren. Volksvertegenwoordigers hadden daar nooit gezeten als ze niet bij de partij hadden gehoord. Moses dus ook niet! De kiezer heeft door zijn stem uit te brengen op een andere persoon (bijvoorbeeld de lijsttrekker) op de lijst ook niet voor deze persoon gekozen. Voor veel mensen stem je op een partij en dus is de zetel van de partij. Nu Moses haar zetel meeneemt, spreken veel mensen van zetelroof. Zetel inleveren Waarom mag een politicus bij vertrek wel zijn zetel behouden? Moses kan haar zetel ook inleveren bij de PAIS. De partij wijst dan een nieuwe vertegenwoordiger aan. De coalitie van Whiteman kan dan door regeren met de krappe meerderheid. Voordeel zetelbehoud Individuele volksvertegenwoordigers die zich niet meer kunnen vinden in de koers van de partij waarvoor zij gekozen zijn, kunnen zich afsplitsen en daarmee een discussie starten over die koers of standpunten. Of als op partijen zou zijn gestemd, zouden ‘dissidenten’ het leven zuur gemaakt kunnen worden, in de hoop dat zij hun zetel opgeven. Maar ‘dissidenten’ hebben nut. Een stelsel waarin alleen op partijen wordt gestemd, leidt tot uniformiteit. En de democratie leeft bij discussie. Jammer dat de Curaçaose politieke partijen dit niet inzien.
Door redactie op woensdag 4 november 2015
Officieel is het al een tijdje herfst en dat is duidelijk te merken. De dagen worden korter en langzaamaan ook kouder. Tijd voor vallende bladeren, seizoen groenten en… winterkost! De vier seizoenen in Nederland bepalen grotendeels wat we door het jaar heen eten. In de herfst eten we typische seizoengroente, zoals pompoen en verschillende soorten paddenstoelen. In de winter staan er veel verschillende stamppotten en erwtensoep op het menu. Groenten De seizoengroenten die prima groeien bij lage temperaturen en volop verkrijgbaar zijn, zijn pastinaak, knolselderij en groene kool. En ook spruitjes, boerenkool, winterpostelein, koolraap, zuurkool, winterwortel en rode biet zijn groenten die bij dit seizoen horen. Wintergroenten zijn rond deze periode vaak goedkoper dan groente van ver. Winterkost recepten Typische gerechten die nu op tafel komen zijn erwtensoep boordevol vlees, rookspek, rookworsten en natuurlijk knolselderij. En ook allerlei stamppotten aangevuld met een stuk vlees zoals andijviestamppot, zuurkoolschotel, boerenkool, spruitjesstamppot en hutspot (met wortelen en ui). Antillianen Eten Antillianen deze typische Hollandse gerechten als snert en stamppot? Nee, helaas. Slechts 14 procent eet ‘wel eens’ gestampte andijvie, zuurkool of boerenkool. Dit blijkt uit een onderzoek van het bureau MCA Communicatie uit 2008. Onder autochtone Nederlanders is stamppot wel in trek. Maar liefst 78 procent eet het ‘wel eens’. Erwtensoep bevalt de Antilliaan al iets beter. 23 procent van de ondervraagden eet ‘wel eens’ erwtensoep. Ook Nederlanders moeten overigens relatief weinig hebben van snert. Van de ondervraagden zegt 66 procent de soep wel eens te eten. Uitdaging Kloppen deze cijfers nog? De redactie van Baat wil graag weten hoeveel Antilliaanse Nederlanders nu erwtensoep of stamppot eten. En anders wat dan? Wat is jouw favoriete winterkost? Geef hieronder je antwoord!
Door redactie op donderdag 29 oktober 2015
Afgelopen vrijdag was in Tilburg een bijeenkomst van Control Alt Delete over etnisch profileren. Aanwezigen konden meedenken, discussiëren en praten over etnisch profileren door de politie. Ook was er een miniworkshop 'Straatrecht' waar deelnemers juridische en praktische tips kregen over hoe om te gaan met politie. Wat voor effect heeft etnisch profileren en wat levert zo’n discussieavond op? Etnische minderheden worden in Nederland vaker onderworpen aan politiecontroles dan 'witte' Nederlanders. ‘Etnisch profileren’ is een vorm van discriminatie en daardoor in strijd met de mensenrechten. Aanwezigen Er waren zo’n 70 mensen bij de bijeenkomst. Het overgrote merendeel waren allochtone jongeren. Ook de politie was aanwezig en de districtschef Hart van Brabant Peter Verschuur. Het werd een avond met discussies. Iedereen luisterde goed en iedereen kreeg ook de kans om zijn verhaal te doen. Daarnaast was er ook ruimte voor optredens. Wat is etnisch profileren? Amnesty International verstaat onder etnisch profileren: het gebruik door de politie van criteria of overwegingen omtrent ‘ras’, huidskleur, etniciteit, nationaliteit, taal en religie bij opsporing en rechtshandhaving terwijl daarvoor geen objectieve rechtvaardiging bestaat. Objectieve rechtvaardiging is bijvoorbeeld dadersignalement. Volgens Amnesty International maakt politie zich schuldig aan discriminatie bij identiteits- en verkeerscontroles. De politie pikt vaker allochtonen uit dan autochtonen. Dit zogenoemde etnisch profileren is volgens Amnesty discriminatie en dus in strijd met de mensenrechten. Negatieve beeldvorming Tijdens de bijeenkomst bleek dat de aanwezige jongeren helemaal geen vertrouwen hebben in de politie en justitie. Ze hebben het gevoel dat ze te maken hebben met etnische profilering door de politie. Een inwoner van Tilburg Noord gaf aan dat hij dagelijks gecontroleerd wordt. Hoe vaak etnische profilering door de politie gebeurt kon de districtschef niet zeggen. Er zijn geen cijfers en onderzoeken die dit gevoel kunnen staven. Politiechef keurt discriminatie af Een ding was wel duidelijk op deze avond: districtschef Peter Verschuur keurt etnisch profileren af! Hij liet ondubbelzinnig weten dat hij politiediscriminatie afkeurt en dat niet accepteert in zijn korps. Agenten die zich hieraan schuldig maken worden ontslagen. Toch geen stopformulieren In de zomer zou een proef komen met stopformulieren in Tilburg. In zo’n formulier wordt vastgelegd waarom mensen staande worden gehouden en wat hun nationaliteit is. Deze formulieren zijn niet geïntroduceerd omdat het te bureaucratisch is, zegt de districtchef. Ook gelooft hij niet dat het tot een fundamentele oplossing leidt. De politie in Brabant kiest liever voor een netwerk ‘multicultureel vakmanschap’ dat trainingen organiseert om bewustwording bij agenten teweeg te brengen. Maar wat is erger, vraagt een jongere, "Discriminatie of meer bureaucratie? Het gaat toch om het tegengaan van etnisch profileren?" Workshop Straatrecht Na de discussie was er een workshop over je rechten op straat. 1. Filmen - Je mag in alle openbaren ruimtes filmen. - Houd wel voldoende afstand en hinder de politie niet. Voldoende afstand is 2 á 3 meter. - Film altijd met de camera liggend. Je krijgt er meer op. - Probeer vanaf het begin tot het einde te filmen. - Leg uit waarom je filmt. - De gemaakte film kun je ook gebruiken bij een klachtenprocedure. - Het recht op filmen betekent niet dat je de film ook op YouTube mag zetten.   2. Klagen - Ben je het niet eens met de politiecontrole dan mag je een klacht indienen. - Een klacht indienen doe je schriftelijk op: www.politie.nl/contact/klachtformulier.html - De coördinator nodigt je uit voor een gesprek. Het doel van dit gesprek is om het conflict bij te leggen. - Ben je ontevreden over de oplossing dan kun je je klacht voorleggen aan een onafhankelijke klachtencommissie. De commissie stuurt dan een advies naar de politiechef. - Als dit ook niet leidt tot een goede oplossing dan kun je naar de Ombudsman stappen.
Door redactie op woensdag 21 oktober 2015
Op 23 oktober organiseert ‘Control Alt Delete’ een avond in Tilburg over etnisch profileren bij de politie. Controle Alt Delete-bijeenkomsten worden door het hele land georganiseerd om het gevoel van en de ervaringen met politiediscriminatie aan de kaak te stellen. De Nederlandse politie discrimineert namelijk op ras. Dat stelt antropoloog Paul Mutsaers in zijn promotieonderzoek. Volgens hem komt dat omdat Nederlandse agenten veel vrijheid hebben om op hun eigen inzicht af te gaan en minder op de regels. Allochtonen zijn oververtegenwoordigd in politiestatistieken. Volgens Mutsaers komt dat doordat minderheden “buitenproportioneel vaak gecontroleerd worden”. Agenten krijgen van hun teamchef de instructie om zich bij ‘roadblocks’ te richten op bepaalde doelgroepen. Autochtonen mogen bij zulke controles doorrijden omdat ze ‘niet tot de doelgroep’ behoren. Willekeur in politie-optreden Deze discriminatie is volgens Mutsaers het gevolg van ‘ontbureaucratisering’. De afgelopen jaren is in het politiewerk steeds meer de nadruk komen liggen op wat de individuele agent zelf denkt dat goed is om te doen. De regels van de politie zijn minder belangrijk geworden. Dit heeft de Nederlandse politie volgens Mutsaers “zeer vatbaar gemaakt voor discriminatie van etnische minderheden en willekeur in het politieoptreden”. ‘Stopformulieren’ zouden discriminatie kunnen tegengaan Om de discriminatie door de politie te bestrijden, zou Tilburg de eerste stad in Nederland zijn die ‘stopformulieren’ zou introduceren. Agenten in Tilburg zouden als experiment een half jaar met deze formulieren werken. In zo’n stopformulier wordt vastgelegd waarom mensen staande worden gehouden en wat hun nationaliteit is. Analyse van deze stopformulieren moest ertoe leiden dat de politie zich minder vaak schuldig maakt aan ongelijke behandeling van allochtonen. Helaas gaat het experiment niet door. Vandaar dat een regionale Control Alt Delete-avond over politiediscriminatie hard nodig is. Kom ook naar de avond over politiediscriminatie De avond wordt gehouden op vrijdag 23 oktober van 19.00 uur tot 22.00 uur in De Kennismakerij (bibliotheek Spoorzone), Burgemeester Brokxlaan 8/79 (ingang via gebouw 88). Meld je dan snel aan via: info@izi-solutions.com Je kunt je ervaringen delen, in gesprek gaan met de politie, genieten van entertainment van Tilburgse bodem en meedoen met een mini-workshop Straatrecht. De toegang is gratis, maar je moet je wel even aanmelden via info@izi-solutions.com. Wat is Control Alt Delete? Controle Alt Delete is een initiatief van verschillende organisaties om etnisch profileren en politiegeweld tegen te gaan. Dat doen ze door bijeenkomsten te organiseren, kritische films te produceren en workshops te houden. Ook trainen ze jongeren over hoe ze het conflict met de politie op straat kunnen minimaliseren, en leren we ze wat hun rechten tegenover de politie zijn. Kijk voor meer informatie op Facebook of website van Control Alt Delete.
Door redactie op woensdag 14 oktober 2015
Alex Rosaria, partijleider van Pais wil het Curaçaose witstaarthert tot het nationaal symbool van Curaçao maken. Naar aanleiding van Dierendag heeft Rosaria een brief geschreven aan minister Dick van Onderwijs. In de brief vraagt hij welke dieren op Curaçao bij wet beschermd zijn. Ook vraagt hij om het hert tot een nationaal symbool te maken. Zo heeft Amerika een arend en Nederland een leeuw als nationaal symbool. Arthur Donker pleit in zijn ingezonden stuk voor de geit in plaats van het witstaart hert. Maar waarom kiezen we niet voor de leguaan? Zes redenen om van de leguaan een nationaal symbool te maken. 1. De leguaan is zie je overal De Antilliaanse Groene Leguaan (Iguana delicatissima) is een hagedis uit de familie leguanen (Iguanidae). De leguaan is een van de oorspronkelijke bewoners van het eiland en je ziet hem overal. De leguaan voelt zich thuis op Curaçao. Het Curaçaose witstaarthert is een solitair levend mini-hertje, waarvan er nog maar 100 exemplaren in het Christoffel Park leven. 2. De leguaan is bekend Iedereen op het eiland kent de leguaan en weet hoe het dier eruit ziet. Veel eilandbewoners hebben het hert nog nooit gezien. 3. De toerist kent de leguaan Toeristen kennen allemaal de leguaan. In Punda zie je veel toeristen op de foto gaan met leguanen. Als je op Facebook kijkt naar foto’s genomen op Curaçao dan zie je altijd een foto van een leguaan in de natuur, op het strand, en zelfs in hotels. Het lijkt alsof voor de toerist de leguaan al het symbool van Curaçao. Er zijn nauwelijks foto’s van het hert. 4. De leguaan heeft een makkelijke Latijnse naam De naam van de leguaan in het Latijn is makkelijk: Iguana. Iedereen kan dit onthouden. Het hert heet in het Latijn Odocoileus Vigirianus Curassavicus (zie het ingezonden stuk van Arthur Donker). Een dergelijke naam kun je amper uitspreken laat staan onthouden.   5. De leguaan kost geen geld Doordat de leguaan in binnen- en buitenland bekend is, kost het niet veel geld om het beest tot nationaal symbool te maken. Je hoeft geen informatiecampagne op te starten voor de leguaan. Ook zijn er genoeg volksverhalen over de leguaan onder de bewoners van Curaçao. Kies je voor het hert dan kost het veel geld aan op te richten werkgroepen, campagnes etc. En ook aanpassingen in het Christoffelpark nodig om het dier te kunnen zien. In deze financiële moeilijke tijden voor Curaçao kun je beter kiezen voor de leguaan. 6. De leguaan past beter op de vlag Wil je het nationaal symbool ook op de vlag plaatsen dan gaat het makkelijker met een leguaan. Een leguaan past midden op de vlag maar kan ook in de hoeken. Omdat een leguaan een schutkleur heeft kun je een kleur kiezen die bij de vlag past. Een hert kun je niet makkelijk op de vlag plaatsen. Tot slot Steeds mensen op het eiland houden een pleidooi voor de leguaan. De leguaan krijgt dus steeds meer steun dan het hert.
Door redactie op donderdag 8 oktober 2015
Op 10 oktober vieren Curaçao en Sint Maarten hun autonomie. Ook de staatskundige situatie voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba is vijf jaar geleden veranderd. Wat heeft 10-10-‘10 voor de eilanden, de bewoners en het Koninkrijk der Nederlanden nou echt gebracht? Een mooi moment om de voorlopige stand op te nemen. Is 10-10-‘10 tot nu toe een succes of een regelrechte ramp? De Nederlandse Antillen (zes eilanden in de Caribische zee) waren van 15 december 1954 tot 10 oktober 2010 een land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. In 1986 ging Aruba als afzonderlijk land binnen het Koninkrijk verder. In 2010 volgden Curaçao en Sint Maarten, terwijl Saba, Sint Eustatius en Bonaire (ook bekend als de BES-eilanden) als 'bijzondere gemeenten' werden opgenomen in het moederland als Caribisch Nederland. Nos mes por (wij kunnen het zelf)? De aanloop naar 10-10-‘10 was ‘Nos mes por’, een gevleugelde uitspraak bij een grote groep op Curaçao. Op Bonaire vreesden ze een tsunami van ‘meteorologische vluchtelingen’ uit Nederland. Sint Maarten keek ernaar uit om op eigen benen te staan. Vijf jaar later en kijkend naar de berichten in de kranten lijkt het alsof de voormalige Nederlandse Antillen afstevenen op een ramp. Aanwijzingen, moorden en de maffia domineren de eilanden. Of zoals Ronald van Raak (tweede Kamerlid voor de SP) het formuleerde: een rekolonisatie, maar dan door de onderwereld. Curaçao bevindt zich in een onverzorgde staat. Bonaire is veel duurder geworden. De gemeenschappelijke Centrale Bank van Curaçao en Sint Maarten en de gemeenschappelijke Procureur Generaal functioneren slecht. Sint Maarten heeft al vijf regeringen versleten en er hangt een dikke zweem van corruptie en inmenging van onderwereld in de politiek. Negatief of onverschillig In de voorbereiding op dit artikel hebben we verschillende mensen gevraagd naar hun ervaringen met 10-10-‘10. De geluiden zijn ronduit negatief: het is alleen maar slechter geworden. De lokale mensen vinden dat de eilanden zelfs achteruit zijn gegaan. Criminaliteit neemt toe en de tweedeling (verschil tussen arm en rijk) in de maatschappij is enorm toegenomen. Veel bewoners gaan gebukt onder diepe armoede. De stroom valt om de haverklap uit. Kortom: er zijn meer problemen dan vóór 10-10-’10. Daarnaast is integriteit bij politici ver te zoeken. De moord op Helmin Wiels vat alle bovengenoemde zaken in zekere samen. Inmiddels reageren mensen in veel gevallen onverschillig. Of zoals de bekende Pater Römer het ooit zei: "er heerst een zekere 'inertia' onder de mensen. Un exito of fracaso (succes of mislukking)? De vraag die wij ons bij de redactie oprecht hebben gesteld is: is het echt zo dramatisch of horen we alleen de stem van de ontevredenen? Zijn er ook positieve zaken te melden? Is er een verschil in beleving tussen de mensen die op de Antillen wonen en de mensen die hier vanuit Nederland de ontwikkelingen daar volgen? Kortom, wat houdt de mensen bezig en wat denkt men over deze 5 jaar? Is 10-10-‘10 een exito of een fracaso? Wij horen graag jullie reacties Wij horen graag de reacties en verhalen van onze lezers. Over bijvoorbeeld: Wat is er volgens jou veranderd na 10-10-’10 op Curaçao, Sint Maarten en BES-eilanden? Wat betekent 10-10-’10 voor jou, of je nu op de Antillen woont of in Nederland? En uiteraard als je een ander verhaal met ons wil delen, horen wij dat ook graag. Je kunt reageren door op de knop ‘reactie’ te drukken. Je kunt ook reageren op onze facebookpagina
Door redactie op woensdag 30 september 2015
De beroemde Curaçaose schrijver, dichter en taalwetenschapper Frank Martinus Arion, pseudoniem van Frank Efraim Martinus, is zondagavond 27 september op 78-jarige leeftijd op Curaçao overleden. Arion was al enige tijd ziek. Hij was voor het laatst in het openbaar in 2014 bij de première van een documentaire over zijn leven. Frank Martinus Arion studeerde Nederlandse letterkunde in Leiden en Amsterdam. In 1971 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam over het ontstaan van zijn moedertaal Papiamentu. Zijn proefschrift heette ‘The Kiss of a Slave. Papiamentu’s West-African Connections’. Debuutroman Dubbelspel In 1973 debuteerde hij met de succesvolle roman ‘Dubbelspel’, waarmee hij meteen de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs won. Het boek werd juichend ontvangen en ontwikkelde zich sindsdien tot ‘everseller’. Na ‘Dubbelspel’ publiceerde hij de romans ‘Afscheid van de koningin’ (1975), ‘Nobele wilden’ (1978) en ‘De laatste vrijheid’ (1995). Samen werden deze drie romans in 2006 uitgegeven als de ‘Drie romans’. Alle drie worden ze gekenmerkt door een sociaal en politiek engagement, dat met de jaren actueel is gebleven. Dichter Frank Martinus Arion verwierf bekendheid als schrijver van romans en verhalen. Maar naast romans schreef hij poëzie en essays. Zijn laatste publicatie, zijn verzamelde gedichten, verscheen onder de titel ‘Heimwee en de ruïne’ in 2013. Hij schreef en dichtte in het Nederlands en het Papiamentu. Gedreven verteller Verder was Arion ook een gedreven en meeslepend verteller die de provocatie en de tegenstellingen niet schuwde. Ook sprak hij zich expliciet uit tegen zaken als racisme, onderdrukking en globalisering. Papiamentu Arion was een grote voorvechter van het Papiamentu. Hij was bijvoorbeeld betrokken bij de oprichting van de eerste Papiamentstalige middelbare school. In 2003 werd hij benoemd tot hoogleraar grammatica van het Papiamentu aan de universiteit van Willemstad. Als voorvechter van het Papiamentu zien we hem in felle discussies verwikkeld rondom het invoeren van deze taal op school. Zijn kritische opmerkingen en pleidooien voor erkenning van het Papiamentu deden hem als agressief overkomen. Maar achter dit masker school een vriendelijke persoonlijkheid met grote en welgemeende liefde voor zijn taal en zijn land. Koninklijke onderscheiding In 1992 werd Frank Martinus Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. In december 2008 maakte hij bekend zijn lintje terug te geven aan de Staat der Nederlanden uit protest tegen ‘het rekolonisatieproces’ van Nederland. Hij vond dat Nederland zich te veel met Curaçao bemoeide. M’a kai den sneeuw’ Hieronder een van de bekendste gedichten van Frank met de titel “Ma kai den sneeuw”. Het gedicht alsook de gebruikte Papiamentse tekst en spelling dateren uit de jaren zestig. Ik ben in de sneeuw gevallen Ik ben in de sneeuw gevallen Kun je me niet redden? Val dan neer naast mij En help me huilen. Als je Papiamentu kon spreken Noemde ik je DUSHI Vroeg ik je me met een zoen te redden Maar je kunt niet zwart worden. En ze hebben me gezegd. En ze hebben me bezworen Trouw je met een blanke vrouw Kom je je zwarte land niet meer in. Ik ben in de sneeuw gevallen Kun je me niet redden? Val dan neer naast mij En help me huilen. M’a kai den sneeuw M’a kai den sneeuw Bo n' por sakami? Kai bande mi anto judami jora. Si bo por a papia Papiamentu lo ma jama bo DUSHI pidi bo un sunchi pa sakami ma bo n' por bira pretu. I nan a bisami I nan a hurami: Si bo kasa ku un muhe blanku bo n' por drenta bo tera pretu mas. M’a kai den sneeuw Bo n' por sakami? Kai bande mi anto judami jora. 'M'a kai den sneeuw', in: Frank Martinus Arion, Ta amor so por. Willemstad, Curaçao: Libreria Salas, 1961. Vertaling: Nydia Ecury en Esther Jansma.