Door redactie op woensdag 17 september 2014
Aletta Beaujon (1933-2001) werd op Curaçao geboren. Ze groeide daar op en bracht haar vakanties door op de familieplantage Slagbaai op Bonaire. De beroemde schrijver, Cola Debrot was haar oom en bezat diverse plantages, zoals Slagbaai. Beaujon refereert regelmatig in haar gedichten naar deze plantage. Debuut op jonge leeftijd Aletta Beaujon debuteerde in 1957,als jonge vrouw van begin twintig, met de bundel ‘Gedichten aan de Baai en elders’. Haar tweede bundel, ‘Poems while in Delos’, verscheen in 1959. Het was een reeks van veertien gedichten in het Engels. Zij schaarde zich direct onder de belangrijkste Antilliaanse dichters. Niet eerder gepubliceerd Aletta werkte jarenlang als psychologe op Aruba, waar zij in 2001 overleed. In de Openbare Bibliotheek van Den Haag werd onlangs een kantooragenda aangetroffen uit het jaar 1957. Hierin staan achtenzeventig gedichten die zij schreef gedurende haar verblijf in Griekenland in de zomer van dat jaar. Meer dan driekwart van deze gedichten werd niet eerder gepubliceerd. De schoonheid van blauw In 2009, verschijnen alle gedichten van Aletta Beaujon onder de titel ‘ De schoonheid van blauw’. ‘De schoonheid van blauw / The Beauty of Blue’  laat voor het eerst Aletta Beaujon zien zoals ze werkelijk was, een kwetsbare dichter die zich liefst in de dromen van haar gedichten verschool. Haar verzamelde gedichten vormen een schatkamer aan gedichten in het Nederlands, Engels en Papiaments. Juist door de toevoeging van de gedichten uit de rode kantooragenda en de verspreide gedichten kunnen we ons eindelijk een voorstelling maken van de wereld die Aletta Beaujon droomde. Slagbaai We hebben toen 's middags de zon wat minder fel werd gezwommen in zout helder water over rode riffen en wit zand Pas toen het avond werd zijn we ons gaan wassen onder de pomp tussen de twee huizen in de reeds koele passaat Wij zijn buiten gaan zitten Ons haar is nog vochtig van het water en de avondbries is strelend koel ongelooflijk zoet na de zoute hitte van de dag Ik voel mij als Orpheus in een delirium van heerlijkheid verheven zelfs boven de sterren lichtjaren verwijderd De zee ruist voortdurend in ritmische rijmen Zij heeft in de late middag het strand verkracht met geweldige golven van schuim en zand Als je beweegt knarst de stoel op de witte steentjes om het huis Wij begrijpen dit oneindig ogenblik van één zijn door onmeetbare tijden van zijn en worden Aletta Beaujon (1933-2001) uit: De schoonheid van blauw / The Beauty of Blue (2009)
Door redactie op woensdag 3 september 2014
Maristella Martis schreef samen met haar moeder en man het boek ’Amor pa grandinan’. De moeder van Maristella is Mildred Straker. Ook zij schreef een boek: ‘Curaçao Antes’. Wat beweegt moeder en dochter om boeken te schrijven? Een portret van twee veelzijdige vrouwen. Vandaag deel 1: Mildred Straker. Volgende week het tweede deel: Maristella Martis. Mildred Straker is in 1940 op Curaçao geboren en opgegroeid op Groot Kwartier. “Een kind van de oorlog” zegt ze zelf. Ze komt uit een groot gezin, 11 kinderen. “Ik heb een leuke jeugd gehad. We speelden allerlei spelletjes op straat zoals telefon di bleki, kaatsenballen, bikkelen, hinkelen en touwtjes springen. Bij het touwtjes springen zongen we allerlei kinderversjes in het Nederlands. Zoals ‘Anna stond te wachten, te wachten op haar man’.” Nieuwsberichten lezen In 1958 ging Mildred werken bij Radio Hoyer. Ze heeft tot 1995 gewerkt. Zij moest eerst de telefoon bedienen, maar er was niet veel te doen. Dus ging Mildred nieuwsberichten die binnen kwamen lezen. “Ik las alles, want van school af hield ik van lezen.” Van 1995 tot 2005 werkte ze als omroepster bij een ander radiostation. Presenteren Kort daarna werd Mildred achter de microfoon gezet om het nieuws te presenteren. “Ik had helemaal geen ervaring. Maar ik deed het gewoon. En ik deed het goed. Ik kon het nieuws voorlezen in het Spaans, Engels, Nederlands en later in het Papiaments.” Mildred las niet alleen het nieuws maar ze deed ook de techniek. Typisch Mildred: dingen zelf doen. Tanchi Mildred In de jaren 70 presenteerde Mildred een kinderprogramma ‘Floresia Hubenil. Ze werd bekend als Tanchi Mildred. “Mensen spreken mij nog hier op aan”. Mildred had zin in een kinderprogramma en mocht zelf ook het programma helemaal inrichten. “Ik ging naar Horacio Hoyer, de oprichter van het radiostation, en zei tegen hem: Geef mij een kwartier van het pianoprogramma en dan maak ik een kinderprogramma.” En dat gebeurde. Het kwartiertje werd binnen korte tijd twee uur. Tijdschriften Mildred produceerde ook tijdschriften voor de jeugd en ook voor ouderen. Esaki ta mi tera In de jaren 80 kreeg Mildred een weer ander idee. Ze wilde iets cultureels gaan doen. Ze maakte het programma ‘Esaki ta mi tera.’ Het programma gaat over de geschiedenis van Curaçao van de 18e tot en met de 20ste eeuw en over verhalen van populaire schrijvers. Weer produceerde en presenteerde zij zelf het programma. Naar Nederland In 2005 kwam Mildred naar Nederland voor een vakantie van 3 maanden. Haar 3 kinderen woonden inmiddels al in Nederland. Mildred besloot te blijven. In het begin had ze wel heimwee maar daarna ging het prima. Want, zegt Mildred, “Ik kan doen waar ik zin in heb. In 2006 maakte ik via mijn zus kennis met Antaru 55+, een club voor senioren in Tilburg. Het is even gezellig als op Curaçao. Via Antaru55+ ben ik in aanraking gekomen met het Koor Kleurrijke Mama’s in Tilburg. En ik zing ook nog steeds af en toen mariachi liedjes.” Boek: Curaçao di antes Al het materiaal van het programma ‘Esaki ta mi tera’ heeft Mildred meegenomen naar Nederland. Omdat Mildred niet stil kan zitten heeft zij van dit materiaal een boek gemaakt: ‘Curaçao di antes’. ”Ik wilde een boek. Ik had niks te doen en ik had prachtig materiaal in mijn bezit. Ik heb het allemaal zelf geschreven en geproduceerd.” Het boek werd voornamelijk op Curaçao en onder Curaçaoënaars in Nederland verkocht. Het boek is in het Papiaments want anders “e saus ta kita.” Meer informatie Het boek is jammer genoeg niet meer verkrijgbaar.
Door Carmon op dinsdag 26 augustus 2014
In het Caribisch gebied kun je lekker eten. Maar wist u dat veel van die gerechten hun oorsprong vinden in de slaventijd? Die gerechten worden ‘food of slavery’ genoemd. Delilah Eugenio weet alles over deze bijzondere keuken. Ze vertelt erover in dit artikel. En nodigt u uit om zelf te komen proeven. De benaming ‘food of slavery’ is te danken aan het verleden, toen er voor de armen en slaven weinig middelen ter beschikking waren. Deze eetgewoontes hebben velen van onze voorouders de kracht gegeven om zware werkzaamheden te verrichten, vele kilometers af te leggen en tóch gezond te blijven. Door met de beschikbare middelen te experimenteren, creëerde men de meest merkwaardige en geweldige gerechten die tot op de dag van vandaag aangeduid worden als armengerechten (kuminda di hende pober), terwijl ze heel voedzaam waren. De kunst was om met weinig middelen toch een gezin van 10 tot 12 personen te voeden. Het ontstaan van tutu Men wist van producten zoals maïsmeel de lekkerste pap of funchi te maken (polenta, maismeelkoek). Van rijst werd papa di aros (rijstepap) gemaakt, en van bonen heerlijke bonensoepjes. Later verzon men allerlei nieuwe gerechten om wat meer variatie te krijgen. Zo ontstond onze ’tutu’, een mengsel gemaakt van kidneybonensoep (bonchi kora / bonchi wowo pretu) en funchi. En ook tutu di sebu (funchi gemengd met varkensbuikvet). Dit gerecht was zo voedzaam dat men een hele werkdag niks meer hoefde te eten. De veelzijdige funchi Funchi werd in combinatie met vele bijgerechten gegeten zoals giambo (okersoep), cadushi (cactussoep) en guarapa di tamarijn (tamarindesoep). Het lekkerste was natuurlijk wanneer de funchi daags daarna in schijven werd gesneden, lekker in olie gebakken en met zout werd bestrooid: funchi hasa (Tacos). Kinderen kregen vaak funchi hasa in plaats van boterhammen mee naar school. Zat men écht op zwart zaad (tempi berans), dan kreeg je funchi ku manteka (boter), suku (suiker), kalmeki (karnemelk), lechi (melk), sardienchi/piska/bokkel (sardientjes, vis, bokking), spam (lunchmeet) of cornedbeef voorgeschoteld. De reskoek Een ander gerecht dat met weinig middelen toch voedzaam was, was de reskoek (pannenkoeken), gemaakt van meel, een snufje zout /suiker, water of melk en indien mogelijk kaneel en rozijnen. Men maakte het beslag zo dik dat je een voldaan gevoel kreeg na het eten van 1 of 2 stuks. Bekende variaties zijn: reskoek di aros (pannenkoek met rijst), reskoek of repa di pampuna (pompoen pannenkoek), reskoek di bakoba (bananen pannenkoek) en reskoek ku keshi (kaas pannenkoek). Dranken Verfrissende limonadesiroop maakte men van de tamarinde of limoenvrucht, gekookt in water met bruine suiker. Kruidenthee werd getrokken van verschillende kruidenbladeren zoals oregano, limoengras (citroengras), sorsaka (zuurzak), tamarijn (Tamarinde). In mijn voorraadkast ontbreken nooit een zak funchi, blikjes lunchmeet, sardientjes, saucijsjes of cornedbeef. Want je weet nooit wanneer er een crisis uitbreekt! Wilt u de oorspronkelijke gerechten uit het Caribisch gebied zelf ook proeven? Mi Tayó (Mijn Bordje) nodigt u uit om op 29 augustus te komen genieten van de pure eenvoud van eten dat door de eeuwen heen de grootste rijkdom van het Caribisch gebied vormt. Dit wordt georganiseerd ter gelegenheid van de nationale ‘Dia di Tula’ op Curaçao op 17 augustus. Tula was aanvoerder van de grote Curaçaose slavenopstand van 1795. Datum: 29 augustus Tijd: 18:30 – 22:00 uur Prijs: € 10,- Locatie: Wijkcentrum De Poorten, Hasseltstraat 194, Tilburg Kaartverkoop:  06 – 24439579 Delilah Eugenio
Door redactie op woensdag 20 augustus 2014
Het communicatieplatform www.baat013.nl bestaat sinds 1 juni twee jaar. In die twee jaar zijn er veel artikelen geschreven en waren er veel lezers. Maar er zijn ook een aantal uitgangspunten gewijzigd. Kijk mee terug op twee mooie jaren. Het Beraad Antillianen en Arubanen Tilburg lanceerde op 1 juni 2012 een interactief communicatieplatform voor alle Antilliaanse en Arubaanse Tilburgers en voor alle Tilburgers die hier direct of indirect mee te maken hadden. Een centraal informatiepunt met als doelstelling: informeren, participeren, communiceren en mobiliseren. De weg naar dit online platform is gevonden. Het begon met 318 lezers, een jaar later waren het er 801 en in juni 2014 waren er 1261 lezers. De lezer is vaak een vrouw De lezer van baat013 is vaak een vrouw van 45 jaar en ouder. Zij woont lang in Nederland en is hoog opgeleid. Ze draagt de Antilliaanse cultuur een warm hart toe en wil hierover graag geïnformeerd worden. 133 Artikelen De lezers van de website zagen in die twee jaar 133 artikelen verschijnen over politiek, cultuur, nieuws, sport en verhalen van de eilanden. In het eerste jaar verschenen er 81 artikelen en in het tweede jaar 52. De tien best gelezen artikelen Het artikel dat de meeste aandacht trok was: ‘Oude uitdrukkingen en gezegden in het Papiaments’ van 8 januari 2014. Uitdrukkingen en gezegden in het Papiaments leven duidelijk onder de lezers van baat013. Hieronder een overzicht van de tien best gelezen artikelen: 01. Oude uitdrukkingen en gezegden in het Papiaments [08-01-2014] 02. Oranje koorts op Curaçao (02-07-2014] 03. De man die Antillianen niet lui maar ‘relaxed’ maakt [09-08-2012] 04. Schrijver Jopi Hart presenteert nieuw roman [11-09-2013] 05. Jonge Antilliaanse ondernemers starten reisplatform [27-11-2013] 06. Uitslag Europese verkiezingen in het Caribisch deel [28-05-2014] 07. Doelgroepenbeleid heeft geen effect [04-06-2014] 08. Welke oude muntnamen en muntstukken van Curaçao ken jij nog? (25-06-2014) 09. Feest mee op de dia di Rincon Tilburg in Tilburg [06-05-2013] 10. Vier Tweede paasdag het Antilliaanse oogstfeest in Tilburg [27-03-2013] De lezers van de website zagen in die twee jaar 133 artikelen verschijnen over politiek, cultuur, nieuws, sport en verhalen van de eilanden. In het eerste jaar verschenen er 81 artikelen en in het tweede jaar 52. Artikel over Roy Pieters maakte meeste indruk Op 3 januari 2013 verscheen het artikel ‘Roy Pieters gevolmachtigde minister op Curaçao’. Bezoekers van de website lazen het artikel niet alleen maar kwamen steeds terug om het artikel weer te bekijken en te downloaden. Dit artikel had niet de meeste bezoekers maar werd wel meerdere keren bekeken en het meest gedownload. Het benoemen van de Curaçaose Tilburger Roy Pieters als gevolmachtigde minister maakte heel wat los bij de lezers. Interview met Jopi Hart In september 2013 kwam de Curaçaose schrijver Jopi Hart naar Nederland om zijn boek ‘Verkiezingsdans’ te promoten. Omdat Jopi Hart in Tilburg gestudeerd heeft bracht, hij ook een bezoek aan Tilburg. De redactie van baat013 interviewde hem. Het was een geweldige ervaring omdat Jopi een boeiende spreker is. Standpunt politieke partijen over Antillianen In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen in september 2012 publiceerde baat013 een serie artikelen. De redactie vroeg alle deelnemende politieke partijen naar hun standpunt over Antillianen en Arubanen. Tot verrassing van de redactie reageerden nagenoeg alle partijen. Het was best spannend om alle artikelen op tijd af te hebben en te plaatsen. Ook gastschrijversIn de korte tijd dat baat013 bestaat, hebben ook anderen artikelen aangeleverd. Jopi Hart maakte analyses van de politieke situatie op Curaçao. Ook Jeronimo Baldwin, oud-Tilburger en nu sportredacteur van de Amigoe, en Eardly van der Geld, schrijver van het boek Curaçaos Bloed, schreven artikelen. BAAT wordt ook gevonden door andere organisaties De site baat013 wordt niet alleen gelezen door Caribische Tilburgers. Ten tijde van de moord op Helmien Wiels werd baat013 benaderd door lokale en nationale nieuwsdiensten voor commentaar. Ook op Google staat baat013 hoog genoteerd. Wie googlet op de trefwoorden ‘Antilliaan’ en ‘Tilburg’, vindt Baat op de plaatsen een, twee en drie. Baat zit ook op Facebook en Twitter Naast baat013 is er ook de Facebookpagina Beraad Antillianen Arubanen Tilburg. Met dagelijks veel en gevarieerde informatie die gerelateerd zijn aan Antillianen. Alle informatie die versnipperd is over de Nederlandse en Antilliaanse media wordt op de Facebook geplaatst. Zo ontstaat er een centrale plek waar je alle informatie vindt. Ook op Twitter is BAAT actief. Andere rol voor BAAT in 2014 Omdat Het Beraad Antillianen Arubanen Tilburg besloten heeft om haar rol en functie als ‘beraad’ in december 2013 te beëindigen, gaat BAAT in 2014 verder als communicatie- en mediaplatform baat013.nl. Daarom is de doelstelling aangescherpt: door een Antilliaanse bril mensen informeren over nieuws, cultuur en politiek. Dus de link met Antillianen blijft, maar het gaat niet meer (altijd) specifiek over Tilburg. We horen graag jouw mening Baat013 heeft je hulp nodig. Immers, jij als lezer bepaalt wat je graag wil lezen. Wil je mee schrijven of heb je ideeën of onderwerpen voor verhalen? Neem contact met ons op!
Door redactie op donderdag 10 juli 2014
De discussie die eind vorig jaar ontstond over het fenomeen Zwarte Piet gaat deze zomer verder. Op 3 juli oordeelde de bestuursrechter dat burgemeester Van der Laan van Amsterdam de verleende vergunning voor de Sinterklaasintocht 2013 moet herzien. Ook vindt een VN-werkgroep Zwarte Piet racistisch. Een overzicht van de discussie. In 2011 start Quinsy Gario het kunstproject ’Zwarte Piet Is Racisme’. Tijdens de Sinterklaasintocht in Dordrecht dat jaar draagt hij een T-shirt met de tekst ‘Zwarte Piet Is Racisme’. Hij wordt gearresteerd. Wereldwijd verschijnen de berichten over de arrestatie. Quinsy vindt dat Zwarte Piet racistisch is en respectloos naar mensen van Afrikaanse afkomst. Sinterklaasintocht gaat door Tegenstanders van Zwarte Piet probeerden vorig jaar te voorkomen dat bij de Amsterdamse intocht van 17 november Zwarte Pieten meeliepen en spanden een kort geding aan. Ze hoopten hiermee te bereiken dat de gemeente de vergunning voor een intocht van Sinterklaas met Zwarte Pieten zou intrekken. De voorzieningenrechter hield de vergunning in stand. In deze zaak diende daarna een bodemprocedure. Zwarte Piet is kwetsend De bestuursrechter heeft vrijdag geoordeeld dat de intocht van Sinterklaas niet discriminerend is, maar dat Zwarte Piet wel leidt tot een negatieve stereotypering van mensen met een donkere huidskleur. Volgens de rechtbank heeft Van der Laan onvoldoende rekening gehouden met de gevolgen van een negatieve stereotypering van de zwarte mens, veroorzaakt door de figuur van Zwarte Piet - 'dikke rode lippen, dom en knecht'. De burgemeester van Amsterdam heeft bij het verstrekken van de vergunning voor de intocht niet met alle belangen rekening gehouden. Van der Laan moet zich nu van de rechter opnieuw over de vergunning buigen. Aanpassingen uiterlijk Zwarte Piet De organisatie van de intocht in Amsterdam besloot de tegenstanders vorig jaar al iets tegemoet te komen na overleg met de burgemeester en enkele bezwaarmakers. De Zwarte Pieten droegen verschillende kleuren lippenstift, geen gouden oorringen en ze mochten variëren in haardracht. Ook blijft burgemeester Eberhard van der Laan met de tegenstanders van Zwarte Piet in gesprek over hoe de volgende intocht van Sinterklaas eruit moet gaan zien. De burgemeester ziet de invulling van de intocht niet als taak van de overheid. “Het is een volkstraditie en daar moet de samenleving, het volk, over praten. En dat ligt dus primair bij de Sinterklaas-comités.” Adviezen voor Zwarte Piet Op initiatief van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur en Immaterieel Erfgoed (VIE) wordt gesproken over de toekomst van het Sinterklaasfeest. Bij dat overleg zijn verschillende partijen betrokken, waaronder het comité ‘Zwarte Piet Is Racisme’ van Quinsy Gario, het Sinterklaasgenootschap en D66 Amsterdam. Na onderzoek kwam het VIE in juni met het advies om Zwarte Piet te moderniseren. De nieuwe Zwarte Piet heeft geen kroeshaar meer, is wel bruin, heeft geen rode lippen meer, geen gouden oorringen en een wat hipper pak. Ook zou hij minder dom moeten zijn en een gelijkwaardiger relatie met Sinterklaas moeten hebben. De Verenigde Naties hebben ook een mening over Zwarte Piet De tegenstanders kregen bijval uit een onverwachte hoek. De VN-werkgroep voor Mensen van Afrikaanse Afkomst concludeert na onderzoek dat de figuur van Zwarte Piet een uiting van racisme is die bestreden moet worden via het onderwijs. De traditie is achterhaald. Dit bleek vrijdag tijdens de presentatie van voorlopige bevindingen op een persconferentie in Den Haag. De conclusies van de VN zijn aanbevelingen die verwerkt worden in een rapport. Afschaffen van het feest vindt de werkgroep niet nodig. “Uiteindelijk is het aan het Nederlandse volk om over de affaire te discussiëren én te beslissen.” Sinterklaasfeest is van het volk Aanvankelijk hield het kabinet zich in de discussie nog zo stil mogelijk. Premier Mark Rutte stelde dat Zwarte Pieten geen zaak van de regering zijn, maar van de samenleving. “Zwarte Piet is zwart, daar kunnen we weinig aan veranderen.” Vicepremier Asscher benadrukt dat het Sinterklaasfeest aan het volk moet worden gelaten, maar dat hij wel iets zou zien in een langzame evolutie. Wat vindt jij van Zwarte Piet? En hoe zouden we dit probleem moeten oplossen? We zijn benieuwd naar je mening!
Door Carmon op woensdag 2 juli 2014
Ook Curaçao raakt steeds meer in de ban van het WK voetbal 2014. Het Nederlands elftal is na het doelpunt van Leroy Fer tegen Chili één van de favorieten op het Caribisch eiland. Op veel plaatsen zijn de wedstrijden te zien op grote schermen. Een impressie. Cabana Beach heet Playa Oranje   Kokomo Beach heet Kokomo polar arena   Royal Dutch Cheesery   Plein Café Wilhelmina   Opa van Leroy Fer juicht bij het doelpunt van Leroy bij Chit Chat
Door redactie op dinsdag 17 juni 2014
Verschillende Caribische Nederlanders zijn onderscheiden voor hun bijzondere bijdragen en prestaties in het afgelopen jaar. Negen mensen ontvingen op 14 juni in Rotterdam de Pearls of the Dutch Caribbean-award. Dit jaarlijks terugkerend evenement wordt georganiseerd door de jongerencommissie van het Overlegorgaan Caribische Nederlanders (OCAN). Positieve beeldvorming van de Caribische Nederlander Doel van de Pearls of the Dutch Caribbean Award is om de enorme potentie en talenten binnen de Caribische Nederlandse gemeenschap een kans te geven om tot volle bloei te komen. Door het selecteren en zichtbaar maken van succesvolle Caribisch-Nederlandse rolmodellen wordt de sociale identiteit en het geloof in eigen kunnen van de Caribische Nederlander versterkt. Het evenement draagt zo ook bij aan de positieve beeldvorming over de Caribische gemeenschap in Nederland. Ook wordt op termijn een duurzaam netwerkplatform gecreëerd waar inspiratie, kennisdeling en samenwerking gefaciliteerd worden. Netwerkbijeenkomst Voorafgaand aan de Pearls of the Dutch Caribbean Gala & Award Show was er een netwerkbijkomst. Deelnemers maakten kennis met de Gevolmachtigde ministers, Minister van Binnenlandse Zaken Plasterk, hoogwaardigheidsbekleders en de andere genomineerden voor de Pearl Awards. Muziek, dans en comedy Tijdens de Gala en Award Show werden de genomineerde talenten en professionals in de verschillende categorieën gepresenteerd aan de aanwezige gasten. Het publiek genoot van een show met verschillende artiesten op het gebied van muziek, dans en comedy. De winnaars De community pearl: Quinsy Gario De science pearl: Jerson Martina De art & literature pearl: Iri & Ayra Kip De sport pearl: Odillio Kurt Willems De music & entertainment pearl: Shirma Rouse De business pearl: Annemarie Nodelijk De student pearl: Nataly Linzey De most oustanding pearl: Jeffry Williams
Door redactie op woensdag 11 juni 2014
Waarom beperkt de Nederlandse man zich tijdens zijn huwelijksleven meestal tot één vrouw en de Curaçaose man, die toch ook voor het altaar stond en dezelfde juridische regels kent, blijkbaar niet? De algemene stereotype beeldvorming van de sociale werkelijkheid van de Curaçaose man is dat hij naast zijn vrouw of vriendin regelmatig een tweede of derde ‘bijslaap’ heeft. De Curaçaose man lijkt het begrip huwelijkstrouw voornamelijk op te vatten als: financieel voor je vrouw zorgen. Is dit nu echt de algemeen geaccepteerde norm geworden? Is een man op Curaçao nu eenmaal meer een levensgenieter en een jager? En is de Curaçaose vrouw heimelijk blij met zo'n partner, want toont hij zich daarmee niet juist écht een man? ’Het tweede bed’ In het boek ’Het tweede bed’ stellen de schrijvers aan Curaçaose mannen en vrouwen een aantal vragen om erachter te komen of er een kern van waarheid zit in de stelling dat op Curaçao mannen meer vrouwen zouden hebben. En zo ja, wat de achtergronden zijn van dit fenomeen. In het boek komen ook deskundigen aan het woord. Veel Curaçaose mannen hebben een ‘by side’ De meeste geïnterviewden onderschrijven de stelling dat de Curaçaose man naast zijn vrouw of vaste vriendin één of meer vriendinnen heeft. Een belangrijke oorzaak voor dit gedrag is te vinden in het slavernijverleden. Slaven hadden toen geen recht op een gezinsleven, omdat ze elk moment verkocht konden worden. Een andere oorzaak ligt in het feit dat jongens in hun opvoeding een rolmodel missen van een man die wel trouw is. Ook wordt dit machogedrag op Curaçao maatschappelijk gezien getolereerd. ’De man is nu eenmaal zo’ De schrijvers komen tot de conclusie dat het begrip ‘trouw’ in de Curaçaose context anders wordt gedefinieerd dan in Nederland. Trouw betekent op Curaçao dat de man goed voor zijn wettige echtgenote of vaste vriendin zorgt. De situatie wordt door de gemeenschap geaccepteerd en het is een nieuwe norm geworden. ´De man is nu eenmaal zo’ is de heersende mythe in de Curaçaose cultuur geworden. En de vrouw past zich hier uit zelfbehoud op aan door het wel te zien, maar tegelijkertijd te ontkennen. Productinformatie van het boek “Het tweede Bed” Auteur:    Valdemar Marcha, Paul Verweel Co-auteur:    Jacqueline Werman Overige betrokkenen:    Jeroen Hoogendoorn   Uitgever:     Caribpublishing BV ISBN:    9789088501937 ISBN10:    9088501939    Bestel dit boek voor € 14,90 | Het-Tweede-Bed‎ | www.bol.com
Door redactie op woensdag 4 juni 2014
Nederlanders afkomstig uit de voormalige Nederlandse Antillen waren ook vorig jaar oververtegenwoordigd in de negatieve statistieken van schoolverlaters, criminaliteit, werkloosheid en uitkeringen. Dat blijkt uit de laatste rapportage Antilliaanse-Nederlanders 2013, die minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken aan de Tweede Kamer stuurde. Het onderzoek wordt sinds 2010 jaarlijks uitgevoerd in de 22 Antillianengemeenten om inzicht te krijgen in de situatie van Nederlanders met een Caribische achtergrond en om de effectiviteit van beleid te meten. De bedoeling was vroegtijdige schooluitval te voorkomen, de werkloosheid in deze groepen te verlagen, hen minder afhankelijk van een uitkering te maken en de criminaliteit terug te dringen. Teleurstellend De 32 miljoen euro die het rijk tussen 2009 en 2012 heeft gestopt in het aanpakken van problemen van Antillianen en Marokkanen in de desbetreffende gemeenten heeft nauwelijks effect gehad. Deze groepen scoren nog altijd (veel) hoger in de cijfers over criminaliteit, werkloosheid en schooluitval dan autochtonen. Minister Asscher noemt het niet halen van de meeste doelstellingen 'teleurstellend'. Werkzoekend Het rapport toont aan dat relatief veel Antilliaanse Nederlanders werkzoekend zijn of een uitkering hebben, al is het aandeel van jongeren tussen de 18 en 24 jaar in deze categorieën enigszins afgenomen. Schoolverlaters Het aantal schoolverlaters zonder diploma blijft hoog. Criminaliteit Nederlanders van Antilliaanse afkomst komen ook veel vaker in aanraking met de politie. Het aandeel verdachte jongeren tussen de 18 en 24 jaar is afgenomen maar de oververtegenwoordiging blijft hoog omdat ook bij de andere bevolkingsgroepen een daling te zien was. Hoe nu verder? Het rijk en de gemeenten zijn in 2012 afgestapt van het doelgroepenbeleid. De regering blijft voorstander van een generieke aanpak, die niet gericht is op bepaalde bevolkingsgroepen, maar op algemene problemen als werkloosheid, schooluitval en criminaliteit. Asscher noemt onder meer een project van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, waarbij ouders bewuster worden gemaakt van hun verantwoordelijkheden. Rolmodellen In samenwerking met het ministerie van Veiligheid en Justitie worden rolmodellen ingezet om crimineel gedrag bij jongeren te voorkomen. Op het gebied van onderwijs is er extra aandacht voor beroepsoriëntatie. Asscher gaat ervan uit dat deze inzet bijdraagt aan het verder terugdringen van de problematiek. Download hier het rapport.
Door redactie op woensdag 21 mei 2014
Sírkulo Antiyano Tilburg (S.A.T.) bestaat vijftig jaar en is de oudste Antilliaanse vereniging in Nederland. S.A.T maakt een moeilijke periode mee maar wil graag een doorstart maken. Daarom vraagt de vereniging om financiële steun. S.A.T. was altijd de ontmoetingsplaats van inwoners van Tilburg afkomstig uit de voormalige Nederlandse Antillen en Aruba. S.A.T werd in 1963 opgericht door Antilliaanse studenten en heeft in de loop der jaren veel prominente burgers gevormd. Geen subsidie meer Door de landelijke bezuinigingen op integratie en inburgering zijn de subsidies voor alle zogenaamde zelforganisaties inmiddels beëindigd. De Gemeente Tilburg geeft S.A.T. geen subsidie meer. Daarmee stond S.A.T. voor een fundamentele keuze: stoppen of op eigen kracht verder. Doorgaan Stoppen is geen optie. De Werkgroep S.A.T heeft ervoor gekozen om op eigen kracht door te gaan. Maar volgens Roy Pieters (oud voorzitter en huidig bestuurslid van S.A.T) verloopt dat moeilijker dan verwacht. Daarom kiest het huidige bestuur van S.A.T voor donaties. Actieplan Het huidige bestuur heeft een nieuw plan gemaakt om; 1. de huidige situatie te saneren 2. een doorstart te maken met nieuwe ideeën en activiteiten Bekende personen denken mee Samen met een aantal bekenden zowel in Nederland (professor dr. Leon de Windt, drs. Sherman Zimmerman, Filomena Cratsz) als op Curacao (drs. Frederick Curiel, dr. Steven Martina, Rudy Eleonora en Percy Pinedo) gaat het bestuur met het nieuwe plan aan de slag.